zwarte dagen ???

Om 16 u deze namiddag heb ik "oeffff" gezegd. Mijn taak zat erop.. . Vorige week heb ik héél de week tot zondagnamiddag boven alles een beetje ingericht en opgekuisd. Ik deed dit met de middelen die ik had en met een beetje improvisatie, de kids waren er reuze blij mee. Zo maakte ik wiegjes van stevige kartonnen dozen die ik overtrok met stof van lakens die ik toch niet meer gebruikte. Ik haakte vlug nog wat mutsjes en kleedjes voor de poppen.Er stond nog een oude tv die ik toch terug aan de praat kreeg met contactspray, daar sloot ik een (ook oude) playstation op aan en een kleine dvd speler. Voor Lotte heb ik m'n oude pc in orde laten zetten ergens bij de koopjes konden we nog een computertafel op de kop tikken , Daniel heeft het internet naar boven gebracht ,ook een veiligheidspoortje gezet voor de trap. Vlug daarna alles opgekuisd en zondagnamiddag om 15 u was alles klaar.Ik hoef je niet te vertellen hoe blij ze waren.. zo blij dat ze nog een dag langer bleven dan voorzien ( kleindochter 3 die normaal vandaag kwam was spijtig genoeg ziek) . 'S morgens bleven we boven spelen tot 's middags en met zo'n mooi weer bleven we natuurlijk de hele namiddag buiten, ik had ook 2 fietskes op de kop kunnen tikken , in een doodlopende straat waar geen verkeer komt is fietsen natuurlijk een droom !Na het avondeten gingen we terug boven, spelen, of een dvd kijken en daarna slapen...oma ook ! Dat vroeg gaan slapen heeft me echt goed gedaan . Het ware zwaren dagen maar ik ben blij dat ik het allemaal deed , want hun verblijf hier was helemaal anders, ze hadden ruimte, deden elk hun ding, geen gekibbel, voor mij was dit ook een hemel op aarde , ik trok me terug en kon eindelijk eens rustig een boek lezen of me lekker ontspannen. Ik ben wel moe maar niet zoals vroeger want toen vroeg dat oppassen véél meer energie van me vooral met de honden die héél braaf en rustig zijn geweest. Zo, dat was het voor vandaag , nu komen ze pas terug in de kerstvakantie , ( in november gaan ze met vakantie)  dus terug tijd om te bloggen , want ik heb jullie allemaal gemist , echt waar !!

Vanaf vandaag neem ik een korte pauze! De reden ? Jullie weten nog misschien dat ik ooit schreef dat kleindochter 1 voorlopig niet meer mocht komen vanwege de honden. Oma heeft er iets op gevonden en daar heb ik een hele week voor nodig. De bovenverdieping bij ons is veel groter als het gelijkvloers , daar zijn drie grote kamers waarvan er een niet gebruikt wordt. Die kamer is zo groot als onze living en nu gaat oma die verder inrichten als speelkamer. Er staat al een salon, tv, computer ,tafel,  de kleintjes hun speelgoed enz. Nu wil ik die kamer wat opfrissen (een streepje verf, gordijntjes wat versiering kunnen wonderen doen )en zo inrichten dat we de benedenverdieping niet meer nodig hebben , ik heb nog een kamertje dat we kunnen omtoveren tot een kleine keuken om te eten en te drinken.Slapen kunnen we ook en de badkamer gebruiken. Meer moet er niet zijn hé. Zo logeren wij op de bovenverdieping "zonder" de honden. Wat nog belangrijk is , de living blijft op orde en er is geen over en weer gesleur met zakken, speelgoed,kleding , enz. Als we buiten willen nemen we de voordeur , dus we hoeven niet meer bij de honden . Dit moet vrijdagavond allemaal in orde zijn want dan komen er al 2 logeren (de zusjes) en van maandag tot woensdag, kleindochter 1.Aan zoiets moet je bezig blijven en het is ook niet op een twee drie gefikst.Daartussen moet ik nog tijd maken voor mijn dagelijkse wandeling . Vandaar dat ik echt geen tijd zal hebben om hier een berichtje te zetten of te komen lezen bij mijn vrienden. Ik bekijk het als een "werkvakantie" en doe het met plezier zo kunnen de kleintjes terug zoveel komen als ze willen en hoeven hun mama's zich niet meer ongerust te maken als ze hier zijn. Wat men allemaal niet doet voor de kleintjes hé.Wilde even nog iets kwijt, mijn ander blogje daarmee is iets misgelopen alles is weg,dat zal ik ook volgende week in orde zetten. Bij deze wens ik jullie allen nog een fijne week , een héle dikke knuffel van mij !!!!

