Zondag 30 juli 2006
voor een goede en zieke vriend
stijgt een trage pijn
als een kramp naar mijn hart.
De meedogenloze wallen onder je ogen
zeggen dat je slechts
nog een schaduw van jezellf bent gebleven.
je trillende handen
veraden een oneindige eenzaamheid.
de dofheid in je ogen
vertellen over een onmenselijke verwoesting.
O nee,
Jij hebt geen schuld
het is de knagende pijn
van het afgesneden zijn
van iets wat je zo dierbaar was
en nooit meer terug komt.
Probeer het te begrijpen,
Probeer het te aanvaarden
Probeer het voor iedereen
die nog om je geeft
en vooral voor jezelf...












