De ooievaar broedt niet in Egypte.

Trek

Egypte is een belangrijke schakel op de trekroute van de oostelijke ooievaars. In de herfst komen de ooievaars Egypte binnen via het centrale en oostelijke deel van Sinai.
 Slechts heel weinig vogels volgen de kust van de Middelandse Zee en passeren het Suez kanaal. De grote massa vliegt door het oosten van Sinai en steekt de Rode Zee over ter hoogte van El Tor.

Op sommige dagen komen grote groepen ook zuidoostelijker terecht in de buurt van Sharm El Sheikh en Ras Mohammed.
Op het Egyptische vasteland vliegen de ooievaars via Qena naar de Nijl en blijven de rivier naar het zuiden volgen.

In het najaar trekken minstens 500.000 ooievaars door Egypte.

In het voorjaar volgen de ooievaars grotendeels dezelfde route langs de Nijl, die ze verlaten ter hoogte van Qena om door te vliegen naar de Rode Zee die ze oversteken in de zone van het zuidelijke Hurghada tot het noordelijke El Tor.

Jonge, onervaren vogels en verzwakte individuen blijven de Nijl ook noordelijk van Qena volgen en trachten te overzomeren in de delta van de Nijl.

Overwintering

Slechts een klein aantal ooievaars overwintert in Egypte.
De grootste aantallen worden geteld op de vuilnisbelt in Sharm El Sheikh (Sinai).

Ideoloog Al-Qaeda Egypte zweert geweld tegen burgers af

CAIRO, 21 november 2007 (IPS) - De ideoloog van Al-Jihad, de belangrijkste Egyptische tak van Al-Qaeda, heeft in een Egyptische en een Koeweitse krant gewelddadige acties tegen burgers en toeristen afgezworen.
 
Sayed Imam zegt dat zijn groep “vanuit islamitisch oogpunt een enorme fout beging” door het doden van mensen goed te keuren “gebaseerd op nationaliteit, huidskleur of uitgaand van religieuze doctrines.”

Imam, de stichter van Al-Jihad die momenteel in een zwaar bewaakte Egyptische gevangenis zit, pleit in een nog niet afgeronde artikelenreeks voor de opschorting van alle gewapende acties in Egypte en in andere islamitische landen.
 
Imam is de leermeester van de nummer twee van Al-Qaeda, Ayman al-Zawahri, die ooit nog aan het hoofd stond van Al-Jihad. De twee waren ook lang bevriend.

Egyptische analisten oordelen dat het initiatief van Imam zwaar weegt.
 
“De boodschap is in het bijzonder gericht aan de leiders van Al-Jihad en Al-Qaeda”, zegt Diaa Rashwan, een expert van het Al-Ahram Center voor Strategische Studies in Caïro.

“En de eerdere geschriften van de auteur zijn een referentiepunt voor de leden van Al-Jihad.”

Imam was de eerste leider van Al-Jihad in 1968 en meteen ook de eerste leider van een gewapende islamitische cel die besliste het tegen geloofsgenoten op te nemen.
 
Al-Jihad was onder meer mee verantwoordelijk voor de moord op de Egyptische president Anwar Sadat in 1981. In de jaren 80 en 90 voerde Al-Jihad een bloedige campagne tegen de opvolger van Sadat, de huidige president Hosni Mubarak. Aanslagen op politieagenten, militairen, toeristen en andersdenkende moslims kostten tientallen mensen het leven.
 Al-Jihad werd ook een broedkamer voor andere terroristische organisaties.

Imam schreef "Het Boek van Beginselen voor Voorbereidingen".
Al-Qaeda verwijst naar dat werk om zijn acties te legitimeren en gebruikt het om nieuwe strijders te rekruteren.
Decennialang leverden de geschriften van Imam ook ideologische munitie aan verscheidene andere gewapende groepen.

Nu lijkt de ideoloog van Al-Jihad tot inkeer gekomen. Zijn nieuwe opvattingen zijn verpakt in een reeks van kritieken op de theologische rechtvaardigingen waarvan Al-Jihad en andere groeperingen gebruik maken.
Ze verschijnen gelijktijdig in een Egyptische krant en in een dagblad in Koeweit.

Moorden en bloedige aanslagen “zijn niet de methoden van de islam maar wel van niet-religieuze revolutionairen”, schrijft Imam in zijn artikelenreeks.
 