Een paar mooie regels om te onthouden !

Een fijn weekend allemaal!!!


   

Al schrijvend is het veel makkelijker mezelf over te geven aan een onbekend publiek!

Ik schrijf en geef daarmee mezelf bloot, leg mijn kwetsbaarheid in handen van onbekende lezers, waarvan er een aantal door over mij te lezen en door mij gelezen te worden minder onbekend worden, stilaan dichterbij komen omdat er toch een vorm van interactie plaatsvindt.

De anonimiteit vormt een dankbare schuilplaats van waaruit ik meer van mezelf kan laten zien dan ik in realiteit durf.

Het is een verademing geen onnodige energie te hoeven steken in vragen als hoe een ander zal opvatten wat ik schrijf, of ik een ander pijn doe met hetgeen er staat, tekort doe, of ik over iemands grenzen heenstap…

… het is een verademing wat meer mezelf te kunnen zijn!(is een reaktie op m'n bericht van gisteren)

Ben ik gestopt met (vijf jaar )drinken.Het was zeker niet gemakkelijk om dit hier te schrijven maar omdat dit eigelijk de rotste periode uit m'n leven was wilde ik dit hoofdstuk ook afsluiten door het hier van me af te schrijven. M’n drankverslaving is langzaam begonnen. Ik had wel de gewoonte iets te drinken als we weggingen , of ‘s avonds na het eten. Maar op den duur was ik niet meer tevreden met één glas ,later ook niet meer met twee. Je beseft op een moment wel dat je overdrijft, maar dan is het te laat !!!. Het begon in feite toen m’n huidige vriend blaaskanker kreeg en ik zo bang was ook hem te verliezen. Hij genas ging terug werken , ik moest de tijd zien door te komen , ik kon het niet aan en greep dus naar de fles! Zo heb ik vijf jaar geleefd tot ik niet meer leefde maar werd geleefd door m’n alcoholverslaving. Ik leed , ik zag af. Wanneer ik ‘s morgens opstond, beefde ik, voelde me ziek , had overal pijn. Dat duurde tot ik enkele glaasjes wijn had gedronken en dan pas kon ik functioneren . Ik zorgde voor een geheime voorraad maar moest eerst m’n fles zoeken want ik herinnerende mij niet meer waar ik de avond tervoren m’n fles had weggestoken! Het was gewoonlijk in de strijkmand, in de kleerkast tussen m’n kleren , onder zandzakken enz.Ik wilde vermijden dat mijn vriend, kinderen , ouders wisten dat ik dronk. Dat heimelijk leven , dat liegen en verbergen is naast de fysieke pijn nog een bijkomende druk. Na twee glazen werd ik agressief, tegelijk werd ik verteerd door schaamte en schuldgevoelens, maar dat duurde slechts de tijd van een fles. Mijn hele leven werd gedicteerd door de drank. Ik ging nergens meer naartoe als ik niets had gedronken en dacht dat niemand het zag. Ik probeerde talloze keren te stoppen, als ik ‘s morgens weer eens zo ziek als een hond wakker werd en dacht “Lieve Heer, help me toch”!. Maar je moet jezelf willen helpen. Ik reed zo met m’n rolstoel op straat om de honden uit te laten en viel constant uit m’n rolstoel terwijl iedereen het kon zien. Zo heb ik tientallen verhalen. Op een keer liep het allemaal uit de hand ,ik viel en moest opgenomen worden op spoed om een hoofdwonde te laten hechten. Ik belande zo op inwendige , na een aantal onderzoeken (waar ik niets meer van weet) constateerde ze dat m’n lever 17 cm was vergroot. Daar kreeg ik ook de harde waarheid te horen er werd me gezegd dat ik een verslaafde was , en dat zij niks konden doen , dat ik het zelf moest doen . Is het hulp van hierboven ik weet het niet .. ‘ s anderdaags mocht ik naar huis, liet de dokter komen en zegde dat ik onmiddellijk wilde stoppen met drinken maar niet opgenomen worden in een ontwenningskliniek , ik wilde het zelf doen… Ik kreeg Antabuse (voor geval van) en tranxène om het afkicken te vergemakkelijken. De eerste week was afzien , héél hard zelfs , de tweede week al minder en na één maand was ik volledig gestopt en had ook geen behoefte meer naar alcohol. Ik heb die antabuse nooit gebruikt en de tranxène afgebouwd. Vandaag zijn we dus drie jaar verder en ik begrijp nog altijd niet hoe het ooit zover is kunnen komen. Wat ik wel weet is dat ik van een “verzopen wrak “ veranderd ben ik een gelukkige vrouw die de waarden van eerlijkheid, nederigheid, respect, dankbaarheid, levensvreugde en verdriet terug toepas in m'n leven , zaken die ik niet meer kende,  tot grote vreugde van iedereen vooral m’n kinderen die al die tijd lijdzaam moesten toezien hoe hun mama zich in de vernieling  dronk. Ik heb ook geleerd “gecontroleerd” te drinken zoals ze dat noemen maar ben nooit meer dronken geweest . Ik heb het alleen gedaan, iets wat de dokter nog altijd ophaalt als ik hem zie en me nog altijd feliciteert.

