
Internet. Een interessant woord. Een ding dat dingen opvist - zeker sedert de opkomst van Facebook- die we in ons echte leven liever geheim zouden willen houden. Maar we kijken graag toe.
Een man pleegt zelfmoord, live, voor de webcam. Het is walgelijk, maar we blijven kijken. We vragen ons niet eens af of het nep was. Zo krijgen we zelfs dingen te zien, te lezen die we elke dag zien en zelf doen, maar nu een andere betekenis krijgen.
Een obsessie? Natuurlijk. We zijn allemaal geobsedeerd door de tv, door de afmetingen van onze pik, door geld en roem en het liefdesleven van anderen, dat op ook op Facebook ruim wordt uitgesmeerd maar dat je op straat met niet één buurman zou willen delen.
Deze virtuele, maar niet per se deugdzame wereld is een stinkende mesthoop van geestelijk afval, van auto- en viagraverkoop, van muziek en spelletjes, en roddels en leugens, kleine tragedies die in het doorgeef proces al verloren gingen tot het iemand iets kan schelen, misschien toch wachtend op een uitnodinging van iemand die echt contact wil.
1 reactie op dit bericht
Goedemiddag Maarten, dit klinkt moedig.