wanneer ook

IS HET BELANGRIJK?

Mijn vader vroeg me:"Ben je homo?"
Ik antwoordde: "Is het belangrijk?"
Hij zei : "Nee, niet echt".
Ik bekende hem: "Ja, ik ben zo".
Hij zei: "Sodemieter dan maar op".
Kennelijk vond hij het toch belangrijk.

Mijn baas vroeg me:"Ben je homo?"
Ik antwoordde: "Is het belangrijk?"
"Hij zei: "Nee, niet echt".
Ik bekende hem: Ja, ik ben zo".
Hij zei: "Je werk deugt niet, ik ontsla je".
Kennelijk vond hij het toch belangrijk.

Mijn beste vriend vroeg me:"Ben je homo?"
Ik antwoordde: "Is het belangrijk?"
Hij zei: "Nee, niet echt".
Ik bekende hem: "Ja, ik ben zo".
Hij zei: "Je kunt mij beter niet meer je vriend noemen".
Kennelijk vond hij het toch belangrijk.

Mijn lief vroeg me: "Hou je van me?"
Ik antwoordde: "Is het belangrijk?"
Hij zei: "Ja".
Ik bekende hem:" Ja, ik hou van je".
Hij zei: "Kom hier, ik neem je in mijn armen".
Voor de eerste keer was iets echt belangrijk.

Mijn God vroeg me: "Hou je van jezelf?"
Ik antwoordde: "Is het belangrijk?"
Hij zei: "Ja".
Ik vroeg: "Hoe kan ik van mezelf houden? Ik ben homo".
Hij zei: "Zo heb ik je gemaakt".
Wat is er verder dan nog belangrijk?

naar INSPIRITUS

voor allen die te lang op me moesten wachten alsook aan alle andere bloggers, van harte!

'Lachen en glimlachen zijn poort en deur, waardoor veel goeds in de mensen kan binnenglippen'.
(Christian Morgenstern 1871-1914) 
Heel belangrijk, zeker voor de kleintjes.

... beland, waar zijn we mee bezig wanneer we deze onder ogen krijgen?! Ik kan en mag dan ook niet nalaten deze houding zwaar aan te klagen. Ik lees met u mee: " Er is een nieuwe generatie OVERBODIGEN op komst. Wij moeten plaats maken voor het slachtoffer van een mislukte zelfmoordpoging tot verkeersslachtoffers. Er zit toekomst in deze generatie".

Alléén al het wxoord "OVERBODIGEN", al vrees ik dat die trend(zeker in woordkeuze) alleen maar zal toenemen, jammer genoeg in de negatieve zin, wanneer straks terug de debatten verder worden gezet over levensbegin en levenseinde.
Daarom deze oproep: LAAT IEDER IN ZIJN WAARDE! Anders mogen alle boeken over waarden en geluk en spirituele zinzoekers van tafel voor mijn part, want die zijn dan inderdaad overbodig indien we eerst niet handelen en er zijn voor elkaar, zeker voor diegenen die minder kansen kregen!

Op de vraag waarom ik ben wie ik ben bied ik je een poging tot antwoord, geleend uit een boek, maar jammer genoeg de waarheid waar een mens levenslang door kreeg.

"Jammer genoeg zijn enkele seconden onderbreking van de zuurstoftoevoer naar de hersenen voldoende voor een mens om zich lichtjes andersvalide door het leven te moeten wringen".

In het bijzonder aan een chatvriendin en andere mensen die zich hier kunnen herkennen; drie jaar terug voor mij ook een bevrijding.
Naar Anselm Grün:

De WARMTE van de liefde heft alle verkramptheid op. Wie ervaart dat hij - juist als hij zich vastklampt - wordt geaccepteerd en gekoesterd, overwint alle benauwenis.
Klamp je dus niet vast aan je angst, maar ga er dwars doorheen. Dan zul je op de bodem van je hart de tedere liefde voelen die jou accepteert met je angst en heel het kwellende en bedreigende karakter van jouw angst opnheft.
Ook JOUW ANGS MAG ER ZIJN!
MAAR ze wordt aangeraakt door Gods liefde, die haar verandert en opheft, een God die meer is dan "een iets", maar LIEFDE. Dat is toch zo, soulmate?