Bedankt!!!  zoveel steun , dit heb ik echt waar, in héél m'n leven nog nooit gehad van zoveel lieve mensen zoals jullie . Ben vandaag de laatste keer naar het ziekenhuis geweest en ben zoooo blij dat al de onderzoeken nu gedaan zijn. Alle resultaten waren redelijk goed dus het kan niet beter gaan met mij . Dit weekend ga ik véél rusten en genieten van (hopelijk) het mooie weer, maar ik ga wel op blogbezoek omdat ik veel moet inhalen . Ik kreeg van Musje een mooi gedicht en zet het hier, bedankt Musje!, fijn weekend allemaal !!!!Als je wil kan je eens naar dit mooi liedje luisteren (eerst m'n muziek afzetten)

Ik vond dit gedicht op het net, auteur is Jerome Jones. Ik schenk het jou:

Kracht in potentie

een stipje inde verte
nadert met rasse schreden

al turend naar de hemel
nog duidelijkheid vermeden

een stipte in de verte
contouren worden gewaar

al turend naar de hemel
spoedig volgt het gebaar

het zicht dat wordt nu helder
al cirkelend komt nu het teken

dat ik nu mag aanschouwen
kansen zijn niet verkeken

laat jij het leven komen
ontdek en ongeremd

je hebt reeds leren lopen
en zoekt nu het juiste pad

moment is nu bewezen
potentie die jij bezat

wegen zullen zich kruizen
paden zijn soms bezaaid

je moet soms puin gaan ruimen
voor je een weg indraaid

je hoeft niet meer bevreesd te zijn
en zal dit alles leren

wakend en positief
zullen zij boven regisseren

neem zelf het heft in handen
en speel je eigen spel

al lijkt het soms wat moeilijk
ja jij die redt het wel

Liefs van mus

Schreef dit voor mezelf hoeft geen commentaar hé !

begin
met enthousiaste blik kijk
ik de toekomst in
sluit het oude eervol af
met zelfverzekerde passen
stap ik over
naar een nieuw begin
de pijn is aan het slinken
met ogen naar de morgen gericht
zie ik het donker vervagen
het wordt langzaam licht
Een nieuwe episode en nieuw geluk
we zullen het zien
en wie weet wordt het mijn jaar
niets is zeker
maar wie weet
misschien?

@Prullemieke

Vier onschuldig kijkende oogjes

die de wreedheid nog niet kennen

twee schattige blonde kopjes

Mag ik vandaag weer verwennen

Vier glunderende lieve kijkers

hun blikken verwachtingsvol gericht

op alles wat mag en is verboden

twee schalkse lachjes op hun gezicht

@Prullemieke

Vanmorgen, toen ik aan tafel zat , pen en papier vlakbij, realiseerde ik me dat er niets was om over te schrijven, behalve dan over de duiven van de buurman , over de wind die alleen de hoge bomen scheen te raken en over mijn tas koffie die rapper koud werd dan verwacht.

Als ik een kind was had ik nu vast zitten dromen over het nakende gidsenkamp en wat we daar zouden doen, dat ik mijn laarzen niet mocht vergeten en over de zaklamp die we later op de dag zouden gaan kopen omdat die onmisbaar was in het nachtelijk bosspel waar ik veel van verwachtte al wist ik niet wat.

Tien jaar later zou het de liefde geweest zijn waar ik over nadacht, hoe onverwoestbaar ze was in de tijd die ze duurde en dat ik haar met een vingerknip kon laten verdwijnen. Dat de ware zich zonder twijfel op een dag zou aanbieden en dat er dan voor mij zo'n leven zou beginnen zoals ik overal om me heen zag.

Nog tien jaar later was er het huis dat zou gebouwd worden, de plannen op papier, de kinderen die nog zouden komen, de eerste krassen in een trouwring en de sleur die onverbiddelijk gevangen hield.

Nu ik ouder ben zou ik kunnen schrijven over de feesten die om de haverklap gevierd worden om te vergeten dat het bijna voorbij is, over het onkruid in mijn tuin, de kinderen die misschien niet geworden zijn wat ik wilde en over de verdeling van mijn erfenis.