“Voor de islam heiligt het doel de middelen niet, zelfs wanneer die doelen eerbaar en legitiem zijn.”

Wie onschuldige burgers op de korrel neemt, stelt zich buiten de sharia, de islamitische wet, oordeelt Imam. Zo’n mensen “plaatsen hun eigen betrachtingen voor de wil van Allah.”

Volgens Imam schrijft de islam moslims voor de wapens te laten rusten zolang ze niet zeker zijn wie de vijand precies is. Ze moeten immers vermijden dat onschuldige mensen omkomen.

Imam zegt dat zijn artikelenreeks een reactie is tegen weerkerende “schendingen” van islamitische beginselen door leden van Al-Jihad.

Al-Jihad Group is traditioneel de meest militante van de islamitische groepen in Egypte. De organisatie weigerde in de voetsporen van de Al-Gamaa al-Islamia te treden, een andere militante organisatie die tien jaar geleden het geweld afzweerde.

Experts verwachten dat de stellingen van Imam tot een nieuw debat over het gebruik van geweld zullen leiden in de islamitische wereld.
 In elk geval zijn de stellingen van Imam een streep door de rekening van Al-Qaeda.
 Er wordt verwacht dat Al-Zawahri zwaar zal uithalen tegen de nieuwe geschriften van Imam.

Essam Derbala, een lid van Al-Gamaa al-Islamia, verwelkomt het initiatief.
 Volgens hem kan het islamitische activisten helpen “op een vreedzame manier hun samenleving te versterken tegen westerse pogingen om de islamitische staat op te breken en tegen de bezetting waarmee we geconfronteerd worden” – een verwijzing naar de Amerikaanse aanwezigheid in Irak en de Israëlische bezetting van de Palestijnse Gebieden en een deel van Syrië

Egypte kan wel degelijk zorgdragen voor haar eigen culturele erfgoed, vindt de secretaris generaal van de Egyptische Raad voor Oudheden, Zahi Hawass.

Tien jaar geleden was dat nog niet het geval.
Duizenden jaren oude monumenten werden verwaarloosd of alleen voor het toerisme uitgemolken. Maar Hawass weet wat goed is voor het nalatenschap van de farao's.
 
Sinds hij de scepter zwaait over alle piramides, sfinxen, mummies, tempels en tombes die Egypte tot de bakermat van de beschaving maken, gaat hij frontaal de confrontatie aan met buitenlandse betweters. Het is hoog tijd dat de weggehaalde oudheden worden teruggegeven aan het land van herkomst. Maar hij erkent dat het nog aan goede Egyptische egyptologen ontbreekt.
 
Nederlanders doen uitstekend werk, maar de buitenlanders moeten zich realiseren dat Egypte de baas is. En als gestolen kunstschatten niet worden teruggegeven gooit hij de archeologen onverbiddelijk het land uit.

Veel buitenlandse archeologen hebben kritiek op uw dictatoriale manier van handelen. Maar niemand durft u daarop aan te spreken omdat u critici een vergunning voor opgravingswerk zou kunnen ontzeggen.
Is er reden voor die angst?

Ik heb nog nooit mijn macht misbruikt.
Ik zou nooit iets tegen iemand doen, als daar niet een goede reden voor was.
Als u een goede wetenschapper bent, zal niemand u lastig vallen.
Wij zullen u beschermen.
 Maar mensen die vuile praatjes over mij verspreiden zijn degene die artefacten smokkelen, verkopen of kopen.
Dat zijn de egyptologen die zich schuldig voelen.

Ik ben de eerste bij de Raad van Oudheden die strenge regels heeft opgesteld voor archeologisch werk in Egypte.
 We stellen als voorwaarde dat de egyptologen zijn aangesloten bij wetenschappelijke instellingen en iedereen moet zijn werk zowel in Arabisch als in de eigen taal publiceren.
 Ik heb 55 expeditieteams het land uitgezet. Het waren amateurs.
 Sommige werkten hier al twintig jaar zonder ook maar ooit iets te publiceren in een wetenschappelijke uitgave.

U tekent met ons een contract. Als u iets vindt, moet u daarvan eerst de Raad van Oudheden informeren. Waarom?
Omdat buitenlanders er een handje van hebben de publiciteit op te zoeken om zichzelf te promoten. Maar wij moeten eerst zien wat u hebt gevonden.
 Wij moeten het beoordelen.
Als alles klopt zullen wij de aankondiging doen, want wij zijn hier de baas.

