Egypte restaureert historische synagoges

Wieliczka, of een geschiedenis over zout


Rudi Schrever

Ontstaansgeschiedenis van de zoutmijn

Zout, het 'witte goud'

Toetanchamon had sikkelcelziekte

Caroline Hoek

De legendarische Egyptische farao Toetanchamon stierf door een bloedziekte.
 Dat beweren Duitse onderzoekers.
 Zij verwerpen daarmee andere, recente onderzoeksresultaten waaruit gebleken was dat Toetanchamon aan malaria stierf.

Tijdens dit eerdere onderzoek onderging Toetanchamon onder meer een DNA-test en CT-scan. Uit de studie bleek dat de jonge farao ten val kwam en uiteindelijk aan de gevolgen van malaria stierf. Maar de Duitsers zijn niet overtuigd.
“Wij twijfelen aan de betrouwbaarheid van de genetische data die in dit onderzoek gepresenteerd worden,” laten ze weten.

Gezonde en misvormde bloedcellen

De onderzoekers zijn tamelijk overtuigd van hun zaak, maar willen graag nogmaals een DNA-test verrichten. Zo zou de doodsoorzaak met zekerheid kunnen worden vastgesteld.

Toetanchamon regeerde tien jaar over Egypte en stierf rond zijn negentiende levensjaar.

Cleopatra had Afrikaanse moeder"

De laatste Egyptische farao Cleopatra was van Afrikaanse afkomst. Dat beweert een team van de Britse omroep BBC. Zij zouden samen met een ploeg van de Oostenrijkse Academie voor Wetenschappen de graftombe van de zus van Cleopatra gevonden hebben in Turkije.

Archeologe Hilke Thuer vond de resten van prinses Arsinoe, zus van Cleopatra en eveneens een afstammelinge van Ptolemaeus.
 Die regeerde na Alexander De Grote over Egypte. Uit het skelet van Arsinoe blijkt dat zij en Cleopatra een Afrikaanse moeder hadden. Volgens Thuer is de ontdekking “uniek in het leven van iedere archeoloog” en “zal de vondst belangrijke inzichten scheppen in de familiebanden tussen Cleopatra en haar zussen”.

Het bewuste skelet uit de laatste eeuw voor Christus werd onderzocht door de Britse archeoloog Neil Oliver, die ook voor de BBC werkt. “Cleopatra leefde in een turbulente tijd waarin ze relaties had met de Romeinse leiders Caesar en Marcus Antonius.
 Dat leverde haar een mythische status op. Toen ik Arsinoe’s skelet onderzocht, werd ik met de farao als mens geconfronteerd. Heel verfrissend was dat.”

Koele relatie

De legende wil overigens dat Cleopatra een koele relatie had met haar zus Arsinoe. Ze zou Marcus Antonius zelfs opgedragen hebben haar te vermoorden.
 De BBC-documentaire ‘Cleopatra: portrait of a killer’ gaat dieper op deze materie in, net als op Cleopatra’s relatie met Julius Caesar.

Met de documentaire zal de Britse omroep een realistischer beeld schetsen van de mythische farao. Het grote publiek kent Cleopatra vooral door de bekende film met Elizabeth Taylor en Richard Burton uit 1963.

Noorse architect: "Zo bouwden Egyptenaren hun piramides"

TRONDHEIM - Al 3800 jaar lang piekeren we erover hoe het die dekselse oude Egyptenaren eigenlijk lukte hun piramides te bouwen.
Maar nu heeft een Noorse architect naar eigen zeggen dat mysterie na vier jaar onderzoek opgelost.

Ole Jørgen Bryn, architect verbonden aan de Noorse Technische en Natuurwetenschappelijke Universiteit (NTNU) in Trondheim, is van mening dat vroegere onderzoekers het erover eens waren dat de piramides van het Oude Egypte nauwkeurig moeten zijn gepland.
Maar geen enkele wetenschapper heeft tot dusver geprobeerd dat plan te reconstrueren. "In plaats daarvan sloegen egyptologen en archeologen de planningsfase over en stortten ze zich juist op de vraag wat voor soort helling de Egyptenaren gebruikten", zegt Bryn die een baanbrekende theorie over de constructie van de monsterlijke bouwwerken naar buiten heeft gebracht.
Om zijn idee te ondersteunen, bestudeerde hij de 30 oudste Egyptische piramides. Met name focuseerde hij zich op de Piramide van Cheops (met een hoogte van ruim 146 meter) die als enige van de zeven klassieke wereldwonderen tot op heden nog altijd bestaat.

