
Emoties
Ik had het besluit genomen om niets liever meer te willen, dan erachter komen of ik een geestelijk gezond mens zou kunnen zijn, dan wel tot een levenslange neurose gedoemd.
Als eerste kwam ik in mijn onderzoek mijn geblokkeerdheid tegen. Ik ging op zoek naar de reden en constateerde, dat veel emoties door mijn leven heen werden afgekeurd en daarmee onderdrukt.
De angst, mezelf toe te staan om wel uiting te mogen geven aan wat er in me leefde, was hierdoor groot.Ik vroeg mij af waarom sommige gevoelens wel geuit mochten worden en andere weer niet en constateerde, dat deze beoordeling voornamelijk te maken heeft met heersende waarden en normen. Met 'dit mag wel en dat hoort niet'.
Allengs begreep ik, dat dit normbesef niet alleen cultureel en vanuit geloofsovertuiging bepaald werd en wordt, maar dat er ook binnen ieder gezin een oordeel is over goed en kwaad.
Het oordeel over emoties, krijgen we voornamelijk mee vanuit deze invloeden.
Huilen mag bijvoorbeeld wel, maar boosheid liever niet, want boos zijn is gewelddadig. Blij zijn mag wel, maar angstig zijn niet, want angst betekent zwakte. En zwak zijn is niet sterk. Ik wist, dat het essentieel was voor mijn zoektocht, om alles wat ik dacht te weten en behoorde te weten, los te laten.
Aanvaarden van alle emoties. Ik raakte ervan overtuigd, dat ik emoties heb en dat daar niets mis mee is. Het zijn immers uitingsmechanismen van mijn lichaam, dus horen ze bij mij. Langzamerhand maar zeker begon ik dat volledig te accepteren. Iedere emotie heeft het recht omarmd te worden in volledige overgave en zonder afkeuring. Niet blind, maar mij volledig bewust van dit gevoel van het begin tot het eind.
Als woede onderdrukt wordt, dan is het daarmee niet verdwenen. Integendeel, de energie die hoort bij de kracht van de emotie wordt niet ontladen, maar teruggedrongen en gaat dan met dezelfde kracht in plaats van naar buiten, naar binnen. Het gevolg hiervan is dat er schade wordt toegebracht aan het lichaam. Er ontstaan bijvoorbeeld depressiviteit en lichamelijke klachten. Iedere zelfonderdrukking, is vrijheidsberoving. Iedere zelfonderdrukking weerhoudt de mens er van om voluit te kunnen leven.
Elke emotie kent een hoogtepunt en ebt dan weg. Alleen door kwaadheid en andere emoties te uiten, volledig, zonder enig spoor van afkeuring, maar met het besef dat deze emotie er is en gekend wil worden, verdwijnt het en kan ik erachter komen waarom en waarover ik boos was.
Voorwaarde is uiteraard totale eerlijkheid om de reden van die woede onder ogen te zien.
De filosoof Descartes (1596) zei ooit 'eureka' toen hij dacht zijn bestaansbewijs gevonden te hebben in de constatering: 'Ik denk dus ik ben'.
En al hebben we ondertussen andere filosofieën bedacht (bedacht, let wel!), toch zetten we nog steeds ons denken als belangrijkste menselijke eigenschap bovenaan.
Wat is denken?
Denken komt voort uit conditionering, met daaraan gekoppeld emoties, wensen, verlangen.
Het denken loslaten kan dus, als je begrijpt wat je emoties zijn, wat je wensen en je verlangens zijn. Denken kan pas hier en nu zijn, als je het denken kunt zien; als je 'kijker' bent geworden en je gedachten, evenals emoties ziet voorbijgaan als niet wezenlijk belangrijk.
De 'kijker' zelf komt niet voort uit het denken, maar is intelligentie, ontstaan uit intelligentie.
Intelligentie ziet de realiteit en is tevens vertegenwoordigd in de realiteit.
Het Instinct is intelligentie.
Denken is het vermijden, het ontvluchten van de realiteit.
Denken is niet intelligent. Ook wetenschap komt voort vanuit het denken.
Namelijk, de wens om te weten, om te ontdekken (....vanuit emotie).
Het schiet daarom in al zijn blinde verlangen en geconditioneerde gedachten, voorbij aan ons onmetelijk intelligente instinct, dat wetenschap onnodig maakt.
Het inzicht
Toen het denken mij niet verder kon helpen in mijn zoektocht naar 'wie ben ik', mij schaamteloos in de steek liet en al zijn voorstellingen schijn bleken, voelde ik de leegte.
Ik kwam terecht bij mijn zintuigen en bij mijn emoties…… en bij het besef, dat ikzelf de baas ben over alles wat ik doe. Door alle invloeden los te laten, werd het mij steeds duidelijker, dat ik zelf kon nadenken, kijken, horen, ruiken, proeven en voelen en besluiten of iets goed was of slecht.…. Niet door het te bedenken, maar door mij aan mijn zintuigen en emoties over te geven.
Ergens gelezen op het net en dat zette mij aan het denken
3 reacties op dit bericht
Ja Jan
.com
Verslaafd