Maandag 17 september 2007
Ik ging vandaag bij eens lezen en zijn verhaal bracht mij op het idee om mijn ongeval in 1996 te vertellen. Hoe het gebeurde heb ik hier nog nooit verteld. Mijn (overleden) vriend die ik leerde kennen in 1989 was een zelfstandige, hij maakte zeilen(op maat) voor aanhangwagens, vrachtwagens, spandoeken,feesttenten, voortenten voor caravans,kortom alles wat met zeilen te maken had. Tijdens de zomer plaatste hij vooral “zonwering”, zonnetenten, verandascreens, terrasoverkappingen enz. Ik had datzelfde jaar mijn ontslag gekregen wegens “reorganisatie” zo noemen ze dat als ze geen echte reden vinden, ik vond het eigenlijk niet erg want het saaie kantoorwerk deed ik toch niet graag. Eigenlijk kwam dit nu allemaal goed uit zo kon ik samenwerken met B en nog meer werk verzetten. De zeilen maken was meer winterwerk, B leerde me hoe je zeilen PVC moest lassen, stikken met zware machine met 2 naalden, oogringen inkloppen, enz. Na een tijdje had ik het allemaal onder de knie, B sneed de zeilen op maat en ik werkte ze verder af, spandoeken maakte ik helemaal alleen dat was gemakkelijk. Het was voor B een hele ontlasting, zo kon hij gaan verkopen en hier en daar reparaties gaan doen. Tijdens de zomer was het dan vooral zonnetenten plaatsen, er waren er met een volledige kast rond en elektrische motor( de zware) en dan de lichtere zonder kast , manueel bediend met een stang. Zo’n tenten moesten soms hoog geplaatst worden om genoeg val (schuin) te hebben, daar kwamen dan de ladders aan te pas. We werkten regelmatig ter hoogte van de eerste verdieping. B boorde de steunen in de muur waar de tent daarna werd ingeschoven en vastgezet. Ik had al goed geoefend om de ladder op te gaan met een arm vrij want daar moest de tent op rusten, je mocht niet te ver naar achter leunen of je ladder kwam van de muur en zo zou je met ladder en al achterover vallen. Dus langs iedere kant stond een ladder, we namen de tent elk langs een kant en kropen zo naar boven, B had voor mij een haak gemaakt die ik op de ladder kon plaatsen om zo de tent even te laten rusten als het te zwaar werd. Ik overdrijf niet als ik zeg dat (de zware) tenten bij de 100 kg wogen. Als we eindelijk boven waren moesten we nog het geluk hebben een rechte muur te hebben anders was het echt sukkelen om die draagbuis(die natuurlijk niet plooide) in de steunen te krijgen het was soms van op de ladder soms een geduw en gesukkel , bijna acrobatentoeren om die tent om zijn plaats te krijgen. Voor de verandazonwering moesten we op planken lopen, niet mistrappen op het glas of de profielen of je lag naar beneden, op schuine glazen daken was het echt hangen en je overal goed vasthouden of je schoof ook naar beneden en dat allemaal meestal in de volle zon bij 30 graden. Na een tijd was ik het allemaal gewoon , had soms wel last gehad van hoogtevrees, bv als ik niet meer van het dak durfde om mij om te draaien en mijn voet op de tweede of derde trede van de ladder te zetten, je moet je verstand op nul zetten anders blijf je daar staan , haha! Zo hebben we negen jaar gewerkt, soms zon- en feestdag inbegrepen wanneer er iets dringends moest geleverd worden( een feesttent of zo). Midden september was ons seizoen gedaan en vertrokken we altijd naar Frankrijk tot einde maand. Het was 30 september 1996 juist terug van onze vakantie maar toch nog een snipperdagje genomen om op 1 oktober er weer in te vliegen. ‘s Avonds kwamen we thuis rond 21 uur, het was een echt rotweer, wind, regen; op ons antwoordapparaat stond een dringende boodschap van een klant wiens zonnetent door de stormwind langs een kant uit de muur gekomen was. Dit moest onmiddellijk opgelost worden want anders werd de schade alsmaar erger. We reden naar die klant , zette de ladders en zouden de tent voorlopig vastmaken met een touw tot ‘s anderdaags. Boven die tent was een platformpje , daar moest ik opstaan om mee die tent vast te maken. Het was een zinken dak , het was spekglad door de regen . Ik moest voorover leunen om het touw aan te nemen en gleed uit, viel naar beneden, met mijn rug op de betonnen vloer, door die slag brak ik mijn rug (wist ik toen nog niet). Ik was nog even bij bewustzijn en had een raar gevoel: mijn benen lagen precies verder weg van mij en behoorden niet meer bij mijn lichaam, het was net of ik geen benen meer had…. Mijn salto maakte een einde aan mijn motorische en sensoriele functies, ik was tot aan mijn middel verlamd…
(wordt vervolgd)
Stil
, van grote kou vertrokken en vlug in mijn warm bedje zaaaaalig! . Vandaag had ventje pc nodig om zijn rapporten te maken , ik heb een beetje gepruld binnen en buiten en nu zit ik hier om jullie een fijne week toe te wensen ! (ik denk zoveel aan Lipske en haar Suske die nu een heel moeilijke week tegemoet gaan maar ik zal zeker niet alleen zijn die daar aan denk) 