Te druk
Bryn vindt dat onderzoekers tot nu toe veel te druk bezig zijn geweest met het gewicht van de blokken steen en hoe de Egyptenaren die bovenop de piramides kregen.
Voorts heeft er onder egyptologen een uitgebreide discussie plaatsgevonden over wat voor soort helling er werd toegepast. "Met mijn theorie is het niet langer een probleem of een helling de uitwendige meetkunde van een piramide verbergt. De theorie biedt ruimte aan alle bestaande hellingtheorieën en sluit geen enkele uit.
Of er bouwsteigers rondom de constructie stonden ten tijde van de bouw was geen probleem voor de Egyptenaren en is geen probleem voor ons. De precisie werd vanaf de binnenzijde gemeten en niet andersom.
Volgens Bryn werden alleen in Egypte spitse piramides gebouwd. In China en Amerika werden er piramides met een platte top geconstrueerd en was daarom de behoefte aan nauwkeurigheid een stuk minder groot.
 "In Egypte moesten de spitse toppen zich exact boven het midden van het grondvlak bevinden. Ik ben er nu achter gekomen hoe de Egyptenaren zo nauwkeurig wisten waar ze de pyramidion, de laatste steen op de piramide, gingen plaatsen."

Toeval
Degenen die de piramides bouwden, lieten dat niet aan het toeval over. De Egyptenaren moesten een secuur plan hebben om elk van de 2,3 miljoen kalkblokken op de juiste wijze neer te leggen. De zwaarste stenen van een piramide waren van graniet en werden gebruikt voor het plafond van de grafkamer.
 Er bestond een besteltermijn van maar liefst vier jaar voor deze loeizware exemplaren die werd gehouwen in een steengroeve bij Aswan, 900 kilometer stroomopwaarts langs de Nijl. Bryn: "Dan moest je vantevoren dus goed weten hoeveel stenen je nodig had
." En dat niet alleen.
De prehistorische bouwmeesters dienden eveneens op de hoogte te zijn hoe iedere steen eruit moest zien. Bovendien was het uiterst belangrijk dat ze wisten waar de bouwmaterialen geplaatst zouden worden. Daarbij kwam nog eens dat de constructieleiding moesten kunnen communiceren met de bouwvakkers over waar iedere steen voor zich gezet diende te worden.
 Dit was iets wat de Egyptenaren moesten weten voordat ze überhaupt aan de bouw begonnen.
Het was dan ook van levensbelang dat ze op een eenvoudige manier konden overleggen met de circa 10.000 bouwknechten die ook nog eens analfabeet waren.

Precisiesysteem
Bryn is van mening dat de Egyptenaren in staat waren om het precisiesysteem waarmee werd gebouwd los te zien van de fysieke delen van de constructie.
Dit systeem dat vandaag de dag in de bouw als vanzelfsprekend wordt gebruikt, was beslissend voor de Egyptenaren om de top van de piramide, de zogeheten apex, te kunnen bereiken. "Het antwoord op het raadsel van de piramides is helaas niet spannender dan dat", verklaart Bryn.
De Noorse bouwkundige had zelf ooit een architectenbureau in Oslo en tekende grote bouwwerken. Deze ervaring gebruikte hij om te begrijpen hoe de Egyptenaren hun piramides ontwierpen. "Wanneer je tegenwoordig op een bouwplaats komt, heeft de bouwleiding een precisiesysteem opgezet. Alle maten komen van dit systeem.
Vandaag de dag gebruiken we lasers, maar het is nog niet zo lang geleden dat het precisiesysteem bestond uit metseldraad en schietlood."

Hele getallen
Het systeem maakte de communicatie op de bouwplaats ook eenvoudiger. "De voormannen konden gedurende het hele bouwproces dezelfde, makkelijke woorden gebruiken. Daardoor was het ook mogelijk om slechts hele getallen te gebruiken en geen breuken. De Egyptenaren hadden namelijk geen getallen die kleiner waren dan één.
De lengte-eenheid was royal cubit, de lengte van de onderarm van de farao. Deze werd opgedeeld in zeven palms (handpalmen) die op zijn beurt weer bestond uit vier fingre (vingers). Alle maten van een piramide bestaan uit deze eenheden.
 Bryn heeft opnieuw deze principes toegepast voor de piramideconstructie met het maken van gedetailleerde bouwtekeningen voor piramides.

