EEN MOOI VERHAAL VAN VRIENDSCHAP

ALS ’T AVONDKLOKJE

 

Als ’t avondklokje klept…

in ’t groot begijnhof,

gaan met vaste, ingetogen tred

de vrome vrouwen naar het lof.

 

Langs hobbelige wegen

en poortjes met heiligen-naam,

vragen ze Gods zegen

over hun levensbaan.

 

In de lente bloeit de magnolia schoon,

en de seringen geuren.

En de zuivere zielen zingen op heldere toon

en de harten neuriën.

 

In de zomer een loflied

helder als  van de nachtegaal,

in hun gebeden vergeten de vromen niet,

de pijn van het geknakte riet.

 

In de herfst een stille deun

en een palet van kleuren.

een gebed stijgt op,

in ’t sterfelijke treuren.

 

In de winter ligt een witte vacht,

over dit stille leven,

dag en nacht,

gebed en werk in Gods handen geven.

 

Als ’t avondklokje klept

om naar ’t Vaderhuis te gaan,

dan wordt er weer een kruisje bijgezet

in de blijvende lente  van ’t eeuwig voortbestaan.

 

Francine

 

 

 

 

 

DE REGENBOOG              

 

Rood – oranje – geel – groen – blauw – indigo - paars.

 

Heel lang geleden begonnen de zeven kleuren van de wereld te kibbelen. Allen beweerden dat zij de beste waren, de belangrijkste, de meest bruikbare, de favoriet, zeg maar!

 

Groen zei:” Het is toch duidelijk, ik ben de belangrijkste. Ik ben het teken van hoop. Ik ben gekozen voor gras, bomen en bladeren. Zonder mij zouden alle dieren sterven. Kijk maar naar het landschap en je zult zien dat ik de meerderheid ben”.

Blauw onderbrak: “ Je denkt alleen aan de aarde, maar denk ook eens aan de lucht en de zee! Het water is de basis van het leven en wordt opgetrokken vanuit de diepe zee naar de wolken. De hemel geeft de ruimte, rust en sereniteit. Zonder mijn rust zouden jullie allemaal niets zijn”.

Geel gniffelde: “Jullie zijn allemaal zo serieus. Ik breng gelach, vrolijkheid en warmte in de wereld. De zon is geel, de sterren zijn geel. Elke keer als je kijkt naar een zonnebloem, staat de hele wereld te glimlachen. Zonder mij zou er geen plezier zijn”.

Oranje begon daarna op zijn beurt: “ Ik ben de kleur van gezondheid en sterkte. Ik ben misschien schaars, maar ik ben kostbaar, daar ik dien voor de noden van de mensheid. Ik draag de meest belangrijke vitaminen. Denk aan wortelen, pompoenen, appelsienen, mango’s en papajas. Ik hang niet de hele tijd rond, maar als ik de hemel kleur bij zonsopgang of zonsondergang, dan is mijn schoonheid zo sensationeel dat niemand anders aan jullie denkt”.

Rood kon het niet aanhoren en begon te roepen: “ Ik ben de heerser van jullie allen. Ik ben bloed, levensbloed! Ik ben de kleur van gevaar en van moed. Ik ben bereid te vechten voor een doel. Ik breng vuur in bloed. Zonder mij zou de aarde zo leeg zijn als de maan. Ik ben de kleur van passie en liefde, de rode roos en de klaproos”.

Paars begon op zijn luidst. Hij was groot en sprak met duidelijke trots: “ Ik ben de kleur van royalty en macht. Koningen, chefs en bisschoppen hebben mij altijd gekozen, daar ik het teken ben van autoriteit en wijsheid. Mensen stellen geen vragen! Zij luisteren, buigen en gehoorzamen”.

Indigo sprak uiteindelijk. Wel veel rustiger dan de anderen, maar met evenveel vastberadenheid liet hij weten: “ Denk aan mij. Ik ben de kleur van de stilte. Je merkt me amper, maar zonder mij zouden jullie oppervlakkig worden. Ik vertegenwoordig de gedachten, de reflectie, de schemering en het diepe water. Je hebt me nodig voor balans en contrast, voor gebed en innerlijke rust”.

En zo bleven de kleuren maar arrogant bluffen en bekvechten met elkaar, elk overtuigd van zijn eigen superioriteit. Hun ruzie ging in crescendo: ze werd luider en luider. Plots kwam er een hevige bliksemschicht, direct gevolgd door een krakende donderslag. De regen viel overvloedig neer. De kleuren bukten zich neer uit angst en trokken dichter bij elkaar voor bescherming en troost.

