Het Leven der Gelukzaligen.

In het Boek der Doden wordt verteld, dat de geesten in den hemel 4.601.200 in getal zijn.
Men vermoedt, dat dit getal waarschijnlijk de Egyptische optelling was van al de geesten van mensen, die gestorven en in den hemel opgenomen waren; dit is echter zeer onwaarschijnlijk, en wel om voor de hand liggende redenen.

De manier, waarop deze geesten hun tijd doorbrachten, is zeer duister.
Sommige leidden de loop der hemellichamen, andere vergezelden de grote goden, op hun reis door den hemel, terwijl weer andere het toezicht op wereldse zaken hielden.

Zij zongen hemelse liederen, ter ere van Ra, als opperste heerser over de goden en hun hymnen beschreven de wonderen van zijn macht en glorie.
 Zij leefden van de lichtstralen, welke van het oog van Horus vielen, dat wil zeggen, zij werden door het zonlicht gevoed, zodat hun lichamen langzamerhand geheel en al uit licht samengesteld werden.

Volgens één mythe leefden de goden zelf van een plant, welke de levensplant genoemd werd, welke bij een groot meer groeide.
Deze opvatting is in overeenstemming met een idee, welke voorstelde, dat de gestorvenen in een Paradijs leefden, waar weelderig bloeiende graanvelden door ontelbare kanalen bevochtigd werden en waar stoffelijke genoegens, van allerlei soort, hun ten dienste stonden.

 Het was misschien deze plaats, waar men het voorstelde, dat het eeuwige brood, het eeuwige bier, de hemelse vijgeboom en andere dergelijke dingen het voedsel van de gestorvenen uitmaakte.

Men geloofde verder, dat de gelukzaligen een gelijke kleding als de goden droegen, doch enigen van hen schijnen, volgens hun voorstelling, een linnen gewaad en witte sandalen, aan hun voeten, gedragen te hebben.

Dit alles doet ons zien, dat de hemel van de oudste Egyptenaren eenvoudig een verlenging der aardse toestanden was, of misschien zou men kunnen zeggen, een verbetering hiervan.
 
Zo lang de Egyptenaar de middelen bezat om brood te bakken en bier te brouwen, zolang hij heldere kleren had en beschutting vond op een plaats, welke rondom door kanalen doorsneden was, beschouwde hij deze toestand als de beste van alle hemels.
Het koren placht natuurlijk uit zichzelf te groeien. De gehele idee was materieel, daar het leven eenvoudig, doch gemakkelijk was.

Aangaande den Egyptische hemel is er niets sophistisch, zoals bij het Mohammedaanse of Christelijke rijk der gelukzaligen; zelfs de manier het te bereiken was primitief, daar de oudste bewoners van het Nijldal geloofden, dat zij den hemel bereiken konden, door over de bergen, welke deze schraagden, te klimmen, terwijl de latere bewoners het geloof koesterden, dat zij een ladder nodig hadden, om daarheen te klimmen.

In verscheidene graven werden deze ladders zo geplaatst, dat de doden van hun astrale tegenhangers gebruik konden maken, om de hemelse streken te bereiken.
 Zelfs Osiris had een dergelijke ladder nodig en werd door Ra en Horus, of door Horus en Set, bijgestaan om deze te beklimmen.

Men vindt in verschillende papyri van het Boek der Doden beschrijvingen van zulke ladders, welke in de graftomben geplaatst werden.
 Haar lengte werd door den gestorvene zelf bepaald, in overeenstemming met de kracht der toverwoorden, welke hij over haar uitsprak.

De gestorvene was verder, eveneens door toverwoorden, in staat, zich in een vogel, of andere dierengestalte te veranderen.
Het is moeilijk, de reden van deze veranderingen in het Paradijs aan te geven, maar de opvatting heeft enige overeenkomst met die der Aztec-krijgers, die geloofden, dat, wanneer zij het gebied van den zonnegod binnengetreden zouden zijn, zij hem op zijn reis vergezellen zouden en naar de aarde zouden afdalen, in de gedaante van een kolibrie.

