Wanneer je intens naar iets verlangt,
wanneer je lange tijd verlangt
verandert dat zuivere wachten
je eigen wezen van binnenuit,

en als ...

En als de belofte nadert,
de belofte van wat je wilde,
is jouw wezen niet hetzelfde,
ben je dezelfde niet meer.

Op 12 mei eindigde ik mijn stukje met bovenstaande vraag. Meerderen hebben daar op gereageerd. Zelfs één iemand met een heel lange mail waarvoor dank! Ik deel dan ook een stukje van een zinvol antwoord.

Heb ik een sleutel ? Neen, absoluut niet.. Er zijn in je leven wel honderden deuren waaruit je kan/moet kiezen of je er wel of niet binnen gaat…dat is onze keuze, een keuze hebben we altijd. Maken we de goede of de slechte, we leren uit beiden.. De enige die een sleutel heeft is God, zodat Hij bepaalde deuren die op slot zijn kan openen, zoals Hij voor mij deed. Maar daar is altijd wel een reden aan verbonden, goed dat je niet weet de welke als je aan de ervaring begint.

plekje
 

In ons Belgenlandje is er al heel wat te doen geweest rond toelatingsexamens, maar wannner je volgende onder ogen krijgt zou je wel alle moed verliezen, en toch blijven de mensen er daar rustig bij. Ik heb het over een ingangsexamen in één van de betere modescholen Nift te India waar een kennis van me zopas vernam dat hij geslaagd is.
Hier enkele cijfers:
Er waren maar liefst 500.000 kandidaten waarvan er 30.000 de eerste ronde haalden.
Uiteindelijk kregen 'slechts' 2.500 mensen  de toestemming om aan de opleiding fashion te beginnen!

Wie de laatste maanden, weken en dagen van het leven van de ondertussen zalige paus Johannes-Paulus II gevolgd heeft zal neit ontkennen wat voor een groots man hij was en is geweest, zowel voor de wereld maar heel zeker voor de Kerk. Helaas zijn de meesten zijn lange loopbaan vergeten en hebben ze slechts enkele beelden in hun achterhoofd opgelagen, ook al stond de wereld even stil bij zijn begrafenis en riep die wereld - gelovig of niet - "Sancto Subito". Het lijkt er echter op dat hij een ernstige fout maakte teon hij tot aan het bittere eind naar het raampje gekard kwam om zich aan het publiek te tonen en zijn zegen in een microfoon te fluisteren. Gelukkig was dat een teken van hoop voor alle zieken over de ganse wereld. Ja, we zijn kort van stof als het om herinneringen gaat.

Zie ook mijn ander blog rond geloven .

Na of misschien nog meer tijdens een ziekteperiode - van welke aard die dan ook mag zijn, zeker als die niet of je voorhoofd is gebrand - kan het gebeuren dat je zo angstig en schuchter wordt, je bijna schaamt, zelfs in die mate dat je niet meer naar buiten durft te komen voor de dagelijkse boodschappen. Eén  van de redenen is wellicht dat je niet meer kunt deelnemen aan de maatschappij en het sociale weefsel wat je al dan niet onverwacht moest achterlaten.  Dan heb je inderdaad al je moed nodig om boodschappen te gaan doen, hopend dat niemand je zal zien of aanspreken. En dan kan het gebeuren dat je eindelijk met een geluksgevoel de deur achter je dicht kan trekken omdat je die dingen hebt gekocht die je nodig had, soms misschien eindelijk dat cd-tje meebracht. Ja, angst, veel angst om aangesproken te worden, en dat vooral van mensen die je nog meer pijn willen doen.

Zien dat twee mensen van elkaar houden. Wat een geluk! Te merken dat er van je gehouden wordt, is fijn. MAAR wat doen mensen die niemand hebben? Ik denk dat er toch een manier moet te vinden zijn om van jezelf te houden zonder te vervallen in het instinctmatige, lustbevredigende. Maar hoe hou je dan wél van jezelf? Dat vind ik moeilijk, zeker omdat beweerd wordt dat we maar om een ander kunnen geven als we eerst onszelf beminnen. Hoe doe je dat. Hoe doen anderen dat?
Heb jij soms de sleutel?

Als het om ziektes gaat of de dood, hoor je altijd alleen de sensatie, de bijzondere ongelukken, waarschijnlijk nog inclusief de vermeende straf die iemand moet krijgen. Zo van: Hij heeft het vast verdiend.
Maar je moet toch met die mensen in gesprek raken? HOE KOM JE IN GESPREK MET MENSEN DIE ZIEK ZIJN? Of met mensen die zich zorgen maken over hoe ze hun ouders moeten gaan verzorgen. of mensen die rouwen om hun kind. Die worstelen in hun eentje: Ja, fijn dat je het vraagt, maar het gaat wel, ik red me wel. Ze willen diep van binnen dat niemand écht wil weten hoe het met hen gaat. We moeten nieuwe wegen inslaan om te leren hoe we ervaringen kunnen delen. Ook tussen zieke en gezonde mensen.
HOE JE DINGEN MET ANDEREN DEELT, DAAR MOET HET OM GAAN!

Weet je het nog?
Het begon met een leugentje om bestwil.
Vervolgens met mijn nieuwsgierigheid naar jou,
zo heel anders dan ik.

Toen kwam behoedzame genegenheid.
Daarna een gevoel van affiniteit;
in schoonheid beleefd,
zonder Internet en ondanks
onze vele verschillen.

En ten slotte een gevoel dat na verloop van tijd,
uitgroeide tot iets als verliefdheid.