Te midden van hun geroep en tumult, begon de regen te spreken: “ Jullie kleuren doen dom en dwaas door zo tegen elkaar te vechten en elkaar trachten te domineren. Weten jullie wel dat jullie elk gemaakt zijn voor een speciaal doel: uniek en verschillend. Reik elkaar de hand en kom tot mij”.

Perplex en gewillig deden ze zoals de regen het hun vroeg: de kleuren verenigden zich en reikten elkaar de hand. De regen sprak verder: “ Van nu af aan, als het regent, zullen elk van jullie zich over de hemel strekken als een boog met kleuren, als een herinnering dat jullie allen geroepen zijn om samen in vrede te leven. De regenboog is een teken van hoop voor morgen”!

                                                         *  *  *

De wijsheid van het verhaal ligt voor de hand. Ieder van ons is een uniek mens met eigen gaven en beperktheden. We zijn geroepen om een maatschappij, een kerk, een leefgemeenschap of familie op te bouwen in wederzijds respect en waardering. In eenheid en samenwerking met elkaar, vormen wij een regenboog van diverse kleuren, een mozaïek van verschillende kleurrijke steentjes. Gods goede Geest schept als een vruchtbare regen deze eenheid in waarheid tussen mensen, kristalliseert deze verbondenheid tegen de neiging in, elkaar te benijden en te overtroeven. “ Acht de ander hoger dan jezelf”. “ Het lichaam vormt met zijn vele ledematen een geheel: alle ledematen hebben elkaar nodig”.

 

Diversiteit mag dus geen aanleiding geven tot ruzie en arrogantie. Diversiteit is de rijke realiteit. Aanvaarde verscheidenheid is ook een niveau van het samenleven tussen verschillende talen, culturen en rassen een bonus. Een  ‘toren-van-Babel-project” maakt – ook in de toekomst – geen enkele kans meer op slagen. De persoonlijke band met God vormt de garantie voor een dynamiek van groeiende verbondenheid tussen mensen. Het symbool daarvan is de regenboog. Aan Noach zegt God: “Ik zet mijn boog in de wolken”. Zo herinnert Hij ons aan zijn trouw om telkens het kleurrijk samenleven binnen de maatschappij en binnen de kerkgemeenschap te blijven kiezen, tegen alle negatieve stroming in van terugplooien op jezelf, dikke-nek-mentaliteit, verdeeldheid en partijvorming.

  

 Naar een  onderricht van een Pater Karmeliet

4 OKTOBER - FEEST VAN SINT FRANCISCUS - WERELDDIERENDAG!

Onze poezen

 

Wij hebben drie poezen,

lollig, mollig, grijs en wit.

Zo’n vriendelijke snoezen,

schattig en zo lekker dik.

 

Hun namen zijn,

Wietsie, Pier en Poed.

Zo trouw en fijn,

leuk en zoet.

 

Elk van hen doet wel iets,

Pier, de oudste vangt de muis.

Poedie, die doet liever niets,

en zit lekker bij het

kookfornuis.

 

De laatste is gans wit,

en slaapt lui en warm in bed.

Zij is het derde lid,

en zo is heel het huis bezet.

 

Francine De Wilde.

et schilderen van een icoon,

doe ik niet zonder schroom,

ik ga met een gebed  beginnen,

want ik ga Gods mysterie binnen.

 

De natuurlijke materialen,

techniek,verf en kleuren,

zijn gebaseerd op een heel oud kerkgebeuren,

ik treed eerbiedig in ’t voetspoor

van monniken en monialen.

 

De stilte en de rust,

nodigen uit tot een inwendig gebed,

en bij elke penselentrek,

ga ik een stukje mee

in Gods heilswerk.

 

Ik ben dankbaar voor dit eerste werkje,

de Moeder Gods

de Moeder van de Verlosser,

de Moeder vol tederheid,

teken van tijdloze,

eeuwigheid.

 

D.W.M.

 

 

   AAN HET WERK

 

Goede God, werkzame Vader,

wij dragen U op:

ons bidden en werken,

de vreugden en zorgen van onze dagen.

Help ons, om door ons werk

getuigen van uw liefde te zijn.

Leid onze inspanningen ten goede.

Wees gij de bron

van al ons doen en laten.

 

Wij weten ons verbonden

met heel uw mensengemeenschap,

die hier op aarde leeft.

Wil door ons werk

uw schepping

tot voltooiing voeren.