Om iets te kunnen vertellen over snacks die de mensen in Egypte eten, ben ik een paar weken geleden met mijn vader en Ramadan - dat is een Egyptische meneer die bij ons werkt - naar de stad Kerdassa gegaan. Wij wonen zelf iets buiten Kerdassa; ongeveer 10 minuten lopen.

Eerst zijn we naar de koffieshop gegaan waar mijn vader vaak heen gaat om met mensen te praten. De hele dag en de hele avond zitten daar Egyptenaren koffie of thee te drinken en een waterpijp (een “Shisha”) te roken. Vrouwen komen daar nooit; die hebben het daarvoor, denk ik, te druk.

Bij de koffieshop zat een meneer achter een grote bak kamelenlever. Bij hem kan je een stuk lever kopen dat hij dan eerst weegt en dan in een hele grote pan gaat braden.
 De Egyptenaren eten deze lever als ontbijt met een stuk brood. Van het brood maken ze dan een soort “vogelbekje” dat ze als bestek gebruiken.

Op de foto zie je de bak met lever en Ramadan en ik. Ik heb het zelf niet gegeten, maar Ramadan vindt het wel lekker.

Op de volgende foto sta ik naast een soort pot waar ze bonen in koken.
De bonen worden eerst gekookt in water en daarna wordt er olie en “tahina” in gedaan.
De snack heet “foel” (betekent gewoon: bonen).
Je krijgt het in een plastic zakje en ook deze snack wordt gegeten met brood.

“Tameya” is de volgende snack. Tameya is een soort platte gehaktbal die wordt gefrituurd.
Het is gemaakt van groenten en je eet het met een soort zure salade.
En natuurlijk weer met brood.
Op de foto zie je ook een sapbar waar je allerlei soorten verse vruchtensap kan kopen, maar ook sap van rietsuikerstengels.
 De rietsuikerstengels koopt men ook wel gewoon als stengel om ze leeg te zuigen.
Zie je de stengels voor de winkel staan?

Op de foto met het karretje en de ezel zie je de volgende snack: een gepofte zoete langwerpige aardappel. De aardappel wordt gepoft in het kleine oventje op het ezelkarretje.
Wanneer je deze snack koopt, wordt het in een stuk krantenpapier verpakt en je eet het natuurlijk met je handen.

Op de laatste foto heb ik alle snacks uitgestald.

Eerlijk gezegd houd ik niet van deze Egyptische snacks.
Ik ga liever naar de McDonald’s.
 Maar om het zeker te weten heb ik overal een hapje van genomen: niet lekker!
Gelukkig hadden we Ramadan bij ons; hij heeft alles opgegeten!

Gepost door Christiaan vanuit Cairo, Egypte

Karnak

De Harem

De koningen van het oude Egypte hebben altijd een harem gehad. Honderden vrouwen, van alle rangen en standen en overal vandaan leefden er in grote afzondering, louter en alleen voor het plezier van de Farao. 

Onder de vele echtgenotes, die hij had, was er een die of van koninklijke bloede of uit de hoge adel afkomstig was, die de status van koningin had, de andere waren bijvrouwen.

Naast de (bij)vrouwen beschikte hij ook over een harem. De farao heerst over de hele aarde, waarvan zijn onderdanen het vruchtgebruik ontvangen. Uitgaande   van deze gedachte wil de gewoonte dat, hoewel hij zijn eigen echtgenotes heeft, alle Egyptische vrouwen, vrouwen van de Farao zijn.

De haremvrouwen, die op uiterlijke schoonheid worden geselecteerd uit alle lagen van de maatschappij, staan onder bewaking van een overste. Zij moeten het de Farao naar zijn zin maken.