De Nederlanders vonden een tombe uit het Nieuwe Koninkrijk.
Zoals het hoort, stuurden ze mij een rapport met hun theorie dat het een graf was van de tweede dynastie in het Nieuwe Koninkrijk.
Dat is prima. Ik zei als jullie in die theorie geloven dan publiceer je een wetenschappelijk artikel in een vakblad, maar niet in de krant.
Wij zullen het artikel met belangstelling bestuderen.

Mensen houden er niet van dat Egypte regels heeft.
 Alles was vroeger in handen van de buitenlanders.
 Dus wanneer er plotseling een Egyptenaar is die zegt stop, u moet mijn regels volgen, zijn ze ontevreden. Ze zijn gewend dat ze alles kunnen doen wat ze leuk vinden
. Egypte was als de Raiders of the Lost Ark.
 Nu, voor de eerste keer, hebben we de zaak onder controle gebracht voor het behoud van de monumenten.

We hebben talloze teams uit verschillende landen die hier in Egypte werkzaam zijn. Iedereen doet nu goed werk. Onze strikte regels zijn in het voordeel van archeologen die serieus bezig zijn.
De Nederlanders doen uitstekend werk, zoals de archeologen van de Universiteit Leiden bij de necropolis van Sakkara, maar ook elders.

Sinds uw aanstelling probeert u Egyptische oudheden terug te vorderen van musea over de hele wereld. Hoe verloopt deze campagne?

De Raad voor Oudheden maakte er vroeger nooit werk van om gestolen artefacten terug te krijgen. Ik heb dat wel altijd gedaan.
Gedurende mijn carrière, elke keer dat ik een lezing gaf in een buitenlands museum, zag ik talloze gestolen stukken in musea over de wereld.
Ik herinner me dat ik in 1977 op bezoek was in het museum in San Francisco en zag dat ze daar gestolen stukken van Sakkara in de expositie hadden uitgestald.
Ik overtuigde de curator dat hij ze aan Egypte terug moest geven.
Pas sinds ik inspecteur en directeur werd, kreeg het probleem aandacht bij de Raad voor Oudheden.

Hoe overtuigt u musea om een kostbaar object aan Egypte terug te geven?

In 1993 was ik in het Museum of Fine Arts in Boston.
Ik zag dat ook zij enkele gestolen stukken in bezit hadden.
 Toen heb ik gedreigd dat ik hun opgravingsexpeditie in Giza zou stopzetten als ze het stuk niet teruggaven. Ik had daar helemaal geen zeggenschap over want ik was nog maar inspecteur.
Maar het werkte wel.

Toen ik drie jaar geleden secretaris generaal werd, besloot ik een nieuw systeem in te stellen.
 Ik opende een afdeling voor de terugvordering van gestolen oudheden en ik schreef een brief naar elke museumdirecteur in de wereld met de boodschap dat we geen wetenschappelijke relatie konden hebben als er gestolen Egyptische oudheden in hun bezit waren.
We stuurden vier mensen het land uit omdat ze betrokken waren bij de handel in onze artefacten.

Ik heb een internationaal netwerk van spionnen die voor mij alle musea ter wereld nakijken of er gestolen stukken zijn.
 Tegelijkertijd stropen we het internet af om te zien wat er wordt aangeboden op veilingen.
We kijken elke catalogus van elke expositie na. We hebben een internationaal bewustzijn gecreëerd dat Egypte het niet langer tolereert dat ons erfgoed wordt geroofd.
Toen mensen merkten dat we het meenden, begonnen ze objecten naar ons terug te sturen.
 Gewoon met Federal Express, meestal met de afzender erbij vermeld, soms anoniem, van mensen die thuis stukken hadden staan.

We hebben tot nu toe drieduizend stukken teruggekregen. Alle stukken zullen over zes maanden worden tentoongesteld in een speciale expositie het Egyptische Museum in Cairo.

Is uw dreigement om archeologen het land uit te zetten niet gelijk aan afpersing?

Ik weet dat ik iets heel machtigs in handen heb. En ik heb het dreigement met succes gebruikt.
ik bluf niet, het is geen grap en het werkt altijd. Meest recent in België.
 Op mijn verzoek om de teruggave van een artefact, kreeg ik het antwoord dat het wel even kon duren omdat de minister eerst toestemming moest geven.
Toen heb ik gezegd dat ik de opgravingen door de Belgische archeologen zou stopzetten totdat de minister de tijd had gevonden om tot een besluit te komen.
 De volgende dag ontving ik bericht dat het voorwerp opgehaald kon worden.