Amen.

POEZIEHOEKJE

 

De Zomer

 

O zomer! O zomertijd!

met bloemen wijd en zijd.

Mag ik u even loven

zoals de zon van hierboven?

Laat mij even begaan.

Zo kan ik stille staan

bij ’t groen van uw fluwelen kleed

dat zo-even door mijn vingers gleed.

Want water, zon en zee

brengen de zomer met zich mee.

We glijden heen en weer

al surfend op het blauwe meer.

De haren in de zwoele wind.

Onbezorgd, als een onschuldig kind.

Danken we de Heer

voor dit prachtig zomerweer.

Maar alles gaat voorbij…

Ook die heerlijke zomertij.

Even krijgen we de gunst

om te leven met die zomerse kunst.

 

Francine

 

 

 

De zomer.

 

Zomermuziek wat klinkt het schoon in d’oren

Zomermuziek zo streelzacht om te horen

In ’t groen, in prachtige tuinen

Of even maar op de buiten.

 

Hoort men alles zingen

Van God onze schepper en zijn geschapen dingen.

De mensen vinden ’t fijn

Om even in gezelschap te zijn.

 

Doch... in de stilte der natuur

Hoort men een wonderbaar lied.

Daar telt tijd noch uur

Alleen de seizoenen vergeten dat niet.

 

Zo is de zomer een komen en gaan

Waarin de muziek even kan stille staan

Maar met hart en ziel doorweven

Daarin kan ze verder leven.

 

Met dank!

 

 

 Francine De Wilde

 

 

Gedicht.

Vaderdag.     

21-6-1994

 

ZOMER.

 

O! Tijd van zon,vreugd en leven

Die diepe verlangens kunt gij geven.

In deze volheid zit gij verscholen

Er wordt weer een zomer geboren.

 

De zomer van het hart

Wat baten pijn en smart.

Weer een jaar later

We plonsen in het water.

 

En overal het weelderige groen

Die lommerige dreef  bij de noen.

In die zoete zomerzangen

Spelen de kinderen met blozende wangen.

 

Alles is zo heerlijk

Ik hoor ginds de leewerik.

De stilte maakt een nieuw geluid

Van deze warme zomer uit.

 

En alles zal als vroeger zijn

In dit wonderlijk  festijn,

Als we in de kleine dingen

Het verhaal van de zomer horen zingen.

 

Uit  levenswaarden.
Francine

ZOMERSYMFONIE

 

Zonnetje schijn, zonnetje schijn,

dan doet ons hartje geen pijn.

Windje suist, windje suist,

over ’t beekje dat bruist.

Bloempje wiegt, bloempje wiegt,

op de tonen van dit lied.

Vlindertje vliegt, vlindertje vliegt,

van de roos op de vergeet-mij-niet.

Bijtje zoem, bijtje zoem,

van de lelie op de zonnebloem.

Haasje springt, haasje springt,

over ’t heg met groen omringd.

Kindje zingt, kindje zingt,

jij kleine hupse ding.

Kindje huil, kindje lach,

van de één in de andere dag.

Kindje speel, kindje speel,

neem nu aan dit spel toch deel.

Kindje danst, kindje danst,

grijpt die ene levenskans.

 

francine

 

 

 

Kindergezichtje in een boom gebeiteld,

kunstenaar, natuur minnaar,

een knipoogje vol tederheid,

ik wandel er onachtzaam aan voorbij,

maar ’t kindje aan mijn zij,

dansend, springend,

merkt het op:

‘kijk daar: die boom die lacht’

eenvoudig, mooi,

een sprookje van een zomerdag.

 

Dagmar

HET PAARD -1

 

Ik zie je huppelend,                                                     

in de groene, malse wei.

zo sierlijk, zo elegant,

met aan je zijde,

jouw dartelend veulen.

Je deemoedige ogen,

spreken innige trouw.

Je dampende neus,

streelt langs zijn rug.

Met je losse, witte manen,

wiegelend in de wind.

Je paardenstraat wipt,

over jouw stevige flanken.

Een stoerheid, omringd door tederheid,

een veelzeggende stilte, in de wijde natuur.

Geen woorden, maar alleen

een bezinnende blik,

tussen mens en dier.

Hoe nobel is het paard.

Francien

HET PAARD – 2

 

Je staat daar in die stal

knijpend met jouw ogen,

maar de natuur

is ver van jou.

De mens ging jou misbruiken,

op race- en koerswedstrijden.

 

Want wanneer de ziel is aangetast

dan is het lichaam leeg.

