En nog eens

Ik wachtte op een bus die al lang
niet meer reed en vroeg mij af
of ik zelf nog wel bestond,
en als dat wel zo was...waarom.
Er dreven wolken naar de zon
en plotseling ging het hagelen,
de wolken aarzelden,
losten op van schrik.
De bus was wit, ik stapte
haastig in, boog mij voorover
naar een bank waar niemand zat
en fluisterde in oren die niemand
toebehoorden:' Laat mij toch in
de steek! Vergeet mij toch! Neem
mij toch niet altijd mee...!'
(Toon Tellegen)

Wij wandelden en zwegen
en zwegen naast elkander voort.
                                     
Een vogel zong zich ergens dood;
pas als hij plots zweeg
hadden wij het gehoord:
er had een vogel gezongen.
                               
Wij gingen tussen twee hagen,
- er was slechts plaats voor één -
hij voorop, gebogen,
wees mij het kerkhof beneen.
Hij was een oud ghedaghet man.
Wij wandelden en zwegen heen.
(P.Snoek)

Hieronder de prachtige natuur
die het regenwoud te bieden
heeft. Dit zijn de watervallen
in de streek van Iguazu
gelegen op de grens met
Argentinië en Paraguay. De
foto's zijn genomen begin Mei
en echt de moeite waard.

Zoals je zou willen zwerven,
het doet er niet toe waar,
als het hier maar is. Nevel
gaat net niet over het land
zoals je een slapend kind
net niet aanraakt,
erover ademend.
                            
En je weet: ik heb niet
wat ik heb. De branding
van de wind waait een zee
van tijd zacht
heen en weer.
Het is eb.

De rode borst van het gebergte
het wonder een vogel te zien
en het geluk de vrede
die ruig en breed is
als een zomerwind
te vergezellen
met zichzelf.

De dag ging open
als een oesterschelp
ik zag de witte parel
van het licht
en wat het licht ontbloot.

En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten-
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen - en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan.