een dipje

      

Ik ben al terug van weggeweest maar daar hebben jullie nog niet veel van gemerkt hé. Eindelijk heb ik tijd "genomen" om een kleine samenvatting te geven van de laatste dagen. Donderdagavond vertrokken naar Hoevenen , kleindochter 2 had de windpokken het was wel in de eindfase maar ze mocht nog niet naar school . Vrijdag dus gebabysit(zeggen ze in Leuven) , zaterdag was het dan de maandelijkse bijeenkomst daar, ik was zaterdagavond pas om 21.30u terug thuis . Zondagmorgen vlug naar de solden voor schoenen ( "crocs", gelezen bij Bojako! ), na lang zoeken toch nog een winkel gevonden waar er op voorraad waren , de keuze was zeer beperkt, ik heb er dus zonder gaten, volgende week komen ze terug binnen, er wordt zelfs een winterversie gemaakt (gesloten model) . Zondagavond naar papa voor z'n dvd aan te sluiten om 0.30u pas gaan slapen. Maandagmorgen kwam om 9u de kinesite en de namiddag was het "strijknamiddag" . Vandaag dacht ik eens uit te slapen en hoopte dat het eens een rustige dag zou worden , niets was minder waar. Om 8u ging de bel , kwamen ze onze verwarming herstellen , nieuw expantievat, nieuwe kranen, nieuwe thermostaat enz , we wonen hier nu 8 jaar en eindelijk worden die defecte dingen vervangen. Langs ene kant was ik wel blij want we betalen nu zomaar even 200 euro per MAAND voor gas (per jaar is dat dus 2400 euro (96.000bf ). Veel hé, maar dit huis heeft geen dubbele beglazing en is ook niet geisoleerd. Ik dwaal weer af , voor die herstelling moest al het water afgelaten worden , resultaat "alles onder water" die werkmannen waren met twee, moesten boven en beneden werken , ik hoef zeker geen tekening te maken hoe het er hier uitzag daarna. Om 14u waren die mannen klaar en ben ik beginnen kuisen tot 18u , flink hé van mij! Nu is er nog een klein probleempje die nieuwe thermostaat is zo'n een klein computerke , die man heeft geen uitleg gegeven want er zat toch een boekje bij zegde hij, hij heeft dat ingesteld , hoe dat weet ik niet , maar het is hier voor te bakken en ik weet niet hoe ik dat spul kan afzetten , haha, heb al 5 keer in dat boekje gekeken is echt Chinees voor mij. Ventje komt pas om 23u thuis , die zal héél blij zijn zoals ik hier zit ,met al de vensters open en de verwarming vollen bak ! Morgenvroeg terug om 8u op voor de kiné, donderdagmorgen moet ik al om 6.30u onder de scanner liggen en .....vrijdag mag ik om 9u mijn looptoestel in Genk gaan halen , dus nog 3 keer slapen , uitslapen zit er dus niet in deze week! Nu weten jullie waarom ik een klein beetje stress heb ! haha!

Ben er terug! Ben van donderdagavond tot vandaag naar Antwerpen geweest. Het was reuzefijn, zaterdag hadden we dan de maandelijkse bijeenkomst. Ik heb vooral veel plezier gehad met de kleintjes, zoals ge kunt zien op de foto's !ze hebben reuzepret gehad en ik ook!

Dit gedicht kwam ik vandaag tegen; het geeft perfect weer hoe wij vaak met verdriet menen om te moeten gaan. Verdriet, als iets wat te allen tijde begrepen moet worden terwijl het vaak alleen maar vraagt om simpelweg aanwezigheid .
Verdriet hoeft niet altijd zo nodig ‘weggenomen’ worden … vaak word je een rijker mens van het doorleven ervan!

Je denkt misschien
Dat je wat moet zeggen
Je denkt misschien
Dat je me moet opvrolijken
Je wilt me misschien weer
Zien lachen
En genieten
Je denkt misschien dat je me moet
Troosten
En adviseren.
Wat ik vraag is dit:
Wil je nog eens
En nog eens
Luisteren naar mijn verhaal
Naar wat ik voel en denk.
Je hoeft alleen maar stil te zijn.
Mij aan te kijken
Me tijd te geven.
Je hoeft mijn verdriet
Zelfs niet te begrijpen
Maar als het kan
Slechts te aanvaarden
Zoals het voor mij voelt.
Je luisterend aanwezig zijn
Zal mijn dag anders maken.