Ze moeten goed kunnen musiceren, zingen en dansen.
Hoewel ze bij hun heer geen enkel recht kunnen claimen, krijgen sommige van hen grote gunsten toebedeeld en mogen ze bijvoorbeeld de hoofdtooi van de prinsessen dragen of, maar dat gebeurt veel minder vaak, de uraeus, het heilige symbool.

Deze vrouwen die bij de Farao een streepje voor hebben worden “vorstin van het land”, “heerseres over beiden landen”, “koningin van de Delta”of “mooie koningin”genoemd.

Naast de talloze Egyptische vrouwen zijn er ook buitenlandse vrouwen. Ze zijn herkenbaar aan hun kleding, kapsel, muziek en hun manier van dansen. Amenhotep III kreeg als blijk van trouw en verbondenheid de Mitannische prinses Gilochipa, de dochter van de prins van Nagarina, die hij de status van echtgenote gaf, maar ook 317 van haar allermooiste dienstmeisjes als haremdames.

De Farao vierde dit heuglijke feit door grote herdenkings-scarabeeën uit te geven. Het vrouwenhof werd bewaakt voor een groot aantal wachter die de haremvrouwen alle contacten met de buitenwereld verboden.

Het beheer over de harem was in handen van hoge functionarissen, zoals de “directeur van de koninklijke vrouwenvertrekken”, de “schrijver van de koninklijke verblijven” en de “haremluitenant”.

Niet alle farao’s kregen zoveel kinderen als Ramses II, die naar men zegt meer dan 100 (zelfs 200) kinderen bij zijn bijvrouwen kreeg.
 
Er werden speciale bijgebouwen neergezet voor het koninklijke nageslacht, dat, als het eenmaal volwassen was, moest deelnemen in het bestuur van de Staat Egypte.

In het Midden Rijk gingen veel kinderen van de bijvrouwen van de Farao in het leger, waar ze uitblonken in dapperheid. Ramses III is een van de weinige - zo niet de enige -  die zich op muurschilderingen in zijn harem heeft laten afbeelden.
Toch kostte deze harem hem waarschijnlijk zijn leven. Teje, een van zijn bijvrouwen, droomde ervan haar zoon Pentawer op de troon te zien. Ze beraamde een samenzwering waarbij ze onder een hoedje speelde met een groot aantal bijvrouwen, hoge ambtenaren en harembewakers.

Dat leidde tot de val en de dood van Ramses III, die al wel op leeftijd was, maar nog volop genoot van het aanzien dat hij met zijn roemrijke overwinningen in het buitenland had verworven.
Op zijn sterfbed gaf de koning twaalf rechters opdracht de zaak uit te zoeken.
 
Tijdens het proces ontsnapten de haremdames, hoewel ze onder speciale bewaking waren gesteld, om feest te gaan vieren met een generaal en twee van de rechters.
Een deel van de schuldigen werd gestraft, Pentawer pleegde zelfmoord en Ramses III kondigde algehele amnestie af omdat hij het schandaal liever de kop indrukte dan dat hij zich de woede van zijn bijvrouwen op de hals haalde.

Vooroordelen over Egypte

Veel mensen hebben een fout beeld van Egypte, omdat het een islamitisch land is.
 Als iemand Egypte zegt, dan denken sommige mensen aan helemaal gesluierde vrouwen, vrouwen die niet mogen autorijden, meisjes met hoofddoekjes en meisjes die niet naar school mogen gaan.
 Dat is allemaal niet waar.

Je vindt in elke religie fanatiekelingen. Er zijn best wel een paar mensen die zich echt dag en nacht bezig houden met de koran (de islamitische bijbel) en het soms ook overdrijven.
Zo heb ik een keer een familie ontmoet; de moeder was helemaal gesluierd en ze hadden een zoontje dat niet mocht zingen, want dat vonden zij “haram” (iets dat niet mag volgens de islam).
Maar dat is helemaal niet zo.
 Hij mocht ook niet meedoen met kerstprojecten, omdat kerst iets is voor christenen, maar dat maakt hier niets uit.

Ik ben zelf ook moslim en ik respecteer alles wat er mee te maken heeft, maar ik kan toch merken dat ik niet zo religieus ben als de rest.
Terwijl ik door een heleboel mensen in Europa erg religieus zou worden genoemd.
Hier krijg je op school ongeveer drie tot vijf lessen per week godsdienstles.
Dat gaat niet zo zeer over de islam, maar over God, dus eigenlijk wat christenen en joden ook te horen krijgen. Wij moeten wel stukken uit de koran leren en opzeggen.

Er zijn ook een heleboel christenen in ons land.
 Bij mij in de tweede klas zijn er ongeveer zeven christenen.
De leraren proberen ze meestal bij elkaar te zetten in de klas, omdat de christenen apart godsdienstles krijgen. Iedereen is hier bevriend met elkaar en de juffen en meesters steunen ons daar ook in, zolang je, volgens mijn godsdienst lerares, maar niet met een christen gaat praten over godsdienst.

Iedereen hier draagt ook gewoon wat hij of zij wil.
Vooral op onze leeftijd gaan we heel erg met de mode mee.
 Hoe ouder je wordt, hoe meer meisjes hoofddoekjes gaan dragen. Tot groep zeven vind je eigenijk niemand met een hoofddoek. Misschien is er één iemand met een hoofddoek in groep acht.
 In de eerste klas van de middelbare school beginnen kinderen ze te dragen.
 Ik zit in de tweede en heb 34 meisjes in m’n klas.
Zes daarvan dragen een hoofddoek en er zullen wel twee meisjes bij komen tijdens de ramadan.

Tijdens ramadan gaan meisjes vaak een hoofddoek dragen want dan krijg je bij alles meer punten dan normaal. Volgens de islam heb je altijd twee engelen bij je, eentje die alle goeie dingen opschrijft en eentje voor de slechte.
Alles wat je doet levert punten op.
God bekijkt die later om te beslissen of iemand naar de hemel of naar de hel gaat.

Iedereen rijdt auto en het maakt niet uit of je een man of een vrouw bent.
Er zijn een heleboel vrouwen zonder hoofddoeken en genoeg meisjes dragen minirokjes of gewone kleren. Ik wou ook nog even zeggen dat het verboden is op mijn school om gesluierd te gaan.
Als je je bedekt, mag je hier alleen een hoofddoekje dragen.

Gepost door Shyreen vanuit Alexandrië, Egypte

LUXOR







          





een groot verschil als je het nu ziet !!

Bikini:

Mensen in het Westen riepen schandaal toen de bikini verscheen.

Nog erger werd het toen de monokini onze stranden veroverde.
In de oude Egyptische beschaving was dit gewoon.

Vrouwen gingen 6000 jaar voor Christus zo baden en omstreeks 2000 jaar voor onze tijdrekening was het voor werkende vrouwen de gewoonste zaak ter wereld dat zij zich ontkleedden als het te warm werd. 

Welstellende Egyptenaren bezaten in hun woning ook al badkamers waar slaven hen besprenkelden en inwreven met zalfjes, die de lichaamsgeuren verdreven.
De zalfjes waren een mengeling van terpentijn en wierook.

Eerste vrouw bij burgerlijke stand Egypte

De schatten van Tutankhamon

In Egypte is er,zoals veel mensen weten, veel te bekijken. Zowel Islamitisch als Faraonisch.
 Mijn favoriet is het Egyptisch museum, daarin vind je veel Faraonische schatten.
De trots van dit museum zijn de schatten van Tutankhamon, dit was een farao die maar 19 jaar oud was toen hij stierf, zijn graf licht in het dal der koningen in Luxor.

Er ligt: zijn dodenmasker, zijn armbanden, zijn kettingen, zijn troon, zijn voetenbankje, zijn staf, enzovoort. Ik ben hier 2 keer geweest.