Vandaag is er alleen de was die hangt te drogen in de wind, de geur van een haag in bloei, koude koffie en een rilling.

      

Ik ben al terug van weggeweest maar daar hebben jullie nog niet veel van gemerkt hé. Eindelijk heb ik tijd "genomen" om een kleine samenvatting te geven van de laatste dagen. Donderdagavond vertrokken naar Hoevenen , kleindochter 2 had de windpokken het was wel in de eindfase maar ze mocht nog niet naar school . Vrijdag dus gebabysit(zeggen ze in Leuven) , zaterdag was het dan de maandelijkse bijeenkomst daar, ik was zaterdagavond pas om 21.30u terug thuis . Zondagmorgen vlug naar de solden voor schoenen ( "crocs", gelezen bij Bojako! ), na lang zoeken toch nog een winkel gevonden waar er op voorraad waren , de keuze was zeer beperkt, ik heb er dus zonder gaten, volgende week komen ze terug binnen, er wordt zelfs een winterversie gemaakt (gesloten model) . Zondagavond naar papa voor z'n dvd aan te sluiten om 0.30u pas gaan slapen. Maandagmorgen kwam om 9u de kinesite en de namiddag was het "strijknamiddag" . Vandaag dacht ik eens uit te slapen en hoopte dat het eens een rustige dag zou worden , niets was minder waar. Om 8u ging de bel , kwamen ze onze verwarming herstellen , nieuw expantievat, nieuwe kranen, nieuwe thermostaat enz , we wonen hier nu 8 jaar en eindelijk worden die defecte dingen vervangen. Langs ene kant was ik wel blij want we betalen nu zomaar even 200 euro per MAAND voor gas (per jaar is dat dus 2400 euro (96.000bf ). Veel hé, maar dit huis heeft geen dubbele beglazing en is ook niet geisoleerd. Ik dwaal weer af , voor die herstelling moest al het water afgelaten worden , resultaat "alles onder water" die werkmannen waren met twee, moesten boven en beneden werken , ik hoef zeker geen tekening te maken hoe het er hier uitzag daarna. Om 14u waren die mannen klaar en ben ik beginnen kuisen tot 18u , flink hé van mij! Nu is er nog een klein probleempje die nieuwe thermostaat is zo'n een klein computerke , die man heeft geen uitleg gegeven want er zat toch een boekje bij zegde hij, hij heeft dat ingesteld , hoe dat weet ik niet , maar het is hier voor te bakken en ik weet niet hoe ik dat spul kan afzetten , haha, heb al 5 keer in dat boekje gekeken is echt Chinees voor mij. Ventje komt pas om 23u thuis , die zal héél blij zijn zoals ik hier zit ,met al de vensters open en de verwarming vollen bak ! Morgenvroeg terug om 8u op voor de kiné, donderdagmorgen moet ik al om 6.30u onder de scanner liggen en .....vrijdag mag ik om 9u mijn looptoestel in Genk gaan halen , dus nog 3 keer slapen , uitslapen zit er dus niet in deze week! Nu weten jullie waarom ik een klein beetje stress heb ! haha!

Ben er terug! Ben van donderdagavond tot vandaag naar Antwerpen geweest. Het was reuzefijn, zaterdag hadden we dan de maandelijkse bijeenkomst. Ik heb vooral veel plezier gehad met de kleintjes, zoals ge kunt zien op de foto's !ze hebben reuzepret gehad en ik ook!

Dit gedicht kwam ik vandaag tegen; het geeft perfect weer hoe wij vaak met verdriet menen om te moeten gaan. Verdriet, als iets wat te allen tijde begrepen moet worden terwijl het vaak alleen maar vraagt om simpelweg aanwezigheid .
Verdriet hoeft niet altijd zo nodig ‘weggenomen’ worden … vaak word je een rijker mens van het doorleven ervan!

Je denkt misschien
Dat je wat moet zeggen
Je denkt misschien
Dat je me moet opvrolijken
Je wilt me misschien weer
Zien lachen
En genieten
Je denkt misschien dat je me moet
Troosten
En adviseren.
Wat ik vraag is dit:
Wil je nog eens
En nog eens
Luisteren naar mijn verhaal
Naar wat ik voel en denk.
Je hoeft alleen maar stil te zijn.
Mij aan te kijken
Me tijd te geven.
Je hoeft mijn verdriet
Zelfs niet te begrijpen
Maar als het kan
Slechts te aanvaarden
Zoals het voor mij voelt.
Je luisterend aanwezig zijn
Zal mijn dag anders maken.

Marinus van den Berg,
Woorden in stilte – Kok, 2000