Het leven wordt een draven,

hij zit in het gareel

die opgefokte mens.

Hij gaat wedden

en opwindend kijken

naar een hulpeloos paard.

Voor zijn plezier

moet ook het dier nu rennen

tegen uur en tijd.

Hier slaat de mens op hol.

 

Francine

In juni bloeien de rozen.

 

ROZEN

 

Weelderig bloeien de rozen,

rond mijn hemelboog.

Ik heb die bloem verkozen

een lust nu voor mijn oog.

 

Rozen rood als bloed

met ’t groene blad doorweven.

Ze geuren mijn gemoed

als ze de liefde doorgeven.

 

Ik streel ze zacht,

nog liefst heel alleen,

want in elke donkere nacht

gaan er duizenden rozen heen.

 

En ’s morgens vroeg, bij dageraad,

vind ik een nieuwe roos tussen de doornen.

Zodra de mooiste bloem opengaat

dank ik de Heer, zonder woorden.

 

Uit bloemenweelde

Francine

PINKSTERVIERING EDEGEM 5/06/06

Katholieke charismatische vernieuwing.

 

‘Een nieuw Jeruzalem,

God bouwt zich een eigen stad

en al het oude is voorbij.’

 

Klonk het op de bus, die ons naar de Pinksterviering in de O.L. Vrouw basiliek te Edegem bracht.

In dit jaar van het gebed, hebben we de Pinksternoveen, voor een heropleving van het geloof in ons land, samen gebeden met al de bisschoppen van ons land. Met op 3juni ’06 een gebedswake in alle kathedralen.

Deze Pïnksterviering vierden we ook in verbondenheid met 300.000 gelovigen, leden van nieuwe christelijke bewegingen, die samen waren rond  Paus Benedictus de XVI  te Rome.

 

Vanuit Rome ontvingen we ook het volgende bijbelwoord.

 

In de Bijbel, de brief van de apostel Paulus aan de Hebreeën lezen we in hoofdstuk 10 vers 19 tot 24:

‘Broeders, door het bloed van Jezus hebben we vrije toegang gekregen tot het heiligdom. In zijn eigen lichaam heeft Hij voor ons de nieuwe, levende weg gebaand,dwars door het voorhangsel heen. We hebben nu ‘die grote priester die over het huis van God is aangesteld.’ Laten we dan dichterbij komen, maar met een oprecht hart en in volle overtuiging van ons geloof, ons hart rein gesprenkeld van alle schuldbesef, ons lichaam gewassen met zuiver water. Laten wij onwrikbaar vasthouden aan de belijdenis van ons hoop, want hij die de beloften deed is betrouwbaar. Laten we elkaar in het oog houden om met elkaar te wedijveren in liefde en daden van liefde.’

 

In dit jaar van het gebed, kregen we een fris onderricht, gegeven door jonge mensen.

Zeven maal bidden met Maria:

1.     Bidden is luisteren.

2.     Bidden is in je hart bewaren

3.     Bidden is uit handen geven

4.     Bidden is Gods bedoeling zoeken

5.     Bidden is overgave

6.     Bidden is de stilte doorleven

7.     Bidden is de Geest aan het werk laten.

 

Er waren ook twee jonge kloosterlingen die getuigden over de werking van Gods Geest in hun leven, en hoe zij in hun roeping aan die leiding van H. Geest beantwoorden.

 

Een moeder met vijf jonge kinderen getuigde hoe zij in een moeilijke periode van ziekte en verbouwingen veel genade ontving.

“Ik kan geen uren bidden, maar ik kan wel ALTIJD bidden, tijdens al wat ik doe: strijken, aardappelen schillen, in de auto…mij verbonden weten met de Heer Jezus en de Geest die in mij woont.  Dankbaar zijn, een kort gebed om hulp wanneer het moeilijk gaat…”

 

In zijn  homilie had de priester het over de H.Geest als persoon.

De Heilige Geest is een persoon,

geen vage kracht,

Hij is de derde persoon van de Drieëenheid,

Een persoon kent, heeft een wil en heeft lief.

De H. Geest kent het heilsplan, Hij kent het diepste wezen vanGod

De H. Geest wil zijn gaven uitdelen aan ieder zoals Hij het wil.

De H. Geest heeft ons lief, want Hij is de liefde zelf.

Wij mogen de H. Geest niet bedroeven.

 

De Heilige Geest is als Persoon, ook volledig in eenheid met de Vader en de Zoon.