In Giza, vlak bij Cairo vind je de beroemde piramides van Cheops (ook wel Khufu genoemd ), Khefren en Mycarinos. Als je in Cairo rijdt, zie je ze al liggen maar als je erin gaat is het nog veel mooier.
Het is er donker, maar het is er verlicht door gloeilampen. Ik ben hier 2 keer ingeweest en ik zie ze zeker 2 keer per week.

Nu naar de middeleeuwen.

Het verdedigingsfort tegen de kruisridders was gebouwd door Saladdin (in Arabisch Salah el Din ), je kunt er in gaan om het te bekijken, in de Citadel ( zo heette het fort ) is ook de Mohamed Ali moskee, het Egyptisch legermuseum en het Egyptisch politiemuseum.
Ik ben hier een keer geweest, een keer in het legermuseum en nog nooit in het politiemuseum.

Er is in Cairo ook de Khan el Khalili, een markt waar van alles en nog wat te koop is.
 Ik rij hier vaak langs en ik ben er 2 keer geweest.

In Luxor is het dal der koningen, een plaats waar de farao’s uit het nieuwe rijk begraven zijn.
Je hebt ook het dal der koninginnen, waar de vrouwen van de farao’s begraven waren.
Ook is er het dal der nobelen, waar de nobelen begraven waren.
Ik ben 1 keer in het dal der koningen geweest, maar nooit in het koninginnen en nobeldal.
 Ook is er in Luxor de Luxor-tempel, een tempel voor de oud-Egyptische goden.
En ook de karnak-tempel in Luxor eerde de vele goden.

Gepost door Nadim vanuit Cairo, Egypte

Egypte boycot Nederlandse kinderfilm

28-02-2008

De anti-Koranfilm van Geert Wilders heeft, nog voordat deze is uitgebracht, tot een boycot van een Nederlandse film geleid.
 
Het Internationale Filmfestival voor Kinderen in Cairo weigert de Nederlandse bijdrages te vertonen. Voor zover bekend is het de eerste echte boycot van een Nederlands product in een islamitisch land als gevolg van Wilders' film.

Kinderfilms uit Nederland en Denemarken zijn niet welkom op het kinderfilmfestival, zo maakten de organisatoren op een persconferentie in Cairo bekend.

De film Waar is het paard van Sinterklaas wordt geboycot op het kinderfilmfesitval in Cairo

De boycot tegen de Nederlandse en Deense inzendingen is een protest tegen zowel de aangekondigde film van Geert Wilders als het herdrukken van Mohammed-cartoons in Deense kranten. Het is een 'symbolisch gebaar tegen al degenen die doorgaan met het beledigen en neerhalen van welke monotheïstische religie dan ook', aldus de organisatoren.

Het Egyptische Internationaal Filmfestival voor Kinderen is van 6 tot 13 maart.

De Nederlandse bijdrage van dit jaar zou in ieder geval Waar is het Paard van Sinterklaas van Mischa Kamp zijn geweest.
 Twee jaar geleden stond de Nederlandse film nog centraal op het kinderfilmfestival in Cairo.
Toen werden zo'n twintig Nederlandse kinderfilms getoond.

Het leven van de arbeiders.

In tegenstelling tot wat grote Hollywood producties ons wijsmaken werden de piramiden en andere bouwwerken niet door slaven, maar door handwerklieden gebouwd.

Op bevel van de vizier “hoofd openbare werken van de Farao”, werden handwerklieden aangetrokken uit de boerenbevolking die volgens een systeem van verplichte herendienst op ieder moment kon worden opgeroepen oor de bouw van openbare werken.

Deze arbeiders wilde niets liever dan werken voor hun farao, omdat ze er van overtuigd waren dat het was voor een goddelijke zaak.
 
