Een late nieuwjaar in de Trommelaarstraat

Nieuwjaar vieren met de buurt.

De erfgoedvereniging Onzen Heertje nam het initiatief de buurt voor een nieuwjaarsglaasje uit te nodigen. We hieven het GLAS.
Glazen

We hieven het glas op de nieuwjaarsviering (26 januari 2006). Daar hadden we reden voor
We wilden de straat laten meeprofiteren. Frans had - derde keer – goede keer alle buurtbewoners verwittigd. De opkomst was wel niet om naar huis te schrijven. We gaan er dan ook niet op in
Maar ‘glas’ was wel de hoofdbrok van de viering.
Spontaan denkt U op “het glaasje” dat we hieven.De Wereldwinkel wijn is niet slecht. We hadden nog een flesje dat we aangeschaft hadden voor het bezoek van de burgervader. Hij ‘jeunde’ ons een uitgestelde drinkl. Want hij had toen geen tijd om het glas mee te heffen. Onomkoopbaar! Maar over dat “glas” gaat het niet.

Over welk glas gaat het dan wel?

Wie de foto hierboven aandachtig bekijkt ziet wellicht dat er heel wat glas in onze living staat. We hebben de respectabele kast van de Nationale Loterij, maar.. op de schouw staat een even praktische aluminium constructie, helemaal doorzichtig, want de deuren zijn in glas.
Juwelier en horlogeur Francis DEVICK en zijn moeder Blanche KESTELYN brachten het meubel. Het stond op hun zolder en had vroeger als vitrinekast kast dienst gedaan. De parkervijzen en toehoren hadden ze niet meer. “Of het erg was?”.

Wij hebben een keur aan vrijwilligers en goedkope werkkrachten die al zoveel voor ons gratis hebben opgeknapt dat we in deze niet gemakkelijk van ons paard geslagen worden..

Wat ons dreigde op de grens van de wanhoop te brengen is ondertussen compleet omgeslagen. Een specialist bleek de noodzakelijke ‘plofnagels en parkervijzen, waar we niet eens de maat konden van nemen, te kunnen leveren. We moeten het toegeven. Zo’n uitzonderlijke toestanden waren voor ons hobbyisten onoverkomelijk. Maar de hemel is – hoe kan het ook anders in onze sancteboetiek met ons.

Om te vieren

Onze verwachtingen hadden de laatste tijd wel een deuk gekregen. De inventarisatie van de kapelletjes die ons in 2005 enkele maanden had bezig gehouden was bijna door regionale landschappen in cofinanciering met stad en provincie een meevaller. Maar de ‘souflé’ zakte in. Erfgoed wordt heel selectief en uiterst kieskeurig door de stad gecounterd.

Geen nood we mochten aan de andere kant voor de zoveelste keer fier zijn op onze schenkers. Verleden jaar hadden we er weer boven de honderd. Dit jaar begon prachtig met de kast 2,50 m, x 1m. x 0,20 m. Hier zie je ze op de schouw staan. We hadden inderdaad geen betere plaats ervoor. En.. de voorzienigheid had het weer best geregeld. De kast kon er juist staan.

Met stevige ijzeren bevestiging werd ze aan de muur geschroefd. Er werden alumium dragers gesneden en geplooid en de onderkant werd aan de schouw bevestigd met dito steunplaatjes. Een droom…

Wat erin komt?

Wie onze erfgoedvereniging al bezocht die weet dat er10 museumzalen te vullen zijn met wat in depot is opgeborgen. We kunnen niet dromen van een museum. Niet omdat we het niet zouden willen. Maar er is gewoon geen lokaal groot genoeg om alles een beetje ordentelijk te ‘showen’.