Verrast
De Noor is verrast dat niemand daar eerder aan dacht. "Ik ben feitelijk geschokt dat dit al niet veel eerder is gedaan. Het is merkwaardig dat onderzoekers daar eeuwenlang niet bij hebben stilgestaan. Een piramide is toch echt een gebouw."
 Hij denkt dat zijn ervaring met het ontwerpen van grote gebouwen de sleutel was om zijn theorie over het precisiesysteem van piramides te kunnen ontwikkelen. "Ik spreek me niet uit over geschiedenis of egyptologie. Dat is niet mijn vak.
Maar het rare is wel dat archeologen en egyptologen, die doorgaans niets van bouwkunde weten, zich hooghartig hebben uitgesproken over hoe de Egyptenaren wel of niet hun piramides bouwden", merkt Bryn cynisch op.
 "Behalve egyptologen zijn het alleen newage-aanhangers en dergelijke geweest die met dusdanige, door ufo's geïnspireerde uitspraken voor de dag zijn gekomen."

Terug thuis

Van 25 november tot 09 december verbleven we in Sharm-el-Sheikh
 
-  Hotel Sirokeiz Three Corners.

 

Het was een droomvakantie... zeker met de sneeuw- en ijstoestanden in ons kikkerland !
We konden er genieten, tussen vele belgen, van een temperatuur tussen 31 en 34 graden.
Na 5  december was er al een mooie kerstversiering zowel binnen als buiten/ het leek wel een sprookjesland ....

De haaien namen we er wel bij

later meer + foto's!

Verschil groot / klein visum en waar het beste te kopen - Airport Sharm el Sheikh -

Sharm el Sheikh, Egypte

Egypte – Mitsrajim, een tweeheid

door Joop Neven

In het boek Hosea (de naam betekent: “verlossing”) spreekt God over het roepen van Israël uit Egypte.

“Toen Israël een kind was, heb Ik het liefgehad, en uit Egypte heb Ik mijn zoon geroepen” (Hosea 11:1).

God riep Israël uit Egypte om het volk te leiden naar en te brengen in Kanaän, het land der belofte. De naam voor Egypte in het Hebreeuw is ‘Mitsrajim’.
De letters van het Hebreeuwse alfabet hebben elk een waarde. Zo is de totale waarde van het woord Mitsrajim, geschreven: mem-tsade-resh-jod-mem, in getallen 40-90-200-10-40 = 380.
 De totale waarde van ‘Kanaän’ geschreven kaf-noen-ajin-noen in getallen 20-50-70-50 = 190. We zien dat beide getallen zich tot elkaar verhouden als 2:1.

Hierin ligt een diepe waarheid aan ten grondslag. God haalt zijn volk namelijk uit de twee-heid, het dualisme, en wil het leiden naar de één-heid, de harmonie, de rust-in-zichzelf. Het woord Mitsrajim is een bijzonder woord, het geeft namelijk die dubbelheid al aan.

De uitgang “ajim” is de uitbeelding van een twee-heid.
 Zo worden b.v. de beide benen “raglajim”, de beide handen “jadajim”, de beide ogen “enajim”, de beide oren “oznajim”genoemd. Het is de dubbelheid van het woord “Mitsr”, zoals dus ” jadajim”, handen, de dubbelheid is van het woord “jad”, hand. Nu heeft dat woord “Mitsr” in zich als stam het woord “tsr”, geschreven tsade-resh, hetwelk zowel met vorm te maken heeft als ook met leed en onderdrukking.

Het woord “Mitsrajim” betekent dan dus ‘de vorm in dubbelheid” of, “de dubbele vorm” en ook “het leed van de dubbelheid” of “het leed in de tweeheid”, “de onderdrukking in de tweeheid”.
 