Voor de indrukwekkende piramide van Cheops zouden twintig jaar lang roulerend bijna 100 000 mensen ingezet zijn om 2,5 miljoen blokken steen van ongeveer 2 ton per stuk te vervoeren, te verplaatsen en op te stapelen.
Om deze grote bouwplaatsen te laten doorgaan zonder dat het werk op het land eronder leed, dit was ook net zo belangrijk, werkte de vizier met ploegen van 20 000 man die elkaar om de drie maanden afwisselde.
De arbeiders die ingezet werden werkten negen dagen en mochten de tiende dag uitrusten.
 De mannen die dichtbij woonde gingen terug naar huis. Voor wie dit niet mogelijk was, bakte het brood voor de komende week, of zij ruste uit op een matje op de harde grond met een biertje of gestremde melk.

Rondom het bouwterrein ontstond een groot aantal gelegenheidsdorpen, vlak bij de talloze werkplaatsen en levensmiddelenwinkels.

Elk huis, dat van ongebakken steen gebouwd was, had een keuken en een broodoven en er was plaats voor een tiental mensen.
Op de plaats waar de piramide gebouwd werd heerste altijd grote bedrijvigheid.

Er werden manden en korven gemaakt, vrouwen droegen zware waterkruiken op hun hoofd. De steenbakkers werkten met gehakt stro en zachte klei. Boeren die als arbeiders waren ingezet moesten zware steenblokken verslepen voor de steenhouwers of ander materiaal voor de schilders, houtbewerkers, timmerlui, meubelmakers, botenbouwer, leerlooiers, iedereen droeg zijn steentje bij.

De boeren waren in de meerderheid. Drie maanden lang moesten zij de velden en hun kudde achterlaten om mee te bouwen. De meesten werden uit de buurt van de omgeving gehaald, maar als voor een groot project zoals de bouw van een piramide en enkele duizenden krachten nodig waren, aarzelde de vizier niet om de boeren langer dan drie maanden te laten werken, of mensen van verder af te laten komen.

De professionele ambachtslieden kwamen altijd uit de naburige grote steden. Het systeem van verplichte herendienst is nog lang van kracht geweest tot lang na het bestaan van de farao’s.
Pas in 1889 werd het afgeschaft.

De farao vaardigde regelmatig per wetsvoorstel vrijstelling voor bepaalde beroepsgroepen, zoals priesters en personeelsleden van de koninklijke begrafenisondernemingen.
 
Later in het Midden Rijk werden deze wetsvoorstellen ook op de middenklasse  van toepassing, dit had betrekking op bijvoorbeeld schrijvers in overheidsdienst.
 Deze gunsten leiden tot opstanden van herendienstplichtigen. In de loop van de eeuwen neemt het verzet alleen maar toe.
Als een herendienstplichtige vlucht, wordt hij tot levenslange dwangarbeid veroordeeld.
De schuldige werd van zijn vrijheid beroofd en liep de kans van het ene gebied naar het andere overgeplaatst of kon aan een ander verkocht worden.

Prachtige documentaire over de piramide van Cheops

Cheops.pps 5197K Weergeven als HTML Weergeven als diavoorstelling Downloaden

Smurf met burka geweigerd

 
De geweigerde Smurf in burka, de Smurka.
 LEZERSFOTO ALWIN HUBER

Enige tijd geleden sloot Jan Leyers zijn TV-exploratie doorheen de Islamwereld af.
 De reis startte in Cordoba, ooit hoofdstad van het Moorse Spanje, en eindigde met een anticlimax in Saudi-Arabië, nabij de heilige stad Mekka, waar Leyers als heiden niet welkom was.

Wat had hij dan gedacht. Zich als moslim vermommen, zoals Richard Burton in 1853 deed, vond de olijke VRT-toerist veel te riskant: ontmaskerd worden staat gelijk met de doodstraf.
 