Marinus van den Berg,
Woorden in stilte – Kok, 2000

Op een dag, verscheen er een kleine opening in een cocon. Een man zat uren te kijken hoe de vlinder zijn lijf door de kleine opening probeerde te worstelen.

Op een gegeven moment leek het of de vlinder geen vooruitgang meer boekte. Het leek of hij niet verder kon dan hij gekomen was.

De man besloot de vlinder te helpen: hij nam een schaar en opende de cocon. De vlinder kwam er nu een stuk makkelijker uit. Maar de vlinder had een verweerd lijf. Hij was klein, met verschrompelde vleugels.

De man bleef kijken want hij verwachtte dat de vleugels zich elk moment zouden openen en groter en steviger zouden worden zodat ze het lijf konden dragen.

ER GEBEURDE NIETS !

Integendeel, de vlinder leefde zijn leven al strompelend. Hij kon zich slechts bewegen met zijn verweerde en verschrompelde vleugels. Hij heeft nooit kunnen vliegen.

De man was vol liefde en goede bedoelingen, maar begreep niet dat de kleine opening in de cocon en de worsteling van de vlinder om er uit te komen, de natuurlijke weg was om het vocht vanuit het lijf in de vleugels te persen, zodat hij gereed zou zijn om te vliegen zodra hij de cocon had verlaten.

Soms, zijn worstelingen precies wat we nodig hebben in het leven. Als we ons leven zonder obstakels zouden leven zouden we kreupel raken. We zouden niet zo sterk zijn als we moeten zijn.

We zouden nooit kunnen vliegen...

    
 Vandaag zat ik hier zo in mijn eentje,
heel stillekes een beetje te mijmeren.
Zo ga ik vaak terug in de tijd, het zijn gewoon
herinneringen van een jeugd.
Maar ééntje kwam maar steeds terug
ik weet zelfs niet goed wat daar de aanleiding toe was.
Waarschijnlijk gebeurde dit rond deze tijd maar dan in 1969.
en het ging zo:
Ik had een ‘ vriendje ‘, weer zo ene van pollekes en kuskes.
Ach die jongen kuste de vloer waar ik overliep
maar zo als zo dikwijls was hij niet mijn eerste keuze.
Zijn vader werkte aan projecten in het buitenland en deze
keer zou hij naar Zaïre toegaan. En L. iets ouder dan ik was
ging mee om de stiel beter te leren met het oog om later de
zaak verder te zetten. Dat manneke deed niks anders meer dan
plannen maken om mij mee te nemen.
Ik zei wel van jaja, maar echt zitten zag ik dat niet plus het feit
dat mijn ma en pa het wel in Keulen zou horen donderen.
Ik mocht bij wijze van spreken nog niet alleen Leuven uit
laat staan dat ik in de rimboe ging leven.
Moest het nu kunnen ik zou het wel doen misschien
want achteraf bleek dat ik een globetrotter ben.
Uiteindelijk is hij alleen vertrokken,
ik zag zelden een jongen of man zo huilen maar hij moest gaan
en nooit of te nimmer
hoorde of zag ik nog iets van hem. Alleen zijn naam is mij bijgebleven.
Rond deze tijd is ook mijn afkeer van afscheid nemen en / of medelijden
ontstaan, niet dat ik dat niet meer heb maar toch kreeg mijn leven toen
een ommekeer.
En het gedachtegoed dat zich toen ontwikkelde nam met de jaren nog meer
toe. Gedaan was het met het wat verlegen meisje, een nieuwe rebel was
opgestaan mét een eigen mening en overtuiging.
Alleen heel diep van binnen leeft mijn ware Ik, die zelden naar buiten treed.
Ik was en ben een mysterie voor velen, en zo zal ik ook ooit de wereld verlaten.

Wat doe je op een vroege maandagmorgen?
Je bent nog warm van de slaap en je oogjes plakken nog wat dicht.
Je probeert te bedenken wat je gaat neerschrijven en de inspiratie wil maar niet komen.
Er is geen tekst die goed genoeg lijkt en de citaten doen ook al genoeg de ronde.
Is bloggen verslavend?
Soms zo erg dat voor je iets anders doet je blik al eens over de andere bloggers is gegaan.
Je hebt daarom nog nergens je mening gezegd maar toch heb je de deur naar blogland al
opengezet.
Misschien is het gewoon nieuwsgierigheid om te weten wie wat leuks of interessant te melden heeft.
Verslavend dus want daar gaat het om,
ik vermoed dat in menig huiskamer al wel eens een discussie aan te gang ging waarom die dekselse
p.c steeds draaien moet? Geen mens kan daar een zinnig antwoord bij bedenken.
Het is een zucht naar contact, hier en daar lees je mekaars leedwezen, verdriet of bekommernissen.
Op sommige blogs is het vaak geinen, of gewoon plezant.