En daarmee geeft dat woord dan ook aan wat Egypte eigenlijk is in de Bijbel.
 Het is een uitkristallisering in de tijd, en de uitdrukking op een bepaalde plaats in de tijd, van datgene dat in wezen betekent het leed van de twee-heid, het gevangen zijn in de twee-heid van de wereld.
En het zich er niet uit kunnen verlossen, het niet weten hoe er uit te komen.
 Terwijl Kanaän het beloofde land is, waar een nieuwe wereld zou beginnen. Daar zou de een-heid hersteld zijn, de een-heid die men kende ook voordat men in Egypte was terecht gekomen. Dit loopt parallel met het komen van de mens uit de zesde dag in de zevende dag.

En dan gaat de weg beginnen van dit land van de gevangenschap, van het lijden, naar het beloofde land waar alles goed zal zijn. De woestijn is de wereld waar men doorheen trekt. Zij zelf is niets, zij is onvruchtbaar en onherbergzaam.
Zij is niet bedoeld om er te kunnen blijven. Je trekt er doorheen als door de tijd. Maar wie terug verlangt naar de woestijn of Egypte, is als een slaaf die de vrijheid in die zevende dag niet wil, en die daardoor voor “eeuwig” knecht blijft.
 Maar ondanks dat, de weg gáát verder en loopt tenslotte uit in de achtste dag, nieuwe schepping, waar het einddoel bereikt is.
 De gang van Egypte naar Kanaän is dus de weg van de “twee”naar de “één”. Wat is Bijbel toch een schitterend verhaal, die ons al vertellend naar Huis leidt. Naar dat Vaderhuis met de vele woningen. Hem zij de eer en glorie voor nu en in de toekomst

Trouwden de oude Egyptenaren ook?

Caroline Hoek

Vaststaat dat de oude Egyptenaren de familie als hoeksteen van de samenleving zagen.
Trouwen was dan ook een logische stap voor de Egyptische bevolking: een stabiel gezin bracht goede volwassenen voort die de samenleving in stand konden houden.

De Egyptenaren trouwden dus wel degelijk.
Maar vergeet de ambtenaar van de burgerlijke stand, de trouwjurk en de polonaise: duizenden jaren geleden gingen dingen gewoon iets anders.
 Het huwelijk was meer een soort contract. Een geregistreerd partnerschap.

Farao Toetanchamon en zijn vrouw

archeoloog Zahi Hawass.

Uitzet
Zo was duidelijk bepaald dat zowel de man als de vrouw een deel van de uitzet mee het huwelijk innam. Voor de vrouw betekende dat: huishoudelijke spullen, textiel en soms een ezel (het belangrijkste vervoermiddel van die tijd).
De man bouwde het huis en voorzag zijn vrouw van juwelen en benodigde grondstoffen.

Contracten
In een contract werd vastgelegd wat van wie was. Deze contracten werden gesloten tussen de man en zijn schoonvader, de vrouw stond daar dus buiten.
 In een tweede contract werd bepaald waar de vrouw recht op had: hoeveel voedsel en kleding haar echtgenoot haar jaarlijks zou moeten schenken.

Ook voor een eventuele scheiding werden regels opgesteld. Zo had een vrouw recht op éénderde van de spullen. Ook haar eigendommen mocht ze houden. In eerste instantie mocht alleen de man het initiatief nemen om tot scheiding over te gaan, maar in de late periode (712 tot 332 voor Christus) had ook de vrouw het recht om een scheiding in gang te zetten.
 Redenen om tot een scheiding over te gaan waren: onvruchtbaarheid, misbruik, overspel of het willen trouwen met iemand anders.
 Als één van de partners het niet eens was met de scheiding kwam er een rechtszitting.

‘Bijbelse plagen zijn echt gebeurd’

De Bijbelse plagen die volgens het Oude Testament Egypte hebben geteisterd, zijn geen verzinsel. Dat beweren wetenschappers.
De plagen zouden echter niet door de hand van God, maar door klimaatverandering en een vulkanische uitbarsting tot stand zijn gekomen.

Onderzoekers denken het bewijs te hebben gevonden dat de natuurrampen die in de Bijbel beschreven staan ook echt gebeurd zijn.
 De tien plagen van Egypte werden volgens de Bijbel op het land losgelaten, omdat de farao de Israëlieten als slaven gebruikte en ze ook na dringende verzoeken van God niet wilde vrijlaten.
 De plagen zouden in de oude stad Pi-Ramses, aan de Nijldelta hebben plaatsgevonden.
Dit was de hoofdstad van Egypte onder farao Ramses II. Hij regeerde van 1297 tot 1213 voor Christus.

