Archief

Er waaide een ijzig koude wind door de tochtige stal en Maria was bang dat de baby het niet warm genoeg zou hebben. Jozef maakte een klein vuur, maar het was niet voldoende om de stal te verwarmen.

Het bruine vogeltje, hoog in haar warme nestje op zolder, keek toe. Ze wist dat dit kindje heel speciaal was. Ze vloog naar beneden, ging bij het vuur zitten en fladderde met haar vleugels, net zo lang tot het vuur hoog en warm oplaaide. Het vogeltje zat zo dicht op het vuur dat de veertjes van haar borst helemaal rood werden. Het kon haar niet deren en zo bleef ze de hele nacht doorfladderen om de baby warm te houden.

Sinds die nacht is de borst van het vogeltje rood gebleven en wordt zij roodborstje genoemd. Het herinnert ons aan de liefde en toewijding die zij voor het kindje Jezus had.  

Musje heeft het op het idee gebracht en ik zet het dan maar op mijn blog, bedankt Musje!

Het sprookje wat in deze tijd van het jaar speelt is 'Het meisje met de zwavelstokjes', een droevig maar toch ook blij verhaal.

Op een koude Oudejaarsavond verkoopt een meisje op haar blote voetjes zwavelstokjes in de sneeuw.  Het is niet druk en het meisje besluit om warm te blijven zélf de zwavelstokjes aan te steken. Als ze het 1e stokje aansteekt wordt ze lekker warm, maar al snel is het stokje uit.  Bij het 2e stokje ziet ze een eetkamer waarvan de tafel gedekt is met allemaal lekkers, maar ook dit stokje gaat uit. Bij het 3e stokje zit ze onder een prachtige kerstboom, maar ook deze brandt veel te snel af. Als ze een 4e stokje aansteekt ziet ze haar overleden oma en snel steekt ze alle stokjes aan, omdat ze te bang is om haar oma niet meer te zien. Dan neemt oma haar mee en ze vliegen stralend naar boven, zó hoog, dat er geen kou, honger of angst meer bestaat.

De andere dag vinden voorbijgangers het meisje doodgevroren, maar de lach op haar gezicht geeft aan dat ze vredig is gestorven.

Heb het ergens gelezen en vond het zo vertederend dat ik het met jullie wil delen!

Voor alle ramen stonden kerstbomen, behalve voor die van het kleinste huisje. Daar stond alleen een oud vrouwtje en dat zag het papier als een grote sneeuwvlok uit de lucht dalen. Op trippelvoetjes kwam ze naar buiten. "Wat zie ik?" zei ze. Daar komt een kerstklokje uit de lucht vallen. Een echt lief klein kerstklokje! Dat is nou precies een kerstklokje voor mijn kamertje, waar het te klein is voor een boompje of voor grote klokken!" Heel voorzichtig droeg ze het klokje naar binnen en bond het met een strikje aan een takje dennegroen dat op tafel stond. En daar hangt het nu. Een klein klein klokje aan een klein takje groen in een klein kamertje. Het is het kleinste van alle klokjes, maar tegelijk is het de gelukkigste kerstklok van allemaal. Want telkens als het vrouwtje ernaar kijkt en glimlacht, dan straalt het kerstklokje van trots en glanst nog mooier dan alle zilveren vogeltjes en ballen samen. En als het vrouwtje het met haar rimpelvinger aanraakt, luidt het als een echte kerstklok.

zomaar een wintergedachte...je kan even mijmeren met de mooie muziek....