JA, dat is het al vraagt het moed en vertrouwen; volharden maar!

Geloof maakt nieuwe mensen? Soms denkt men dat geloof als een hoed is die je op of af kunt zetten: als je de hoed afzet, blijf je dezelfde mens. Hoeden zijn een kwestie van smaak, dus zou je ook kunnen zeggen dat geloof een kwestie van smaak is. maar er is veel meer dan dat. Als je de hoed van het geloof afzet, wordt je als mens anders. Als je het geloof wegneemt, zul je niet alleen een ongelovig mens hebben, een mens min geloof, maar een ander mens. We komen uit een tijd die zijn geheimen had; vele van die geheimen zijn prijs gegeven en soms ook maar goed en toch al is de onzichtbare kant vervlakt  en  lijkt er iets fundamenteels uit de mens te zijn verdwenen, moet ik dat even relativeren wanneer ik deze avond voor de mis een massa wagens zag staan, zelfs in rijen naast elkaar geparkeerd. Al gauw vroeg de éne aan de andere trouwe kerkganger of er speciale viering was. En daar raken we de kern, want dat onzichtbare liet zich vertalen in een vorm van religiositeit die alle tijden overstijgt: niets anders dan de figuur van Sint-Christoffel, die een wegwijzer is naar Christus. Want inderdaad na deze misviering werden wagens, auto's, moto's, brommers, fietsen allerhande, gewijd.  Is dat dan nog van deze tijd? Ja, meer dan ooit, want mensen beseffen dat ze aan elkaar gegeven zijn, ook in het verkeer; dat ze hun vervoermiddel hebben gekregen dankzij de inspanning van talrijke generaties. Op deze manier kan men familiebanden onderhouden, kan vlug een bezoek gebracht worden aan een zieke, kan per fiets de natuur in zijn volle glorie aanbeden worden. En te zien aan de opkomst en de diversiteit van aanwezigen werd het me ineens duidelijk dat je de hoed van het geloof inderdaad niet zomaar opzet. Ik zag zelfs een mindervalide in een self-made-wagentje! Ja, als weggebruiler kregen wij ook de vrantwoordelijkheid voor elk-ander!Dat de Heer alle weggebruikers mag zegenen op de weg naar een ander, het werk of gezin! Het heeft mijn geloof en vertrouwen weer maar eens versterkt!
Laat ons ook dankbaar zijn dat we in onze landen al die moderne middelen  mogen gebruiken als een gave en genade.

Ik heb oorlog gekend
Ik ben één geworden met de oorlog
Ik heb geroken en gevoeld,
Zelfs de dood gekoesterd
Mijn ziel is verziekt.

Ik heb oorlog gekend
Ik ben één geworden met de oorlog
Gekust en gewalst met geweerschoten
Krijsen en schreeuwen aangemoedigd.

Nu hoor ik
dat je opnieuw wil starten
Opnieuw oorlog!

Sorry, maar ...,
Hoeveel keer
Moet ik sterven
Voor je weet dat
Ik een dode ben?
Zie je niet dat maden
Reeds uiit mijn mond komen
Als ik naar jou probeer te wandelen  ...

"Fata Mondiale" of wat wat afdelingen binnen een technische school kunnen  verwezenlijken rond de problemen rond Afrika en dan nog in een uniek samenwerking tussen de afdelingen "Schilderwerken en decoratie" en "Industriële wetenschappen".  Bovenstaande tekst is maar én voorbeeld dat me ook aan inhoud heeft getroffen want inderdaad : "HOEVEEL KEER OPNIEUW OORLOG?"

Zo werden vier wenskaarten gemaakt, een boodschap van hoop, solidariteit en optimisme.