Hoofdzonden

Laten we dankbaar zijn voor de mensen die ons gelukkig maken. Zij zijn de vriendelijke tuinlieden die onze zielen doen bloeien.
Marcel Proust 

Inderdaad geluk zit soms in een klein hoekje en dat overkwam me toen ik me vrijdag laatst aan het voorbereiden was op de altaarwijding op onze parochie  wanneer plots een vriend die ik al langer niet meer had gehoord, me onverwacht aanklikte op messenger. 'Niet te geloven' waren zijn eerste woorden waarop ik met zelfde antwoord gaf. Toen bleek dat hij me al langer 'online' zocht. Beetje bij beetje vielen  voor mij de puzzelstukjes samen. In alle drukte had hij geen tijd gehad de grote omwentelingen in zijn leven me persoonlijk te melden. Alles is zo rap gegaan. Nu ik hier aan het tikken ben, denk ik eraan dat ik eindelijk nog eens iets schrijf in de categorie 'dagboek en bedenkingen', maar goed het komt erop neer dat een vriend van me, geboren in Gentse een prakttijk heeft als dierenarts in la douce France.
 
Mijn verwondering was dan ook groot toen hij vertelde dat hij niet langer in Frankrijk woonde. Ik was bijna verheugd dat hij terug in ons Belgenland was, maar hoe groot kan een verrassing zijn toen hij volgende vier letters noteerde op chat: OMAN! Nog niet bekomen van deze verrassing wist hij me ook te vertellen dat hij ondertussen vader was geworden voor een tweede keer.
Er was natuurlijk veel bij te praten, maar hoe goed hij het daar ook mag stellen, zijn vrijheid wordt daar beknot. Hij kan niet zomaar op messenger, en als hij naar zijn thuis belt moet het in het beschaafd Nederlands; zodra ehij overschakelt in het dialect wordt de lijn verbroken want ... een tolk kan dan niet meer volgen! Blijkbaar dus in zekere mate afgeluisterd, en dat in een land dat ruikt naar weeelde.

Maar laat me terug gaan naar bovenstaande citaat, want deze verre vriend heeft me echt gelukkig gemaakt, misschien omdat hij me al die tijd toch maar niet vergeten was, en omdat ook hij heeft ervaren dat een vriendschap, ondanks tijd en afstand blijft 'bloeien'

Vertrouwen, het was het sleutelwoord toen ik dit blog startte; en het blijft een rode draad. Ik neem dan ook volgend citaat graag over. Ik blog uiteindelijk die dingen die voor mij en voor de lezer wellicht heel belangrijk kunnen zijn, al dan niet een leiddraad, een steuntje in de rug ... Dat is ons getuigenis in de wereld vandaag zodatkleine mensen weer mogen geloven in de ander en op de duur in die ANDER.

Heb vertrouwen in kleine dingen,
want daarin ligt je kracht.
Moeder Theresa 

soms zou ik willen dat je al mijn woorden
die ik niet durf te zeggen
kon horen..............

Voor de zwaar getroffen bevolking van Japan:

voor de Japanse hulpverleners,

voor allen die in het puin zoeken naar nabestaanden,

voor allen die met de moed der wanhoop de getroffen gebieden doorzoeken:

God, barmhartige Vader,

zegen allen met uw kracht.

 

Voor alle Japanse broeders en zusters die niet konden ontkomen aan de ramp;

voor hen die dierbare familieleden verloren,

voor diegenen die nog leven in onzekerheid en hopen op een teken van leven:

God, barmhartige Vader,

zegen hen met uw troost.

Toen ik deze week op de radio hoorde rond water gezien de 'waterdag' en ik enkele verhalen hoorde hoe groot de tegenstelling is tussen wij die gewoon maar een kraan hoeven open te draaien om aan water te geraken, en dit in tegenstelling waar mensen soms kilometers moeten wandelen om water te halen, en dit nog veilig thuis te brengen - want hoe gauw is een ongelukje niet gebeurd, schoot me plots een belevenis te binnen tijdens een reis doorheen de woestijn. Men had ons aangesppoord zo veel mogelijk water mee te nemen. Ook de organisator zorgde voor genoeg bidons water voor in de bus tijdens de reis.

Terugkomend van een klooster temidden de woestijn was alle drinkwater op dat we met ons mee droegen. Gelukkig was er een gids, zegge en schrijve tien jaar oud, die ons te midden die uitgestrekte zandvlakte precies een waterput kon aanwijzen. Je zou er als toerist gewoon aan voorbij zijn geegaan. De jongen liet ons even alleen en kwam toen terug van heel ver met een emeer en een lang touw in de handen. Hij liet het touw naar beneden en haalde met zijn emmer water naar boven, zodat onze drinkbusssen terug gevuld konden worden. We waren die gast natuurlijk bijzonder dankbaar. Toen verdween hij weer ergens achter een zandheuvel. Zijn taak at erop, wij dankbaar en de lokale gids zal hemwel iets hebben toegestopt.

Wij moesten verder met onze bus, en dan zien we het gebeuren. Eens de jongen terug naar de volgende groep op stap is die hij van water zal voorzien, zien wij een oudere gast plots opduiken die blijkbaar de plaats waar de jongen zijn emmer had verborgen die emmer met zich meenemen, er mee een eind verder loopt om dan die zo ver mogelijk weg te werpen. Wij konden enkel maar toezien terwijl onze bus al wegreed, maar waren allen - en wellicht tot nu toe - zwaar aangedaan om wat die kleine was aangedaan. Water was voor hem zijn broodwinning, misschien moest hij er ook wel van leven in die hitte, en wat met zijn 'meester', en de toeristen die bij een put belandden waar geen materiaal voor handen is.