Het ging om een kalkstenen reliëf van omstreeks 2500 v.Chr. dat in 1965 was gevonden in een mastaba, een Oudegyptisch graf, in Giza bij Cairo.
 Het stuk werd uit een depot gestolen en het land uit gesmokkeld.
In 1973 kocht het Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis in Brussel het reliëf van een Belgische privé-verzamelaar.

Misschien dat sommige mensen het als afpersing zien, maar dit is het culturele erfgoed van Egypte dat gestolen is. Dieven penetreren een graf, hakken de reliëfs uit, beschadigen het monument en vervolgens is het te bezichtigen in uw museum. Is dat eerlijk?

Hoe kan ik met u aan tafel zitten, als u de geschiedenis van mijn land verwoest, wanneer u de geest van de farao verstoord? Moet ik dan aardig blijven en u uitnodigen om nog meer objecten te komen stelen. Dit is geen afpersing, dit is gerechtigheid.
 Als u mij daarbij niet helpt, kunt u niet in Egypte terecht.

De egyptologen moeten de musea en universiteiten waarbij ze zijn aangesloten dwingen het roofgoed terug te geven.
 Als ze dat afpersing vinden, best, dan pers ik ze af om de geschiedenis te herstellen.

Een groot beeld van Koning Amenhotep III was in 1970 in Luxor gevonden.
 Dit beeld had prachtig grote ogen.
Dieven hebben toen in 1980 een van de ogen uitgezaagd en op een veiling verkocht.
 Vandaag hebben we uitgevonden dat het Kunstmuseum in het Zwitserse Basel het object had gekocht. Daarom stuur ik ze nu een brief met de eis dat het wordt teruggegeven.
Anders haal ik Interpol erbij en sleep ik ze voor de rechter.
Ik maak er een groot schandaal van.

Ik werk in het belang van de archeologie. Niet alleen voor Egypte, maar voor de hele wereld.
Want onze monumenten zijn niet alleen van Egypte, maar van iedereen.

Welke stukken wilt u precies terughebben?

De Raad voor Oudheden concentreert zich op objecten die na 1972 zijn gestolen, omdat in dat jaar de lidstaten van de UNESCO een Conventie tekenden waarin werd afgesproken dat alle kunstvoorwerpen die sindsdien uit een land zijn gesmokkeld naar dat land van herkomst moeten terugkeren.
 Juridisch kan Egypte daarom alleen aanspraak maken op stukken die na die tijd zijn verdwenen.

Maar afgezien van de objecten die na 1972 zijn gestolen, vind ik dat er vijf unieke stukken in Egypte thuishoren die voor die tijd zijn weggehaald.
Ik ben er niet op uit om alles terug te krijgen, maar deze vijf bijzondere objecten dienen in het land van herkomst te zijn.
Dat zijn de Steen van Rosetta in handen van het British Museum in Londen,
de buste van Nefertiti eigendom van het Egyptische Museum in Berlijn,
de Zodiak in het Louvre in Parijs,
 het beeld van Hemioenoe in het Roemer-Pelizaeus Museum in het Duitse Hildesheim
en de buste van Anchhaf van het Museum of Fine Arts in Boston.

Ik nodig de internationale gemeenschap via de UNESCO uit om mij hierin te steunen.
Ik probeer samen te werken met landen die ook veel cultureel erfgoed hebben verloren zoals Griekenland, Italië, Frankrijk, China en Irak.

Heeft u de British Museum en het Louvre ook gedreigd de egyptologen het land uit te zetten?

Nee, ik volg een andere strategie voor die vijf stukken. Ik wil niet dat de Britse premier of de Franse president met iemand in Egypte belt.
 Dat zou het gevolg kunnen zijn als ik dreig hun activiteiten in Egypte stil te leggen.
Ik wil niet verstrikt raken in politiek, ik wil niets met regeringen van doen hebben. Dit is iets tussen mij en de musea.

Veel mensen zeggen dat Egypte geen aanspraak kan maken op het erfgoed omdat het er niet goed voor zorgdraagt. Is dat een geldig argument?