En heel soms zit ik mij te ergeren maar dan bijt ik maar op mijn tandjes,
vaak knarsen ze maar ik laat de wijsheid dan maar spreken,
en ik hou mijn mond.

Verslavend, de pen opgedroogd, geen woorden die komen
en toch zitten typen aangestoken door het blogvirus dan toch?

We blijven dagelijks onze ronde doen omdat we het niet meer missen kunnen,
zo blijkt ...

Toch zet ik er nog een denkertje bij,
we spelen het nice and easy ...

Er is geen groter verdriet
dan zich in dagen van ellende,
de tijden te herinneren toen men gelukkig was .

( Dante )

Deze week is heel hectisch geweest voor mij, maar al bij al met een mooi resultaat. Omdat ik gisteren terug naar "Spronken" moest om een eerste keer mijn (op maat gemaakt) toestel gaan uit te proberen, heb ik de ganse week héél hard moeten trainen. Ik moest daar al om negen uur zijn ,samen met mijn kinesiste ,zij kon kijken welke correcties er nog zouden moeten gedaan worden.Ik heb daar welgeteld een vol uur gestapt, gestaan, een ander frame geprobeerd en nog een ander . Als ik daarbuiten kwam was ik stikkapot. Op 6 juli zal het definitief klaar zijn en mag ik het gaan afhalen.Het zal hard werken worden om het onder de knie te krijgen om met dit toestel fatsoenlijk te kunnen stappen , het ziet er héél gemakkelijk uit maar dat is het dus niet. Is net of je terug moet leren fietsen.Alle begin is moeilijk maar ik heb het er zeker voor over. Ik denk dat ik het weekend het kalm aan ga doen want maandag moet ik er terug invliegen. Ik wens jullie dan ook een héél fijn weekend!

De stokjes

Ja ,heb van Musje een stokje doorgekregen , moest zeggen wat ik nog graag zou doen voor de man met de zeis komt. Las al eens bij de anderen wat zij allemaal wilden . Is niet zo gemakkelijk om daar op te antwoorden maar zal toch maar eens proberen.

* geld maakt niet gelukkig(zeggen ze) maar het is toch gemakkelijk als je een beetje extra hebt, dus wil ik ook eens met de lotto winnen met een 5 ben ik al content.

* met dat geld zou ik dan graag ergens in de Provence een klein huisje kopen en daar leven zoals “God in Frankrijk”

*Ik zou graag al was het maar één dag nog eens kunnen lopen, springen en dansen zoals voordien.

* ik zou eerst nog een groot feest willen geven met al de mensen die ik graag zie ook diegene die ik uit het oog verloren ben om ze nog een keer allemaal samen te zien.

*ik zou willen sterven in m’n slaap zonder pijn zo zachtjes wegglijden en dan efkes terugkomen om te vertellen hoe het daar ginderachter is.

Zo dat was het ,nu geef ik de stokjes door aan Elou, Sjoeke en Viviane.

Ik zou niet Prullemieke heten hé als ik weer niet de hele namiddag gepruld had! Ik had van mijn dochters een digitale camera gekregen. Moest natuurlijk toch eens alles uitproberen... De foto's ,dat lukte was eigelijk gemakkelijk om ze op de Pc te krijgen enz. In de handleiding stond dat je er ook videoclipjes kon mee opnemen, moest ik natuurlijk ook eens proberen hé. Ben met m'n honden op stap gegaan(de plaats waar ik elke dag ga is het veld vlak achter ons huis) en ja het lukte , wilde dan dat filmke op blog krijgen, dat was een ander paar mouwen. Ik had gezien bij Imageshack dat ge ook video's kon opladen, mijn filmke was een avi bestand , moest het eerst omzetten naar MPG formaat , had nog ergens een cdtje liggen met programma's op , even gezocht en ja , kon mijn filmke converteren naar mpg formaat en opladen bij Imageshack. Zo kon ik het dan hier op m'n blog krijgen. Dus ik heb mij absoluut niet verveeld deze namiddag met mijn nieuw speelgoedje (uit de Aldi) en de hondjes zeker niet. Ben hartstikke blij met mijn nieuw cadeautje 


     

"Grauwe dagen hebben zo hun charme
  Maar vandaag heb ik
  Meer behoefte aan een warme zon!"