Kettingreactie


Volgens de onderzoekers zijn de plagen echter niet aan God, maar aan een kettingreactie ten gevolge van klimaatveranderingen toe te schrijven.
Zo’n 3000 jaar geleden werd Pi-Ramses plotseling door alle inwoners verlaten. Dat zou met de plagen te maken kunnen hebben.
 Klimatologen hebben het gebied bestudeerd en concluderen dat er aan het eind van het bestuur van Ramses II een plotselinge klimaatverandering optrad.
Die conclusie is gebaseerd op onderzoek naar stalagmieten.
Deze gesteenten in Egyptische grotten bevatten radioactieve elementen waaruit af te leiden valt welk weerpatroon er in Egypte heerste. Enkele millennia geleden veranderde dat patroon drastisch.

Droogte


Pi-Ramses zou eerst een vochtig en warm klimaat hebben gehad, maar zo’n 3000 jaar geleden plotseling met droger weer te maken hebben gekregen.
 “Farao Ramses II regeerde tijdens een heel gunstige periode,” legt onderzoeker Augusto Magini uit. “Er viel veel regen en zijn land bloeide.
Maar deze natte periode duurde maar een paar decennia. (…) Er kwam een droge periode en die had serieuze consequenties.”

Eerste plaag
Eén van die consequenties zou het opdrogen van de Nijl zijn geweest. Dit wordt in de Bijbel als de eerste straf van God genoemd. De Nijl zou veranderd zijn in een modderstroom. In de Bijbel wordt zelfs gesproken van rivierwater dat in bloed veranderde.
 Volgens onderzoekers kan die beschrijving wel eens te maken hebben met giftige algen die door het langzaam stromende water in het Nijlwater terecht kwamen.
Zodra deze algen sterven, kleurt het water rood.

Tweede, derde en vierde straf


Ook de tweede, derde en vierde plaag zou met de klimaatverandering te maken hebben gehad. Het land werd volgens de Bijbel achtereenvolgens geteisterd door kikkers, luizen en vliegen. Doordat er giftige algen in het Nijlwater zaten, moesten de kikkers het water verlaten.
 
Door de stress van zo’n verhuizing, veranderden de kikkervisjes razendsnel in volwassen exemplaren. De kikkers stierven al snel op het droge land, waardoor insecten als muggen en vliegen niets meer te vrezen hadden en zich rap vermenigvuldigden.

Vijf en zes
Dat leidt vervolgens tot de vijfde en zesde plaag: ziek vee en bulten.
De insecten zouden ziektes als malaria hebben meegebracht waardoor epidemieën hoogtij vierden.

Zeven, acht en negen


De zevende, achtste en negende plaag (respectievelijk hagel, sprinkhanen en duisternis) worden volgens de wetenschappers verklaard door een natuurramp die een eind verderop gebeurde.

Daar barstte de vulkaan Thera uit en werden miljarden tonnen vulkanisch as in de atmosfeer gebracht. Gevolg: het as komt boven Egypte in botsing met onweersbuien en de hagel komt met bakken uit de hemel.
 Door de as valt er meer regen en is de luchtvochtigheid hoog: een ideaal klimaat voor sprinkhanen. Zij vermenigvuldigen zich snel en teisteren vervolgens Egypte. Ondertussen voorkwam as dat zonlicht het aardoppervlak bereikte en werd het donker.

En tien
De laatste plaag: alle eerstgeborenen in Egypte sterven, zou verklaard kunnen worden door een schimmel in het graan.
 De oudste in het gezin mocht altijd als eerste van het graan eten en zou zo als enige het slachtoffer zijn geworden.

Robert Miller, professor aan de katholieke universiteit van Amerika ziet niets in de verklaringen van de wetenschappers. “Ik ben terughoudend in het verzinnen van natuurlijke oorzaken van alle rampen.”
 Volgens hem zorgen de verklaringen ervoor dat de plagen van God hun doel verliezen.
“Het punt was dat je Egypte niet kon verlaten door natuurrampen, maar wel door de hand van God.”