Dat is onzin. Vroeger, tien jaar geleden, was dat misschien nog het geval.
De opslag in de kelder van het Egyptische Museum in Cairo was het laatste voorbeeld daarvan. Dat was inderdaad een grote chaos.
Niemand wist wat daar onder het stof lag en niemand weet wat er over de jaren allemaal verdwenen is. Daarom heb ik het afgelopen jaar een bestand laten maken van de vergeten stukken en wordt er een nieuwe opslag aangelegd.

Kijkt u naar het Luxor Museum en ons Nationaal Museum in Alexandrië.
Onze musea zijn beter dan die van u. Er is hier een ware revolutie aan de gang.
We zijn dertien nieuwe musea aan het bouwen om alles onder te brengen. Wij zorgen beter voor ons erfgoed dan wie dan ook.

Zal alles weer afglijden in de oude toestand wanneer u vertrekt?

Ik zet me in voor de conservering van ons nationale erfgoed omdat ik goed ben opgeleid in de egyptologie. In sta bekend als een goede archeoloog.
 Mijn opvolger zal diezelfde kwaliteiten moeten hebben.
Over vier en een half jaar ga ik met pensioen.
Ik leer mijn mensen alles wat ik weet en stuur ze naar het buitenland om te studeren.
 Maar wat ik nog altijd niet in ze zie is de passie die ik heb. Dat kan ik ze niet aanleren.

Van de vijfduizend Egyptische egyptologen zijn er hooguit drie van echt goede kwaliteit.
Daarom probeer ik zoveel mogelijk aan training te doen.
In de komende jaren zult u een drastische verbetering zien.

Ik wil de Egyptische archeologen leren om te kunnen concurreren met de buitenlanders.
 Niet om alle buitenlanders eruit te werken, want de wetenschappers uit Nederland, België of de Verenigde Staten zijn goede en serieuze wetenschappers.
 Maar de Egyptenaren moeten het niveau halen zodat ze kunnen samenwerken met de buitenlandse expedities. Net zoals ik dat heb gedaan.

HWR: Egypte miskent minderheidsgeloven

Dokumentation
20.15 - 21 Uhr, WDR Fernsehen

	Im Schatzhaus der Pharaonen Das ägyptische Museum in Kairo

Unter einem verstaubten Holzdeckel kommt das leuchtende Antlitz einer pharaonischen Schönheit zum Vorschein. Im Licht der Taschenlampe erwacht sie aus Jahrtausende langem Schlaf. Keine Szene aus einem Märchen, sondern einer von vielen magischen Momenten im Laufe einer einzigartigen wissenschaftlichen Expedition ...

Sie führt in die legendären Katakomben eines der berühmtesten Museen der Welt. Archäologen

	Die Identität und Herkunft dieses Fundes ist noch unbekannt.

Vier decennia Franse archeologie in Egypte


UTRECHT/LUXOR -

In het kleine Egyptische plaatsje Karnak staat het grootste religieuze bouwwerk in de wereld.
Dit jaar is het 40 jaar geleden dat de eerste delen van het tempelcomplex werden opgegraven door Franse en Egyptische archeologen.
 
Het 40-jarige jubileum is aangegrepen om ervoor te zorgen dat de teams uit beide landen op gelijkwaardige voet met elkaar gaan samenwerken.

Dominicus Reeks: Egypte
Karel Innemee
2004

Klik hier om dit boek te bestellen






Sinds Egypte een Romeinse provincie werd, is het een favoriet reisdoel geweest voor wie zich de luxe van de reis kon permitteren

. Ook in Egypte heeft de tijd niet stilgestaan.
Zowel de bevolking als het aantal toeristen is in de afgelopen decennia explosief gestegen, de hoofdstad Caïro is met 16 miljoen inwoners de grootste stad van het Afrikaanse continent en de Europese cultuur heeft zijn invloed duidelijk nagelaten

. Egypte heeft echter nog veel behouden uit een ver verleden.
De prachtige piramiden, maar ook in het gewone leven op het platteland vindt men nog steeds de traditionele lemen huizen en wordt het land met de hand bewerkt zoals dat honderden of duizenden jaren geleden ook al werd gedaan.
 
Egypte is een land van tegenstellingen en paradoxen.

Deze reisgids probeert een wegwijzer te zijn in de cultuur, de monumenten van het verleden en de hedendaagse maatschappij van Egypte.
Maar het Egypte waar u doorheen loopt, moet u uiteindelijk met uw eigen ogen bekijken en de indrukken die dit zal achterlaten zullen verrassend onvoorspelbaar en onvergetelijk zijn.