De grauwe dagen zij eindelijk voorbij ,de diagnose in ziekenhuis was bevredigend, nog maar eens andere medicatie er zijn ergere dingen hé. Dus ik ben er weer helemaal klaar voor en kan terug in m'n pen kruipen om aan m'n blogje te werken en ook voor jullie blogjes te bezoeken. Een fijne zondag voor jullie allemaal en bedankt voor al de lieve reakties !!

De Fixkes een groepje uit Stabroek (Antwerpen) die een liedje maakten waarmee ze wéken nummer 1 stonden ,  vind de tekst gewoon super! Schitterende nostalgische tekst waar iedere 30-jarige zichzelf volledig in terugvindt. De Fixkes, de ontdekking van het jaar.Een fijn weekend allemaal!!!!

                                                 
"Niet te moeilijk. Wat melancholisch. Wat hiphop, wat singer-songwriterpop. En zware macho-songs als 'kvraagetaan', 'pistoleke' of 'seuzeke'. Antwerps met een beetje Stabroeks haar op. Of andersom, daar gaan we niet echt moeilijk over doen. En bezig sinds november 2005. Dat is Fixkes.

We hebben het warm water niet uitgevonden, we willen gewoon een plonske doen in een badje van pakweg Jack Johnson, G.Love, Everlast en Flip Kowlier. En hopen dat er zoveel mogelijk volk mee komt zwemmen.

En de naam Fixkes? Dat zit zo: in de goeien ouwen tijd was er in Stabroek (tussen Antwerpen en Holland) ene Victor Valkenborgh, aka Vic van Meneerkes. Dat laatste is een totaal overbodig detail, maar we geven het maar effe mee omdat het te schoon is om te laten liggen. Victor zijn vader had namelijk mee aan den Eiffeltoren gewerkt, vandaar de titel 'Meneerke'. Maar goed: Victor dus. Die had op zijn beurt ook een zoon. Frans. Frans van Vicskes. Of fonetisch: Frans van Fikskes. Frans kreeg één zoon, Herman, en twee kleinzonen, Sam en Jan. De eerste werd in zijn puberjaren Fixkes gedoopt, de tweede Sjakie. De eerste schrijft alle teksten en muziek, de tweede zit met zijn lui gat op zijn drummersstoeltje. En dus mocht de eerste de groepsnaam kiezen.

Geen Sjakie en de Neukteugels, geen Ruddy Bich and the big baby"

(commentaar van de Fixkes)

Songtekst
________

makkik binnen makkik binnen om een lieke te beginnen
over de dinges die kik mij ammaal herinner
uit de goeien ouwen tijd
van rekenen en vlijt
een leven zonder zorgen ambitie of spijt
heelder dagen gaan sjotten
voor den donkere thuis
alleen maar wa ravotten
en t school daar kwam niks van in huis
drei keer durven was doen
maskes plagen liefde vragen
en al wa ge zegt da waarde zelf
me a broek in den helft
het was zo simpel ammaal
zo simpel ammaal
zo simpel as ik vraag het aan

kvraagetaan

er was nog gene gsm en gene vtm
en niemand die a hannibal of murdock wilde zen
rons honeymoon carolientje merlina met de parafix
en voerdes was er niks
we mochten niks mor dejen alles
urbanus was nen held
ons pa diejen oj nog haar en we telden al ons geld veur de kermis
showen in de boksauto’s
outrun in plaats van onze commodore
er waren geen cd’s geen mp3’s
alleen mor wa cassetjes
en buurman wa doet u nu
veur ons allereerste tetjes
het was zo simpel ammaal
zo simpel ammaal
zo simpel as ik vraag het aan

kvraagetaan

derde couplet potteke potteke potteke vet
de g’ed al honderd was men eerste brevet
’t songfestival jeuj later naar bed
the reflex fl-fl-fl-flex op ons tennisracket
ja jonges we zagen het groot
we wieren ammel profvoetballer of piloot
en haten was nog geen nationale sport
alleen misschient die koteletten op ons bord
bivakpotsen sponsen broekskes karbonaaien
die knielappen die z’ aan ons broekskes wilden naaien
betsaksaai bettemakemaai
ik stop ermee wa is men schaai
het was zo simpel ammaal
zo simpel ammaal
zo simpel as ik vraag het aan

kvraagetaan

Een duifje vrijgelaten,
vliegt blij de wereld in,
want altijd in dat korfje,
is niet naar 't duifjes zin.