De vrucht van de liefde tussen God de Vader en de Zoon is een Persoon: de Heilige Geest.

Zoals de vrucht van de liefde tussen man en vrouw, een persoon is, het kind.

 

De Vader zendt ons de H. Geest op het gebed van Jezus.

De H. Geest werkt vanuit de kracht van het kruisoffer van Christus.

De H. Geest is het die in de zielen van de mensen, het werk van de verlossing voltooit en de vruchten ervan uitdeelt.

 

Paus Benedictus de XVI zegt het volgende:

De kerkelijke bewegingen en nieuwe gemeenschappen zijn een lichtend teken van Christus en zijn Bruid de Kerk.

De Katholieke Charismatische Vernieuwing hoort bij de structuur van de Kerk.

Gebedscholen waar men leert leven in de waarheid en liefde van God.

Breng in deze vertroebelde wereld het getuigenis van de H. Geest, zodat de waarde en de schoonheid van de menselijke natuur zichtbaar worden.

 
magda

Pinksteren, het Feest van de Heilige Geest!

Pinksteren is het feest van de heilige Geest. Jezus beloofde dat hij de gelovigen niet alleen zou laten. Hij zond de heilige Geest als helper en trooster. Op Pinksteren daalt de heilige Geest neer over de apostelen.

Op de Kracht van de H. Geest, op die genade van ons Vormsel, mogen wij ook altijd weer beroep doen. En dat vergeten wij te vaak. De H. Geest,  is de ons door Jezus Christus beloofde Helper.

 

Vaak bidden dus: ‘Kom H. Geest, geef mij licht, kracht, wijsheid, onderscheiding, vrede, vreugde, liefde…’

 

De Kerk geeft ons in de liturgie van Pinksteren deze mooie hymne:

een gebed om de H. Geest in ons leven te aanroepen.

 

VENI CREATOR, SPIRITUS

 

Kom Schepper, Geest, daal tot ons neer,

houd Gij bij ons uw intocht, Heer;

vervul het hart dat U verbeidt

met hemelse barmhartigheid !

 

Gij zijt de gave Gods, Gij zijt

de grote Trooster in de tijd,

de bron waaruit het leven springt,

het liefdevuur, dat ons doordringt.

 

Gij schenkt uw gaven zevenvoud,

o hand, die God ten zegen houdt,

o taal, waarin wij God verstaan;

wij heffen onze lofzang aan !

 

Verlicht ons duistere verstand,

geef dat ons hart van liefde brandt

en dat ons zwakke lichaam leeft

vanuit de kracht die Gij het geeft.

 

Verlos ons als de vijand woedt,

geef, Heer, de vrede ons voorgoed,

leid Gij ons voort, opdat geen kwaad,

geen ongeval ons leven schaadt.

 

Doe ons de Vader en de Zoon

aanschouwen in de hoge troon.

O Geest, van beiden uitgegaan,

wij bidden U gelovig aan.

 

Aan God de Vader zij de eer

en aan de opgestane Heer

en aan de Geest die troost en leidt

van eeuwigheid tot eeuwigheid. Amen.

 

 

 

 

 

ijn verjaardag valt in mei

dat maakt mij altijd blij

we zitten in de tuin

en worden al wat bruin

we eten ijs en aardbeientaart

en ontvangen menige verjaardagskaart

dank aan al die vriendelijke mensen

voor hun goede wensen

in ’t diepste van mijn wezen

dank ik de Schepper voor mijn leven

ieder mens is een uniek kind van God

Hem komt toe alle lof!

 

dagmar

 

 

12mei DAG VAN DE VERPLEGING
12-5-1820 geboortedag van FLORENCE NIGHTINGALE
GRONDLEGSTER VAN DE MODERNE ZIEKENVERPLEGING


Dankgedichtje van een zieke.

 

 

Zij krijgen geen standbeeld, zij zijn niet beroemd,
maar ik heb hen engelen der mensen genoemd,
Zij krijgen hun orders, ontvangen bevelen,
zij lenigen de pijn  en de smart van zo velen,
en wat soms de pil of een spuit niet vermag,
bereiken zij vaak door hun zonnige lach.

Ik heb in mijn bed, na de kwaal die mij velde,
heel vaak liggen denken, ’t is daarom dat ik ’t vertelde,
dat liefde en vriendschap nog niet zijn verdwenen,
door hen die voor ’t eerst in mijn leven verschenen,
Zij krijgen geen standbeeld, zij zijn niet beroemd,
maar ik heb hen engelen der mensen genoemd.