Een vrouw die...

Kinderen moeten altijd iets aan het doen zijn,
anders worden volwassenen ongerust.

 Yvonne Kroonenbergh

Negeer nooit personen die om je geven
of waarvan je weet dat ze echt van je houden,
want op een dag zul je je realiseren
dat je een diamant verloren hebt
terwijl je te druk bezig was met stenen te verzamelen !

(Auteur onbekend)

Een zwakke hand, een laatste blik
geen woord, 'n verdoken traan
en na je heengaan, ongrijpbaar stil...






Schoonbroer Victor
echtgenoot van onze oudste zus Rosa

Landbouwer

Hij werd geboren te Linkhout op 30 november 1932
en is onverwacht overleden in het A.Z. te Diest op 03 juli 2012.


Zondag was zo'n fijne dag.  Kermis bij ma en pa.
Onze pa had zoals altijd weer zelf een mooie grote gateau
en hele lekkere taarten gebakken.
Hij genoot er echt van zijn klein mannen te zien smullen.
Maar enkele uren later werd alles anders.
We werden opgeschrikt door een telefoontje van ons ma.
Daarna werd het stil.
Alleen z'n ogen zochten rond bij het herkennen van een stem.
Maar toch ging het licht langzaam uit.
We zullen je missen pa, als bompa, als luisterend oor, als raadgever.
Je was er altijd voor ons.
We zijn heel dankbaar voor onze lieve pa.
Zoveel mooie herinneringen, maar nu zoveel pijn.
We zullen goed voor ons ma zorgen.
Pa, we hopen dat het je goed gaat op deze onbekende reis.

Ma, de kinderen, kleinkinderen en Liam 

(Tekst bidprentje)





Wij hebben afscheid genomen van
onze schoonbroer Victor op 7 juli 2012 te Linkhout-Lummen

Het liefhebben van een kind
is als een spiraal :
hoe meer je geeft,
des te meer krijg je ervoor terug ;
en hoe meer je krijgt,
des te meer je weer geeft !

Toen de eerste rimpels kwamen,
 was ik nogal in paniek.
Ik heb toen mijn face laten liften
in een prijzige kliniek.
Nou, mijn man vond het fantastisch,
mijn gezicht was weer elastisch.
Niks geen rimpel, niks geen vouwen!
Net zo glad als bij ons trouwen.
Tot mijn vriendin zei: "het is gek....
maar jouw kop past niet meer bij jouw nek".
Ach, het was een kleine ingreep,
want ze trekken dit dus strak
en ze geven hier een sneetje,
anders krijg je een zak.
Nou, mijn man was heel tevreden
over wat ze met me deden.
Maar de plastische chirurg
zat nog met mijn borsten in z'n maag,
want die zaten volgens hem veel te laag.
Toen ze waren opgehesen,
leken ze een beetje klein,
maar met siliconenvulling
mochten ze er best weer zijn.
Nou, ik zag mijn man ontvlammen,
want ik had dus zulke brammen.
Toen op een avond na het vrijen,
keek hij peinzend naar mijn dijen
en al had hij geen duidelijke kritiek,
ik ging toch weer terug naar de kliniek.
Ik had trouwens ook een buikje,
 dus na enig overlegliet ik dat meteen ontvetten,
 ze zuigen dat in no-time weg,
 om tergelijkertijd mijn billen
minstens zoooo'n stuk op te tillen.
Ik was op ieder feestje weer in tel,
maar zat onderhand wel heel strak in mijn vel.
Mijn man voelde zich naast mij
niet meer op zijn gemak,
want op straten riepen jongens:
 "ga je lekker ouwe zak".
Nou toen kocht ie een toupetje
en een veel te strak korsetje.
Hij ging wandelen en trimmen
en in een fitnesscentrum gymmen.
En maandenlang deed hij een rigoureus dieet,
tot hij zomaar in de sauna overleed.
Nou, daar stond ik
 op het kerkhof mooi te wezen aan het graf.

Ik laat nu de kwabben zwellen
en ik zal u wat vertellen....
Dames, laat je niet verlakken,
laat de boel toch rustig zakken.
Want met gladgestreken nekken,
valt het leven niet te rekken!
Koester buik en onderkin,
want uw schoonheid zit binnenin!

 Vertel dat maar aan uw man,
anders komen er maar ongelukken van.

Ik heb thuis een potje
Op het potje staat 'verdriet'.
Ik doe er vaak verdrietjes in,
want als ze klein zijn, huil ik niet.

Steeds als er iets tegenzit
Er iets gebeurt wat ik niet wil
Open ik het potje,
Gooi het erin heel stil.

Maar gisteren was de laatste
Druppel iets te veel
Van al die stukjes klein verdriet
Kreeg ik een brok in mijn keel.

Mijn hand begon te trillen
Verdriet vloog met golven uit de pot.
Een traan begon te rollen,
Ik voelde mij erg rot.

Een onbedaarlijk snikken
deed me trillen overal,
Ik zat echt tot mijn haren
In het diepste diepe dal

Het was met rood omrande ogen
Toen ik mijzelf weer rustig kreeg,
Opgelucht keek ik naar mijn potje
Het potje... dat was leeg !

Dus zie je iemand lopen,
Rode ogen en heel bedeesd
Dan vraag je niets meer,
Dan weet je...
haar potje is pas vol geweest.

Auteur onbekend

Het is een groot geschenk voor kinderen
als je als ouder gelukkig bent.

Erica Jong