Nijl móet de woestijn in bloei zetten

FOTO ANP

Meer staatsgeweld Egypte door roep om democratie

Gepubliceerd: gisteren 19:11

Marteling door de Egyptische politie en ander geweld van staatswege is de laatste jaren toegenomen en dat houdt verband met een steeds luidere roep om democratisering in Egypte.

Dat stelt het Nadim Centrum, een in Egypte gevestigde mensenrechtenorganisatie, in een maandag gepubliceerd rapport.

In het lijvige stuk, dat 261 pagina's telt, wordt uit de doeken gedaan hoe veel mensen in hechtenis zijn gemarteld of seksueel misbruikt.

De Egyptische staat treedt volgens het Nadim Centrum steeds harder op tegen betogers en slechts zelden worden de schuldigen vervolgd.

In het rapport wordt onder meer melding gemaakt van de zaak van demonstrerende vrouwen die in mei 2005 het slachtoffer werden van seksueel misbruik door politieagenten.
 
Ondanks dat het misbruik op video werd vastgelegd, is nooit vervolging ingesteld.

Gebruik softdrugs neemt toe in Egypte

Ali is zijn werk kwijt en is in een grimmige stemming.
 Hij heeft besloten die avond stoned te worden.
 Met een waterpijp en een paar gram hasj op het balkon van zijn flat, een bandje met de zwaar melancholieke muziek van Umm Kalthoum - zeer geliefd bij oudere hasjrokers - en dan maar roken en vergeten.
 
Een recente studie van de Egyptische overheid slaat alarm over het toegenomen drugsgebruik in Egypte. Volgens de Nationale Raad voor drugsbestrijding en -behandeling (Ncfta) is 8,5 procent van de Egyptische bevolking - zo'n zes miljoen mensen - 'verslaafd' aan drugs.
 Het blijkt hier in hoofdzaak te gaan om de als softdrugs bekend staande cannabisproducten hasj en marihuana.
Die laatste drug staat in Egypte bekend onder de naam bango.

Marihuanaplant

Traditie
Hoewel het streng verboden is, heeft het gebruik van hasj een lange traditie in Egypte.
 Het gebruik in combinatie met de illegale status is omgeven met een soort romantiek die in de Egyptische literatuur en films uitgebreid aan bod komt.
 Er zijn de beroemde ghorza's, geheime hasjcafés, waar prominente Egyptenaren en mannen van de straat gezamenlijk genieten van hun gedeelde verboden passie.

In de jaren zeventig leverde de Egyptische politie slag met de hasjhandelaren in de steegjes van de wijk Batniyya in het oude middeleeuwse centrum van Cairo.
Er werd een film over gemaakt, die miljoenen bezoekers trok.
 

Het gebruik van softdrugs was jarenlang redelijk stabiel in Egypte.
Maar volgens de Egyptische Raad voor Drugsbestrijding zou vooral onder jongeren het druggebruik de laatste jaren explosief gestegen zijn.
 Nieuw is dat het gebruik van softdrugs al op de lagere school begint.
Sinds 2004 is de gemiddelde leeftijd waarop een Egyptenaar met zijn druggebruik begint, gedaald van 24 naar vijftien.
Twaalf procent van de Egyptische studenten gebruikt softdrugs.
En dat percentage wordt nog gedrukt door het relatief lager gebruik onder vrouwelijke studenten. Onder mannelijke studenten ligt het gebruik op twintig procent.

Nadelige effecten
Cannabis heeft de reputatie van een milde drug die niet erg verslavend is en weinig gevaren voor de gezondheid oplevert. Toch hebben onderzoeken aangetoond dat de schadelijke effecten op de psychische gezondheid veel groter zijn dan werd gedacht.
Volgens Mushira al-Khattab van de Nationale Raad voor Kinder- en Moederschap (NCCM) is er veel te weinig kennis over de nadelige effecten van de drugs.
Al-Khattab denkt dat het druggebruik het beste bestreden kan worden door ouders, leraren en kinderen over die effecten te informeren.

Ali heeft zichzelf een avondje doorzakken beloofd, maar eerst moet de hasj gescoord worden.
 Drugs blijven een riskante hobby in Egypte. Je moet niet het ongeluk hebben in handen van de Egyptische politie te vallen.
Maar de spanning draagt op een of andere manier bij tot het effect van de drug en hoort bij de totaalervaring. Verboden vruchten smaken het best, dat waren we in Nederland met zijn gedoogbeleid alweer enige tijd vergeten.