Eens vlieg ook jij de wereld in,
de wereld die je nog niet kent,
maar vergeet dan nooit dat korfje,
waar jij ooit uitgevlogen bent !!!

Nu we vlak voor de verkiezingen staan , hoor ik bijna elke dag op radio of tv het woord “vergrijzing” vallen. Waarom is die leeftijd (de onze 50-plussers) ineens zo’n groot onderwerp ? Is dat altijd zo geweest of zie ik het nu pas. De 50-plussers zijn vandaag de dag een probleem. Iedere dag worden we doodgemept met de term” de vergrijzing”. Altijd maar hoor je politici dezelfde “mantra” herhalen, te veel oude mensen, dat kost te veel aan de sociale zekerheid. Verhofstadt herhaalt het zo dikwijls dat hij het volgens mij zelf nog zegt in zijn slaap, je weet wel zo een beetje sissend tussen z’n tandjes ! Onder tussen zijn hij en zijn collega’s zelfs een heel eind over de 50, maar over hun eigen bijdrage hoor je ze natuurlijk niet zeuren. Ze hebben het al zo dikwijls herhaald dat ze het nu ook zelf geloven. De vergrijzing is voor de regering wat de vreemdelingen voor het Vlaams blok zijn, een excuus om alles op af te schuiven. Ik begin me zo langzamerhand een deel te voelen van een bedreigde soort.
Vergrijzing , wie heeft dat woord nu weer uitgevonden ? Vergrijzing is een fenomeen van deze tijd. Dat zeggen ze toch, precies of er waren vroeger geen oude mensen! Hebt gij nooit oude mensen gekend- vroeger-voor de politieke correcte tijd - was het dan geen fenomeen de bejaarden. Het was een groep mensen die samen kwamen op een pleintje, ze liepen rond op straat, ze zaten op een bankje, ze speelden een beetje met de kaarten. Waar zitten die nu ? Nu zie je geen oude mensen meer op straat, je ziet bijna niemand meer op straat. Iedereen voelt zich onveilig. Terwijl er altijd maar meer politie op straat rondloopt. Vroeger deden de mensen nog eens een klapke met elkaar en wisten ze wat hier en daar aan de hand was. Nu spreken ze niet meer tegen elkaar en als ze een geluid horen bij de buren bellen ze direct naar de politie. Mensen moeten wat meer op straat komen. Tegenwoordig zijn de straten gemaakt om te lijken op die maquettes die ze maken ; alles heeft een plaats, alles wordt veilig opgeborgen. De bedrijven in industriezones , de mensen in woonzones, de baby’s in de crèches, de bejaarden in tehuizen. Allemaal schoon hé, maar het ademt geen leven meer uit. Het is een proper beeld maar geen levend beeld.

Een 82-jarige Duitse is gescheiden om na 60 jaar alsnog met haar jeugdliefde, een Russische soldaat die ze ontmoette in 1945, te trouwen.

Elisabeth Waldhelm en Ivan Biwschich kusten elkaar deze week weer voor het eerst in zestig jaar. In de zomer van 1945 werd zuster Elisabeth tot over haar oren verliefd op de Rus. In die dagen was dat onder Duitsers een groot schandaal. Iwan, die commandant was van een eenheid, werd na een jaar overgeplaatst. Hij gaf haar een pasfoto met de tekst ‘Lisa vergeet me nooit’ en beloofde dat ze ooit zouden trouwen.


Maar ook onder Stalin vielen zijn plannen om met een Duitse in het huwelijk te treden slecht: Ivan kreeg zes jaar werkkamp omdat hij het maar durfde een huwelijk aan te vragen. Na jaren verdriet schreef hij zijn hele liefdesgeschiedenis van zich af in een boek. Elisabeth trouwde, maar werd nooit gelukkig. "Ik moest altijd aan Ivan denken", zegt ze tegen Bild.


In 2005 vond ze een brief uit Siberië. Ivan schreef: "Na 60 jaar zit je nog steeds in mijn hart". Russische studenten van Ivan hadden het adres in Duitsland gevonden. Kort daarop reisde ze naar Moskou en de liefde bloeide weer op. Het huwelijk wordt voltrokken in Siberië. Zij zegt tegen Bild: "Ik ben verdrietig dat het zo lang heeft moeten duren. We hadden zo'n mooi leven samen kunnen hebben."

"Oude liefde roest niet " zo zeggen ze dat toch hé.