En zich tot de Islam bekeren was al evenmin een optie: Mevr. Leyers wil niet de rest van haar dagen in een Burka slijten; bovendien kan men zich achteraf niet meer ont-keren, een afvallige wacht eveneens de dood.

Geen pastoorstruc kon hier helpen. Blode Jan vertrok dus met stille trom, en deed wat alle Westerse intellectuelen in zo’n geval doen: een boek schrijven. Een, naar ik aanneem, vrij accuraat reisverhaal met veel pittige details.

Maar waarin tussen de regels toch duidelijk wordt met wat voor een probleem wij hier in Europa eigenlijk opgescheept zitten: het wordt nooit wat met die Islam,- dit is gewoon geen religie zoals een ander.
 
Veeleer combineert ze de slechtste eigenschappen van haar twee zusters: het fundamentalisme van het Jodendom en het expansionisme van het Christendom. Met een eigen accent van humorloos ressentiment en fallo-sadisme.
Is weldenkend Vlaanderen eindelijk ontwaakt uit zijn ‘eenheid-in-verscheidenheid’-idylle, waarbij de Islam één krent zou zijn van de multiculturele taart?

Een café zonder vrouwen
Is de toon van de TV-reeks en van het boek nog onderkoeld en bewust anekdotisch, in interviews nadien neemt Jan Leyers geen blad voor de mond: de kloof tussen de middeleeuwse Islam-theokratie en het geseculariseerde Westen is onoverbrugbaar.
 
Het is een schrijnende bekentenis, gelet op de man in kwestie die het formuleert. Want in ‘De weg naar Mekka’ gaat het niet om de zoveelste makakkenmop, een VB-tirade of een “O nee, alweer een moskee’-meezinger die uit de jukebox galmt van Café Odal.
 
Neen, hier is een bezadigde exponent van politieke correctheid aan het woord, een goedlachs TV-gezicht, ex- gitarist van het rockgroepje Soulsister, die ooit nog op een blauwe maandag filosofie studeerde.

Voorjaarsactiviteiten: Egyptomania in Leiden

In Leiden organiseren het RMO (Rijksmuseum van Oudheden) en het Museum Volkenkunde tijdens de voorjaarsvakantie een speciaal kinderprogramma.
 
RMO biedt voor kinderen van 8 tot en met 12 jaar tot en met zondag 2 maart ‘Egyptomania’.

De kinderen kunnen als heuse archeologen graven naar Egyptische schatten en als echte restaurateurs in het atelier voorwerpen restaureren.
 Er worden films vertoond over het oude Egypte.
Er zijn speurtochten, zoals een ontdekkingstocht over de afdeling Egypte met Marijn, de held uit het boek ‘Marijn in de woestijn’ van Daphne Dekkers. 

Op zondag zijn er om 13.00 en 14.00 uur rondleidingen voor kinderen over de Egyptische afdeling; tijdens de vakantie door de week iedere dag om 11.00 en 15.00 uur.

Een gids vertelt verhalen over mummies, beelden en hiërogliefen. In de Tempelzaal staan negen zandbakken, waar kinderen de kunst van het opgraven kunnen leren door het ook echt te doen, met gereedschappen en werktuigen, die echte archeologen ook gebruiken.

 Ze maken een rapport van hun eigen werk en mogen dat mee naar huis nemen. In een restauratieatelier kunnen de kinderen proberen de opgegraven scherven tot complete schalen aan elkaar te plakken.

In het museum staan de authentieke gerestaureerde vazen en schalen uitgestald. In een aparte zaal worden op dit moment twintig bijzondere gipsen beelden gerestaureerd: kopieën van beelden uit de Oudheid.

Bezoekers kunnen van een afstandje toekijken en op woensdagmiddag vragen stellen aan de restaurateurs.

In Museum Volkenkunde kunnen kinderen meedoen aan dansworkshops op Mexicaanse en Indiase muziek.