Donker steegje
Op Ali's brommertje rijden we naar Imbaba, de uitgestrekte volkswijk waar betonnen flatgebouwen elkaar in een eindeloze rij opvolgen.
In de jaren negentig vocht de Egyptische politie hier nog veldslagen uit met gewelddadige islamisten op een moment dat dit extremisme in Europa nog een ver-van-mijn-bed-show was. We hobbelen over de onverharde, met vuilnis geplaveide straten, kriskras kinderen en oneffenheden vermijdend, tot we een donker steegje inrijden.

Aan het eind van het steegje een zware blauwgeverfde ijzeren deur met daarin een klein luikje dat opengaat als Ali klopt.
 Een elegante vrouwenhand grist het biljet uit zijn hand en levert vrijwel gelijktijdig de verlangde koopwaar. Bijna niemand krijgt de vrouw achter de deur ooit te zien, vertelt Ali me later, maar het verhaal gaat dat ze bloedstollend mooi is.
Het luikje klapt dicht en Ali wil zo snel mogelijk weer weg.
Hij doet een beetje knorrig, wat in zijn geval betekent dat hij zenuwachtig is. Als we het steegje uit zijn, is het grootste gevaar geweken.
We racen terug naar Ali's flat in de middenklassewijk Muhandeseen. Onderweg scoren we nog een paar flessen Egyptisch bier en een gebraden kippetje en het feest kan beginnen.

Zwarte handel in skeletten springlevend in India

BRUSSEL, 10 december 2007 (IPS) - Tweeëntwintig jaar na een verbod op de uitvoer van menselijke skeletten uit India, blijkt de praktijk nog altijd op grote schaal voor te komen. De skeletten komen uiteindelijk vaak in Westerse instellingen terecht.

De wereldwijde vraag naar menselijke skeletten is groot.
In de Westerse landen worden overledenen snel begraven of gecremeerd, en de weinige lichamen die aan de wetenschap geschonken worden, gaan meestal naar de opleiding van studenten geneeskunde en worden vervolgens verbrand.

Tot 1985 was India de grootste uitvoerder van menselijke beenderen ter wereld met een geschatte jaarlijkse export van 60.000 schedels en skeletten.
Na het verbod kwamen meer skeletten uit China en Oost-Europa, maar de kwaliteit bleek minder.
 De grote vraag voedt de illegale handel in menselijke skeletten.
 
De voorbije jaren werden handelaren opgepakt in ondermeer Egypte en Madagascar, maar vooral in India lijkt de praktijk weer de kop op te steken

Geschiedenis van de behandeling van drinkwater

Zo’n 7000 jaar geleden verzamelde men in Jericho (Israël) water in putten die als bron dienden.
Naast de aanleg van verzamelputten begon men ook primitieve drinkwaterleidingnetten op te zetten. Het waren eenvoudige greppels, uitgegraven in het zand of uitgehouwen in de rotsen.

Later ging men ook holle buizen gebruiken. In Egypte gebruikte men hiervoor holle palmbomen en in China en Japan bamboe.
Later ging men ook gebruik maken van gebakken klei, hout en metaal.

In Perzië spoorde men ondergrondse riviertjes en meren op.
 Het water werd via onderaardse in de rotsen uitgehouwen gangen en gemetselde galerijen langs de bergflanken naar de vlakte geleid waar het in grote putten werd opgevangen.

Reeds in 3000 voor Christus werd in de stad Mohenjo-Daro (in het huidige Pakistan), gebruik gemaakt van een zeer uitgebreide watervoorziening.
In de stad waren ook openbare badinrichtingen met warmwaterinstallaties en badkamers.

In het oude Griekenland maakte men al vrij vroeg gebruik van bron-, put- en regenwater. Door de snelle groei van de bevolking in de steden, was men genoodzaakt om het water op ver afgelegen plaatsen op te vangen en via leidingen te vervoeren.
Het gebruikte water en het regenwater werden afgevoerd via een rioleringssysteem.
Toen men valleien moest overbruggen, voerde men het water via heuvels onder hoge druk aan.
De Grieken waren de eersten die ook belang hechtten aan de kwaliteit van het drinkwater. Zij gebruikten beluchtingsbekkens voor de zuivering van het water.

