Soberheid en vasten

We moesten van ons hart een steen maken. Helemaal geen gepaste zin voor een devotie-depot. Wie maakt er nu van zijn hart een steen in de vastentijd. De bijbel maant ons aan om van het stenen hart een 'vlezen' hart te maken.

De zorgvuldig opgeborgen kleinnoden uit onze collectie liturgische gewaden en linnen moeten inderdaad de deur uit. Kelkdoekjes, palla, manipels en altaarlinnen, vaak kunstig geborduurd. Ons 'verzamel sentiment' moet ook een soberheidkuur doorstaan.

We strijden een verwoede (helse kunnen we in deze sfeer niet zeggen) tegen het hartverscheurend gebrek aan ruimte. Al Gore heeft ook hierin gelijk. De beangstigende wurggreep op onze gezonde lucht grijpt soms ook toe in de culturele sferen.

We hebben er ons echter mee verzoend. We moeten het blijvend kunnen goed doen.
Na de aderlating in onze boekencollectie. We aanvaarden immers enkel nog de boeken die specifiek met onze collectie te maken hebben. We wijzen er onze schare aan schenkers op dat dubbele boeken en boeken die niet specifiek met onze opzet te maken hebben van de hand worden gedaan, hetzij naar het Nationaal Schoolmuseum, hetzij naar het KADOC, Leuven. Andere litteratuur proberen we nuttig te kanaliseren.
Zo moeten nu onze liturgische gewaden eraan geloven.
Van deze collectie bestaat nog geen inventaris. Ze vertrekt eerstdaags – als de dienst hiermee instemt – naar het C.R.K.C. (Centrum Religieuze Kunst en Cultuur) in Leuven.
http://www.crkc.be/

Ondertussen krijgen we meer ruimte. We willen er wel aan toevoegen dat het gebrek aan ruimte uiteindelijk wel delocatie van het 'bedrijf' zou kunnen meebrengen. God en al Zijn Heiligen spare ons daarvan.

We hebben het klaar gespeeld. Onzen Heertje kwam met hun visie op het ultra spannende boek.

De spanning begon al onmiddellijk aan de start. De uitbater van Oud Vlaanderen was in de week al enkele keren aan de tand gevoeld… Neen niet of hij de toeloop van volk zou aankunnen, maar of de geruchten wel of niet juist waren dat de DA VINCI altijd een spannend verhaal in zich draagt…en dat het wel eens door duistere krachten anders dan normaal zou uitvallen.

De Da Vincicode kon niet uitgelegd worden in Oud Vlaanderen. Een half uur voor de start belde ene Sofie, niet Neveu, dat in het Belfort het geheim van de graal onthult zou worden.

Kunstenaars en volksfilosofische figuren, postulant academici, en gelabelde wijsheidszoekers, echte Poperingenaars, echte moderne rederijkers… meerdere tientallen voedden zich aan de pogingen tot verheldering van de gelegenheiddocent.

Het verwonderde iedereen dat er zoveel mensen die Da Vincicode al gelezen hebben. Er zijn zeker positieve elementen: een spannende bestseller, een onmiskenbaar economisch product, met pikante randjes waar new age, gonstici en liefhebbers van esotierie van in de wolken raken.

Voor goed van de clichés afgeraken waarmee de pseudowetenschapper Dan Brown goochelt is niet vanzelfsprekend, maar dat de apocriefe boeken niet binnen handbereik zijn, en dat de bijbel wel degelijk te vinden was de vorige eeuw heeft de kleine tentoonstelling (van Onzen Heertje)  ter plaatse zeker aangetoond.

Straks denken de buitenstaanders dat de stoelen allemaal leeg waren. Zo is het niet. Er werden stoelen bijgeplaatst.

De spanning van het begin bleef naar het einde. De kleine kringen, gespreksgroepen, na de zitting waren welgekomen om de muizenissen en de vragen die bleven na de 'spoeling' wat te remediëren. De algemene evaluatie: De Da Vinci code is een boek die vragen oproept. 'Geloven' is geen 'weten'.

Het Onze Vader

Woensdag 07 03 2007

De zuster Benedictinessen in Poperinge huldigen hun stichteres met een spiritualiteitsgroep. Als fervente speurders naar devotionalia hebben we toch wel wat affiniteit met de spiritualiteit. Op hun vraag hebben we de geleerde boeken ingedoken en zijn we ons wat gaan verdiepen in een kern van de evangelische spiritualiteit nl. het ONZEN VADER.

