Archief

Poëziehoekje

KERSTMIS

Kerstmis ziet men in vele dingen

van het dagelijks bestaan.

In kinderstemmen die zingen

in het werk, met vreugde gedaan.

Kerstmis ziet men in vele dingen

zomaar in huis en langs de baan.

In de mensen die ons omringen

soms moeilijk om mee op pad te gaan.

Kerstmis ziet men in vele dingen

de arme, de bange, de eenzame, de verlatene, alleen.

Men vindt het in alle rangen en kringen

de herders om ons heen.

Kerstmis ziet men in vele dingen

in de dieren hun genegenheid.

En zij die kwamen en gingen

in liefde en blijheid.

Kerstmis ziet men in vele dingen

in het diepste van ons hart.

Hoort, de kerstklokken klingen

een Goddelijk Kind werd ons gebracht.

Francine De Wilde.©

Wilt u een zonnige dag

begin dan met een glimlach

wil niet altijd meer en meer,

dankt ook eens de Heer.

Uit ‘levensweerspreuken’

door Francine De Wilde©

Barre, koude vrieslucht

geeft de aarde een korstje.

In het stille winters gehuchtje

trippelt een roodborstje.

Uit ‘levensweerspreuken’

door Francine De Wilde©

Het weer is mistig buiten,

dra zullen de klokken luiden,

Kerstmis,

feest van verlossing en vrede,

voor immer een wijde wereldbede.

Uit ‘levensweerspreuken’

door Francine De Wilde

WEERSPREUKJE

VAN FRANCIEN

De natuur ligt door stilte omgeven,

december brengt barre kou,

wind en regen,

als de laatste maand van ’t jaar,

is zij de feestmaand,

van het gulle gebaar.

Uit ‘levensweerspreuken’

door Francine De Wilde

Afscheid van 2007

Het was geen pad vol rozen,

jouw afscheid en het laatste liefkozen,

een keerpunt in mijn leven,

besef van eigen tijdelijkheid,

in grote eeuwigheid.

De sterren zien in de nacht,

bloemen plukken overdag,

de eenvoud is des dingen,

zoals Gods licht gaat van mens tot mens,

voortaan leg ik in elk gebed een zegenwens.

Dagmar©

Herfstmijmering

De herfst rukt aan de bomen

dra zal de winter komen.

Bladeren vallen  keer op keer

insgelijks lopen mensen heen en weer.

Zo gaat het seizoen,

zo gaat de tijd van toen.

Zo komen wij en gaan,

wie kan er aan weerstaan?

Eenmaal zal het licht verschijnen,

en zullen de wolken verdwijnen.

Kunnen velen het nog aan,

om in de schijnwerpers te staan?

Want jaren en tijden gaan,

doch de eeuwigheid blijft bestaan.

Blijven dromen, blijven hopen,

de vrede des harten kan men niet kopen.

Met de herfst dwalen zovelen af,

als koren tussen het kaf.

Alleen wie in een zuiver hart durft te kijken,

zal zien dat de lente niet veraf is te lijken.

Francine De Wildeã

ADVENTSTIJD

GEBED

Eeuwige GOD,

Gij laat ons, mensen, niet alleen

bij ons zoeken naar leven en vreugde.

Daarom keren wij ons

bij het begin van deze Advent tot U,

met ons gezin en met de hele Kerk.

Gij zijt de enige Bron van ons vertrouwen.

Help ons openstaan voor de komst van JEZUS

in deze Eucharistie en de stilte van het gebed;

leer ons Hem ook aanwezig zien en dienen

in onze naaste en in de geringsten van zijn broeders,

tot wij Hem eens ontmoeten

van aangezicht tot aangezicht

bij zijn Komst in heerlijkheid.

Met deze gezindheid willen we de Advent binnentreden,

met ons gezin, met de gelovige gemeenschap.

Laat het voor de hele Kerk een heilige tijd worden.

Door CHRISTUS, onze Heer.

Amen.

Gebed uit de Eucharistie op deze eerste Adventszondag.

U bent

een vuur dat altijd brandt

maar nooit verteert.

U bent

een vuur dat door uw hitte

alle zelfzuchtige liefde

van de ziel verteert.

U bent een vuur

dat alle koude verdrijft

en dat licht geeft.

Catharina van Siena

Vroeg in de morgen, het is nog donker

In  aanbidding voor God, mijn Schepper,

buig ik mij neer tot op de grond

voeling met de aarde ,

die geschapen grond.

 Ik kan  een kleine antenne zijn ,

en mijn gebed

voor deze wereld

stijgt op

naar Hem

wiens genade zonder einde is,

onuitputtelijk zijn erbarmen,

en zijn grote trouw,

iedere morgen weer nieuw .

Uit ‘Anonieme mystiek’Ó