alleen

Een invloedrijke zakenman overlijdt als zijn auto in hartje Brussel ontploft. De politie vermoedt kwaad opzet en belast commissaris Stijn Goris met het onderzoek. Even later wordt Brussel opgeschrikt door de moord op twee andere zakenlui. Goris voelt de hete adem van het establishment in zijn nek.

Hij vindt een link tussen de misdaden maar kan niet verhinderen dat er nog meer slachtoffers vallen. Ze sterven een vreselijke dood. De moordenaar slaagt erin meerdere moorden bijna simultaan uit te voeren. Goris beseft dat hij te maken heeft met een razend intelligente, hoog opgeleide tegenstander. Bovendien is de moordenaar verdraaid goed op de hoogte van het onderzoek. Moet Goris hem in eigen rangenzoeken? Wie kan hij vertrouwen of wie heeft het op hem gemunt?

Deze misdaadroman, geschreven door Christian De Coninck, die zich in Brussel afspeelt  heb ik in één ruk uitgelezen en wil ik jullie dan ook van harte aanraden.

In de meeste kamers van een woning kan je het licht aandoen, maar bij sommige bewoners lijkt er geen manier te bestaan het licht aan te doen in het binnenste van die mensen. Het is voor ons allen een heel grote opdracht nu blijkt dat zowel ouderen als jongeren verdolen in eenzaamheid; de knop van hun lichtknop niet meer zelf kunnen of zelfs durven open te draaien. AANDACHT is ook hier weer het sleutelwoord zoals ik al zo vaak heb aangedrongen. Of noem het WARMTE!

WELLUST ...

Toen wij opgroeiden was dat iets zondigs, of op zijn minst half zondig, of in ieder geval iets wat men niet in ht openbaar besprak of toonde. Nu is er geen film, tv-programma of tijdschrift, waar het niet in voorkomt.


GULZIGHEID ...

We worden er voortdurend toe aangemoedigd, iedere keer we een krant of tijdschrift openslaan.
Niet langer in de zin van het voedsel, alhoewel, maar het consumeren van steeds meer dan we nodig hebben. Het bezitten van méér dan één tv, nog een grotere, meerdere pc's en een nieuwe gsm met nog meer mogelijkeheden, meer dan één auto of een huis, meerdere vakanties.

Laten we dankbaar zijn voor de mensen die ons gelukkig maken. Zij zijn de vriendelijke tuinlieden die onze zielen doen bloeien.
Marcel Proust 

Inderdaad geluk zit soms in een klein hoekje en dat overkwam me toen ik me vrijdag laatst aan het voorbereiden was op de altaarwijding op onze parochie  wanneer plots een vriend die ik al langer niet meer had gehoord, me onverwacht aanklikte op messenger. 'Niet te geloven' waren zijn eerste woorden waarop ik met zelfde antwoord gaf. Toen bleek dat hij me al langer 'online' zocht. Beetje bij beetje vielen  voor mij de puzzelstukjes samen. In alle drukte had hij geen tijd gehad de grote omwentelingen in zijn leven me persoonlijk te melden. Alles is zo rap gegaan. Nu ik hier aan het tikken ben, denk ik eraan dat ik eindelijk nog eens iets schrijf in de categorie 'dagboek en bedenkingen', maar goed het komt erop neer dat een vriend van me, geboren in Gentse een prakttijk heeft als dierenarts in la douce France.
 
Mijn verwondering was dan ook groot toen hij vertelde dat hij niet langer in Frankrijk woonde. Ik was bijna verheugd dat hij terug in ons Belgenland was, maar hoe groot kan een verrassing zijn toen hij volgende vier letters noteerde op chat: OMAN! Nog niet bekomen van deze verrassing wist hij me ook te vertellen dat hij ondertussen vader was geworden voor een tweede keer.
Er was natuurlijk veel bij te praten, maar hoe goed hij het daar ook mag stellen, zijn vrijheid wordt daar beknot. Hij kan niet zomaar op messenger, en als hij naar zijn thuis belt moet het in het beschaafd Nederlands; zodra ehij overschakelt in het dialect wordt de lijn verbroken want ... een tolk kan dan niet meer volgen! Blijkbaar dus in zekere mate afgeluisterd, en dat in een land dat ruikt naar weeelde.

Maar laat me terug gaan naar bovenstaande citaat, want deze verre vriend heeft me echt gelukkig gemaakt, misschien omdat hij me al die tijd toch maar niet vergeten was, en omdat ook hij heeft ervaren dat een vriendschap, ondanks tijd en afstand blijft 'bloeien'

Vertrouwen, het was het sleutelwoord toen ik dit blog startte; en het blijft een rode draad. Ik neem dan ook volgend citaat graag over. Ik blog uiteindelijk die dingen die voor mij en voor de lezer wellicht heel belangrijk kunnen zijn, al dan niet een leiddraad, een steuntje in de rug ... Dat is ons getuigenis in de wereld vandaag zodatkleine mensen weer mogen geloven in de ander en op de duur in die ANDER.

Heb vertrouwen in kleine dingen,
want daarin ligt je kracht.
Moeder Theresa 

soms zou ik willen dat je al mijn woorden
die ik niet durf te zeggen
kon horen..............