De ontdekking is dat in het Onze Vader de Joodse spiritualiteit ten gronde wordt uitgediept. Het Sjemone esre, de Amida, het achttiengebed barst van zegeningen.

Bij die gelegenheid werd ook een mini tentoonstelling gehouden met de stukken die we in ons depot ter beschikking hebben.Op beeld zie je een pracht van een kader met de uitleg van dat gebed.

Vrijdag 9 maart 2007

 

Een avond rond de

De DA VINCI CODE en Het JUDASEVANGELIE.

 

Waarom noemt de cryptologe Sophie Neveu? Heeft Jozef van Arimathea iets te maken met de Priorij van Sion? Waarom boeit de cocktail van apocriefe en historische gegevens de post-post-moderne mens?

Iedereen is er over eens Dan Brown schiep een bestseller. Is het fictie, een sprookje .. of de uiteindelijke ontsluiting, dé disclosure, hét moment van de secularisatie.

En is De Da Vincicode een prelude op de hype rond het Judasevangelie?

Wil je er eens dieper op ingaan?

De erfgoedvereniging Onzen Heertje biedt de gelegenheid om tussen pot en pint te bekomen van de spanning en eens alles op een rijtje te zetten.

Locatie: Oud Vlaanderen, Grote Markt, Poperinge. Inkom: 2,5 €.

Geschiedenisles "extra muros" van het Sint Janscollege Poperinge (februari 2007). Om en bij de 100 dagen.

MEER FOTOS westhoek.be

Het sneeuwde een dun laagje en dan was de koude weer uit het land. Al waren de studenten toch goed ingeduffeld. De grieptentakels bedreigden enkele van de nieuwsgierigen nog niet genoeg om niet naar school te gaan

In twee groepen waren ze afgezakt van het college naar de Trommelaarstraat. Zo te zien niet helemaal tegen hun zin. Bram Brutsaert leraar geschiedenis had het vorig jaar al eens uitgetest. In het erfgoeddepot Onzen heertje, erfgoedvereniging, ligt nogal wat van die 'ouwe santeboetiek' die drommels goed de periode van het Rijke Roomse leven kan illustreren.

De paaskaars, het kruis in lucifersdoosjes, .. je weet het als 15 jarige zo maar niet allemaal onmiddellijk te plaatsen. En toch… in het kader van de geschiedenisles ziet ook de doorsnee leerling wel in als het verhaal bij al dat erfgoed niet bewaard wordt dan weet niemand meer waarom ze een paternoster (Latijn voor Onze Vader wisten de Latinisten) zo noemen al zijn het allemaal Wees Gegroetjes en geen Onze Vaders die men ermee bidt.

Erfgoed is inderdaad in de lift. Waarom staat dat dan hier zo op een hoop? Goeie vraag. We zouden niet liever hebben dan dat alle mooie over erfgoed eens vleugels krijgen.. En we maken de enthousiaste meute duidelijk dat we jonge mensen vinden om aan het project mee te werken.

Een ogenblik realiseren we ons dat ook onderwijs de pot van de cultuur van de overheid met haar eigen noden aanspreekt. We kregen de groep van 29 opgedeeld toch zonder stoffelijke schade door de wandelgangen.

Er waren echter twee groepen hier heb je de andere klas: een kleinere groep. Maandag en dinsdag nog twee groepen. Hoogdagen in Onzen Heertje.

Het was een waar genoegen het jonge volk over de vloer te krijgen. Je kan ons nog altijd een na-bezoek brengen.

Na het week-end hadden we een andere klas.

In groepjes dwarrelden ze de Trommelaarstraat in. Na een zeer nuttige tip 'zwaai niet met de voeten.. de heiligen zouden wel eens.. " Betraden ze de erfgoedtempel. Bezwerende formules waren eigenlijk niet nodig.

Vragen waar een antwoord op moest komen: Wat heeft de contrareformatie met de Da Vinci te maken? Religiositeit heeft altijd al dualistische trekjes: Het 'tremendum et fascinosum'. De Da Vinci scene….

De creativiteit van de voorouders lonkt in het handvaardig geknutselde kruis.

Terloops merkt de fotograaf dat een van de studentikoze leerlingen verstoppertje speelt achter de paaskaars. Wat was dat weer met die 'paasnagels'?

