Toetanchamon Deel 7 Het graf van Toet

Na een regeringsperiode van ca. 10 jaar, sterft hij (al dan niet vermoord,  toch vertoonde zijn mummie sporen van een hoofdwond) op 20-jarige leeftijd in 1323 v. Chr. Hij is begraven  in een diep uitgehakt graf in de rotsen  in het \"Dal der Koningen\" bij Thebe.

Tijdens de begrafenis werpt Anchesenamon, zijn vrouw zich over kist van Toetanchamon en klaagt, zoals het ritueel voorschrijft: \"Wee,o wee. gruwelijk is mijn klacht. Gij die met mij wandelde in de tuinen aan de oevers van de Nijl, in windsels zijn uw benen nu geperst. Herkent ge mij? Ik ben uw echtgenote, uw zeer beminde zuster.... De vreugde is in hem, die nu vreedzaam rust. Met het djed-teken (djed-zuil) van Osiris zal hij de spijzen van Osiris kunnen eten... O wee, o wee!  Mijn lichaam verlangt naar u, maar uw lichaam is helemaal koud. Maar deze dag is een schone dag voor de mummie, die in haar lichaam een scarabee draagt. Ik ben uw zuster, gij hebt mij verlaten. Alleen moet ik teruggaan naar mijn huis....

nota
.Toch is het zo dat dit het enige koningsgraf is dat vrijwel ongeschonden is gevonden. Het graf is bewaard en gespaard gebleven omdat er, tijdens de bouw van het graf voor Ramses,  zand en rotsen op de ingang van het graf van Toetanchamon werden gegooid. Zo was het veel minder toegangkelijk voor rovers.

Nog een detail:
Bij het openen van twee kleine mummiekisten in het graf van Toetanchamon door Howard Carter ( een onderzoeker) deed hij een akelige ontdekking: hij zag de mummies van twee te vroeg geboren kinderen (meisjes in de vijfde en zevende maand). Deze te vroeg geboren kinderen zijn wellicht dochtertjes van Toetanchamon  geweest. 

 Het graf maakte ondanks alle pracht en praal een minder goede indruk en voor een farao bijna armoedige indruk.
Het was waarschijnlijk voor iemand anders bedoeld; voor een hogere officier, of een vrouwelijk lid van de farao-familie. 

Vermits het voor hem bestemde graf nog niet klaar was wegens zijn   jonge leeftijd bij het overlijden.... moest men iets anders zoeken
De schat die in Toetanchamon\'s graf gevonden werd is inmiddels wereldberoemd. Daarover later meer

Uitgegeven: 15 februari 2006 14:10

De onderzoekers hebben de bezinksels in zes wijnkruiken uit zijn graf met elkaar vergeleken. Ze ontdekten dat in alle zes kruiken wijnsteenzuur zit dat in druiven voorkomt. Maar in slechts één kruik bleek ook een bepaald zuur te zitten dat alleen in de schil van rode druiven voorkomt en wijn zijn rode kleur geeft. Hieruit concludeerden ze dat slechts in één kruik rode wijn gezeten moet hebben en in de overige vijf de witte vloeistof. \");

Dit betekent dat de oude Egyptenaren al 3000 jaar eerder witte wijn dronken dan tot dusver werd aangenomen. De onderzoekers denken dat al in de tijd van Toetanchamon (1333 v.Chr.) in Egypte witte druiven werden verbouwd.
 Dat de oude Egyptenaren rode wijn in de graven van hun doden legden om de reis naar het hiernamaals te veraangenamen was al langer bekend.

Maakten de Egyptenaren zelf glas of kochten ze het uit Mesopotamië en smolten ze het? Die vraag houdt oudheidkundigen al lang bezig. Twee archeologen komen nu met vondsten van de glasfabriek van Ramses II en tonen aan dat Egyptenaren niet alleen glas maakten, maar het ook verscheepten naar Turkije en Griekenland.

Glas was in het oude Egypte een kostbaar bezit. Het was rond 1300 voor Christus moeilijk te maken en lastig te bewerken. Maar de levendige kleuren en de transparantie maakten glas tot een kleinood, dat zeer geschikt was als cadeau of om kostbare parfums en geurende oliën in te bewaren. Niet alleen in Egypte trouwens. Er vond al vroeg een internationale handel plaats in glas.

De eerste aanwijzingen voor het maken van glas in het oude Egypte komen van de opgravingen van de Brit Sir Flinders Petrie, die ruim honderd jaar geleden de resten van een glasfabriek vond in Tell el-Amarna. Maar zijn vondsten zijn altijd omstreden geweest.
 