De Romeinen waren de grootste architecten en bouwers van waterleidingnetten in de Oudheid.
 
Ze gebruikten rivier-, bron- of grondwater voor hun bevoorrading.
 De Romeinen bouwden dammen in rivieren, waardoor meren ontstonden. Het water werd hierin eerst belucht voordat het werd afgenomen.
 Men gebruikte het liefst water uit de bergen, vanwege de drinkbaarheid.
Om het water te vervoeren, bouwde men de beroemde aquaducten. Het water werd zo over tientallen kilometers vervoerd.
Voor de waterleidingen in de stad zelf gebruikte men buizen van beton, steen, brons, zilver, hout en lood. De winplaatsen waren beschermd tegen verontreiniging van buitenaf.

Na de val van het Romeinse Rijk werden de aquaducten niet meer gebruikt.
Van 500 tot 1500 na Christus waren er weinig ontwikkelingen op het gebied van waterbehandeling. In de Middeleeuwen onstonden er veel steden.
 Men maakte in de stad gebruik van houten waterleidingen.
 Het water, werd uit de rivier gehaald of uit waterputten in of buiten de stad. Men ging ook regenwater gebruiken. Al gauw ontstonden onhygiënische omstandigheden, omdat men afval en uitwerpselen in het water dumpte.
Mensen die dit water dronken werden ziek en stierven. Daarom ging men water gebruiken dat door zogenaamde waterdragers verder van de stad uit de rivier gehaald werd waar het water nog schoon was.

De eerste drinkwatervoorziening die water leverde aan een gehele stad werd in 1804 in Paisley in Schotland gebouwd door John Gibb, om zijn blekerij en de hele stad van water te voorzien.
Binnen drie jaar werd er al gefilterd water vervoerd naar Glasgow.
 In 1806 trad in Parijs een grote waterbehandelingsinstallatie in werking. Men liet het water 12 uur bezinken, voordat het werd gefilterd.
De filters bestonden uit zand en houtskool en werden elke zes uur vervangen.
In 1827 maakte de Engelsman James Simpson een zandfilter om drinkwater te zuiveren. Het wordt nu nog de belangrijkste bijdrage aan de volksgezondheid genoemd.

Egyptische telecomgigant ontkent verkoop

Het Egyptische Orascom Telecom ontkent dat het te koop staat, zoals bericht werd in de Britse krant 'Sunday Times'. "Er komt geen veiling en mijn familie en ik hebben geen interesse om de telecomsector te verlaten.
 We zien dit als een langetermijninvestering", aldus CEO Naguib Sawiris in een e-mail.

Biedingsoorlog
Eerder op de dag meende de krant dat een van de grootste telecombedrijven van het Midden-Oosten wel degelijk te koop stond.
 Er werd zelfs een biedingsoorlog verwacht vanuit het Westen, maar daar komt dus niets van in huis.

17 miljard
De waarde van het bedrijf wordt op zowat 17 miljard dollar geschat, inclusief schulden.
 De Orascom-clan, waarvan het telecombedrijf één van de bezittingen is, controleert zowat 40 procent van de beursindex in Egypte.

Informele gesprekken
Nog volgens de 'Sunday Times' waren er al informele gesprekken met Deutsche Telekom.
Ook het Spaanse Telefónica, het Britse Vodafone en France Telecom zouden in aanmerking gekomen zijn.
Orascom Telecom heeft zijn basis in Egypte en is actief in negen landen in het Midden-Oosten en Afrika. De groep heeft meer dan 65 miljoen klanten. (belga/svm)

Hamas pakt drugshandel aan

GAZA-STAD (ANP) - De streng islamitische Hamas heeft in de Gazastrook de strijd aangebonden met de drugs.
Inmiddels zijn 115 drugshandelaren aangehouden en is voor 4 miljoen dollar aan drugs (hasj, cocaïne, heroïne en xtc) inbeslaggenomen.

Doden bij brand universiteit Egypte

Gepubliceerd: vandaag 8.12.07-16:21

Een brand op de campus van de universiteit Al-Azhar in Egypte heeft zaterdag drie studenten het leven gekost.

De brand brak uit in een collegezaal in de plaats Zagazig.
 Honderden studenten vluchtten in paniek het gebouw uit en tientallen raakten in de chaos gewond.

Waardoor de brand is ontstaan was niet direct duidelijk.

Zagazig ligt ongeveer tachtig kilometer ten noordoosten van Caïro.