We hebben niet alle tijd om erop in te gaan op. Van waar die gevleugelde engeltjes? Niet die van vlees en bloed, maar die 'cherubs' in de glazen kast…

En nog een groep….

Een andere 'falanx' besluipt de site. Met hetzelfde ritueel worden ze ervan op de hoogte gebracht dat de erfgoedvereniging stapelruimte en publieksaccomodaties zou moeten kunnen uitvoeren.

Voorbeeldige aandacht.. voor oud spul. De hele santeboetiek scheen te herleven. De infotainment slaagde prima. Het Rijke Roomse leven en de contrareformatie begonnen elk op zicht duidelijk in het vizier te komen.

Niet alle bidsnoeren noemen voortaan 'paternosters'. En de historici in spe weten nu ook dat 'paternoster' een zeer oneigenlijk woord is, want we bidden 'Weesgegroetjes' en slechts enkele 'Onze Vaders'.

Geïncarneerde vroomheid en devotie…. Heiligen en studenten moeilijk te onderscheiden?

We blijven niet bij de pakken zitten.

We probeerden onder andere bij de provincie een nieuw project: "omslagen voor onze heiligen'..

Het antwoord  heeft ons terug met de neus op de feiten geduwd. De structuur van onze ambities is niet naar het patroon van de subdiaire instellingen. We opteerden voor basismateriaal: zuurvrije opslagmogelijkheden.
De provincie wil voor het ogenblik meer publiekswerking. We hebben echter geen personeel. Alle onze medewerkers zijn free-lance en onbezoldigd en hebben meer dan hun handen vol aan de registratie, identificatie en het conserveren.
We troosten ons met ons quasi onblusbaar instinct van zelfbehoud en de duurzame en permanente wil om het erfgoed te bewaren. We zoeken dan ook mensen die de basisdoelstelling van ons project willen steunen. Daarom hebben we een leuke steunkaart actie bedacht.
Verleden jaar pakten we uit met een CD-rom van de Poperingse veld-, gevel- en muurkapelletjes. Het geheel was vrij eenvoudig. Alle kapelletjes konden in beeld per straat geklasseerd op scherm komen. Dit jaar hebben we de layout wat professioneler in mekaar gezet.

De kapelletjes van Roesbrugge en Haringe kan je in een samenvattende file bekijken. Je kan daarbij doorstoten en via een link de foto bekijken en een beschrijvende file openen om er meer van te weten. We zijn van oordeel hiermee een dubbel doel te dienen, nl. dat dit erfgoed meer opvalt voor de gebruiker van de CD-rom en dat we daarbij een grote familie creeëren die ervan overtuigd wordt dat het project Onzen heertje van de grond moet komen.
Steen per steen, jaar per jaar, bouwen we aan een patrimonium dat vroeg of laat ergens – wat ons betreft het liefst in Poperinge – de mogelijkheden krijgt bezoekers op een deftige manier te tonen wat we al – in dank -  'gekregen' hebben. We zijn niet te koop.

Afscheid van 2006

We zijn ontzettend dankbaar aan al onze schenkers. De honderdste geregistreerde schenker van 2006 bracht ons een 'voer' uit Harelbeke… Godelieve en Wilfried reden de km's. De hemel met al zijn heiligen vulde de kerstfeest en de lokaaltje van Onzen Heertje werden voor de zoveelste keer in de rand herschikt…  Af en toe moet een heiligen wat economischer met de ruimte omgaan en plaats maken opdat er nog eentje bij zou kunnen.

Louis Marie Grignion de Montfort is de schare van heiligen komen vervoegen. Meer en meer komen persoonlijke en boeiende begeleidende verhalen ons immaterieel erfgoed opfleuren. De paternoster van een legeraalmoezenier en de eigenhandig overhandigde medaille die de paus aan de schenker gaf…

De ruimte om dit te bergen is al lang een probleem dat bij het bestuur nachtmerries veroorzaakt, de immateriële verhalen moeten in de handen geraken van een jeugdig korps.

Onze wens voor 2007 is dat er jongeren zich geroepen voelen om onze rangen te vervoegen.
Op onze blote knieën smeken we alle heiligen en vooral onze Grote Baas dat hij de 'bazen' in dit tranendal de replica van de hemelse bewoners niet zou laten vergeten.