Er is een speurtocht over de tentoonstelling ‘Als het ijs smelt’, maar kinderen kunnen op de computer ook een eigen speurtocht samenstellen. Op 1 en 2 maart vertonen de Freezing Physics ijskoude proeven in de centrale hal. 
Het Smalspoormuseum in Valkenburg is op dinsdag 26 en donderdag 28 februari open van 12.30 tot 16.00 uur.  

Nu is ons spaarvarken overleden door angst en toedoen van een intolerante nieuwe bevolkingsgroep en godsdienst in Nederland die respect eist, geweld aankondigt als deze Islam leden iets niet bevalt en bovenal angst zaait, zodanig dat zelfs banken nu oude tradities en Nederlandse eigenwaarden miskennen en verloochenen. 

Opwinding in Egypte over Mohammeds seksleven

Door Abir Sarras

20-02-2008

De Egyptische schrijver Bisnat Rashad is doelwit geworden van fatwa's en bedreigingen vanwege haar boek 'Seks in het Leven van de Profeet Mohammed'.
Rashad wil de mythe over Mohammeds uitzonderlijke seksuele prestaties ontkrachten.
 Zij vindt het verhaal beledigend voor de profeet, en bovendien een slecht voorbeeld voor moslims.

Rashad, die zichzelf een vrome moslima noemt, kreeg zware kritiek van islamitische leiders op een religieuze satellietzender.
De mannen vaardigden een fatwa uit en noemden haar trouweloos.
Zij riepen de gelovigen op haar bloed te doen vloeien, ook al mocht ze eventueel haar dwaling toegeven.
 Rashad vertelde aan de nieuwszender Al Arabiya dat de leiders haar boek zien als een 'zware belediging jegens de Profeet Mohammed en zijn vrouwen'.
Naar eigen zeggen heeft zij ernstige bedreigingen ontvangen.

Obsessie
De religieuze leiders zijn woedend over haar kritiek op Bukhari, een islamitische schriftgeleerde uit de negende eeuw die de Hadith vastlegde, mondelinge overleveringen over het leven van de profeet Mohammed.

Volgens Rashad refereert Bukhari in zijn Hadith aan de buitengewone seksuele vermogens van de profeet. Maar Rashad is van mening dat dit een mythe is.
Zij zegt dat ze wil afrekenen met Bukhari's suggestie dat Mohammed geobsedeerd werd door vrouwen en seks: "Een van mijn doelen was om schriftgeleerden te motiveren om de gangbare mythe over Mohammeds ongewone seksleven opnieuw te bestuderen.

Aan de hand van het voorbeeld van de profeet Mohammed en zijn huwelijksleven leren wij hoe mannen en vrouwen een gezonde seksuele relatie kunnen hebben."
 

Protest tegen het boek over Mohammeds seksleven

Seksueel uithoudingsvermogen
Het is niet voor het eerst dat schriftgeleerden worden uitgedaagd om de Hadith vanwege de seks bij te stellen.

De islamitische geleerde Jamal al Banna zei tegen Al Arabiya: "Ik verafschuw sommige delen uit Bukhari's Hadith, en ik geloof ze niet eens. In een van de overleveringen heeft de profeet het over het kussen van zijn vrouw Aisha en het zuigen aan haar tong... in een andere passage wordt gesuggereerd dat de profeet Mohammed begiftigd was met het seksuele uithoudingsvermogen van 30 mannen." Volgens Al Banna zijn islamitische geleerden al bezig dergelijke overbodige passages uit de Hadith te verwijderen.

Al Banna is fel tegenstander van de fatwa's tegen Rashad, en heeft regeringen opgeroepen om satellietkanalen te verbieden om extremisten een platform te geven.
 Maar Rashad en haar boek hebben serieuze en machtige tegenstanders tegenover zich.

Perzische miniatuur uit de 16de
eeuw: Mohammed arriveert in
de hemel
Bron: Wikipedia

Verwaarlozing

Egypte tegen film Geert Wilders