De vraag bleef steeds: is hier glas vanuit grondstoffen geproduceerd, of heeft men zich beperkt tot het smelten van glas uit Mesopotamië.

Op 3-jarige leeftijd verhuisde Toetanchamon naar Achetaton (de nieuwe stad ca. 250 km van Thebe). Thans Tell al-Amarne genoemd.

Toetanchamon trouwde op 7-jarige leeftijd met Anchesenamon  (Ancheseenpaäton, dochter van Achnaton en Nefertiti). Naar verluid was zij op twaalfjarige leeftijd getrouwd met haar vader Achnaton en bracht ze een dochter ter wereld: Anchesenpaätontasjerit (Anchesenpaäton de jongere)!                  
Ook zou zij getrouwd  zijn geweest met de aangewezen opvolger van Achnaton: Semenchkare.
Semenchkare stierf ook op jonge leeftijd (ca. 20 jaar oud).

Omstreeks 1347 v. Chr. ,op dertienjarige leeftijd, trouwde Anchesemon met Toetanchamon.(zie afbeelding)

Toetanchamon was 1,67 m lang, omtrek hoofd 547 mm, bloedgroep A2, schoenmaat 41.

Hier het verhaal van Juul over Mythologie....

Wie de Egyptische mythologie observeert, zal het verschil met onze opvatting van monotheistische godsdienst opvallen. Wij kennen slechts één God die zowel schepper van het heelal als rechter over onze daden is. En dat is niet anders is  de Islam of het Judaïsme. Dat geeft aan de godheid een zeer onpersoonlijk karakter: wij weten niets \'precies\' over het uiterlijke, de geschiedenis of het werkelijke karakter van onze enige God, behalve dat Hij \" streng maar rechtvaardig \" zou zijn.             

 Totaal anders dus als in de godsdiensten waar meerdere goden aanbeden werden : bijvoorbeeld in de Griekse of Egyptische mythologie waar de goden een aantal \" menselijke \" trekjes\" kregen. En dat maakt die mythologie zo aantrekkeljk, maar ook gecompliceerd.            

 Een typisch voorbeeld is het verhaal over Min, de god der vruchtbaarheid.           

Toen Horus ten oorlog trok tegen Seth, om de smadelijke dood van zijn vader te wreken, moest hij alle weerbare mannen en slaven meenemen, want Seth had de naam een zeer gevreesd krijgsheer te zijn. Maar er moest toch iemand achterblijven om te zorgen voor het voortbestaan van de akkers en de steden . Vermits de geregelde terugkeer van de Nijl zo belangrijk was, werd besloten dat die taak weggelegd was voor de god Min, god van de vruchtbaarheid.                                               

En Horus vertrok blijgezind ten oorlog met zijn leger,want alles was prima geregeld.               

          Deel 2      Egyptische mythologie


Vermits er in die tijd geen GSM of internet bestond was er maar één middel om op de hoogte te blijven van de stand van zaken : een orakel.                                                                       

En regelmatig trok Min zich terug om in het koffiedik of in de assen uit te vissen hoe de oorlog verliep. En op een dag kwam hij terug met het verpletterend nieuws dat de oorlog afgelopen was, en dat Horus met al zijn soldaten uitgemoord waren.                                                                                        

 Er was dus een wraakaktie nodig, en Min overtuigde alle vrouwen dat er dringend nieuwe soldaten moesten gemaakt worden voor de volgende oorlog.( en vermits hij de enige man was kun je al raden… wat er toen gebeurde…)
                                                               

Maar… waarschijnlijk had Min zijn bril vergeten bij het ontcijferen van het orakel, want enkele maanden later stond plots Horus met zijn leger voor de stadspoorten, want zij hadden wel degelijk de oorlog gewonnen.                                                                                                                   

Toen Horus vernam wat Min had uitgespookt werd een krijgsraad bijeen geroepen om te beslissen wat men met die vieze vent ging doen. Probleem ! want indien men Min moest doden was het waarschijnlijk gedaan met de vruchtbaarheid van Egypte. Dus besloot men de \" heilige delen \" van Min ongemoeid te laten, maar men kapte hem één been af, zodat hij niet meer kon weglopen.      

 In de meeste pottenbakkerswinkels van Egypte vindt ge nu nog de afbeelding van Min met een fenomenale fallus, maar met anderhalf been.                                     Misschien gelooft gij het niet, maar het is, naast het dodenmasker van Toetje en de afbeelding van Nefertete,  het meeste verkochte souvenir van de egyptische godenverzameling !
                                                                                                            groetjes van,
                                                                                                                         Juul