 

Bij deze en via deze weg wensen we alle sympathisanten, alle erfgoedfans dat ze het hoogste goed zouden be-erven in 2007: vrede, geluk en gezondheid van "Ons Heere".

Briefje aan Sinterklaas

 

Allerbeste Sint en allerbraafste Piet,
We hebben nog geen beeldjes van Boedha, en van Quetzalcoatl, de gevederde slang…
Het mag ook de paternoster zijn van Mohammed
Of het kerkboek van Mozes….
Maar dat zal wellicht niet gaan. Daar hebben we begrip voor.
Als je de burgervader en zijn companen ook een droom wil sturen van een nog groter lokaal dan de nieuwe sportzaal, of nog groter dan de nieuwe markt dat zou ons ook plezieren.
Een plechtige communieprentje van Breughel zou niet misstaan…
Je weet dat we heel braaf alles klasseren, documenteren, verzorgen, afstoffen (maar dat doet Oma), inventariseren en registreren, en nog veel meer daarom durven suggereren dat je even helpt zoeken naar een kaars die de kruisvaarders hebben laten branden in Betlehem.
Het meest begeerde is – als dat kan natuurlijk – de heilige graal. We geloven wel niet in de Da Vinci code, maar misschien heb je informatie die wij niet hebben. Wellicht kunt U even neuzen in de boekjes van Harry Potter…
We zouden U zeer zeer zeer dankbaar zijn. Uw beeld krijgt dan een ereplaats in onze verzameling.
Voor de ploeg van Onzen Heertje

.

Letsers 19 november 2006 POPERINGE

Kletsers, metsers, … weet je niet wat ik bedoel?

Op 19 november 2006 waren de letsers van de westhoek op tocht door Poperinge.De vereniging is letterlijk een groepsdynamisch project om het netwerk van relaties te ondersteunen. Hun adagium "êj' jê kartje tied?"
Ze hadden meer dan een kwartje tijd vandaag.
Op de foto boven : Dat waren de starters. Ze kozen om te beginnen de kant van 'Oud Vlaanderen' en keken vol bewondering naar 'het belfort'. Les 1: Poperinge is historisch een kwetsbare 'stad'. Wie vroeg daar weer of Poperinge een stad was?
Kwestbaar, zonder vesting, en toch….
Een "kei". Een kei is "niet te vlaân". Een "kei" daar kan geen schil van af. Een stad met een verleden van wol en hop, van abten en proosten, maar ook van ruimtevaarders en geuzen…
Een ontzettend rijk verleden.
Ja, letsers, zijn geen 'kletsers'. Ze zijn actief, interactief, kom jij bij mij hout zagen dan kom ik je zolder een beurt geven, ga jij voor mij de PC even 'schonen' dan kom ik je teksten Frans doornemen… dat is letsen, daarvoor hebben ze voor elkaar een "kartje tied".
Daarom stonden ze ook stil voor de woning van schrijver pastoor Opdedrinck. Ja, af en toe willen ze wel ook eens hun cultuur een beetje opkrikken.
Vandaag 19 november 2006 was het Marc Dequeker die "de soep" (niet de lakens) uitdeelde. De kok van dienst had "gourchette-soep" gemaakt. Hij had echt op alles gedacht. De serviettes bewezen dat de meerderheid van onze letsers de ontvoogding van de vrouw onderschrijven. Al was het Lucienne die erop gedacht had snoep uit te delen.
Het namiddagprogramma bracht een keuze tussen het Talbotmuseum en het religieuze erfgoed van ONZEN HEERTJE. Onze kerken van Poperinge staan vol van subliem houtsnijwerk, en een keur aan schilderijen. Vooral de preekstoel van Sint Bertinus en het houtsnijwerk van het koor van Onze Lieve Vrouw kerk trof ieders verbazing.
Wat het bezoek aan Onzen Heertje betreft was er een zin die de uitbaters al zo vaak hoorden en die heel typisch doorkwam. "Waar zetten jullie wat je nu nog bijkrijgt?". De overvloed aan nu al strikt geselecteerd materiaal komt er spijtig maar half tot zijn recht.
De mensen van de vzw. werken op de akker van 'Onzen Heere'. Een ding hopen ze dat ze de oogst niet zullen moeten 'delocaliseren'.

Zo'n feestdagen hebben we maar zelden

We kunnen niet klagen van het weder in Belgenland. De nationale feestdag bracht ons echter nog meer zonnige tijdingen. 

De persoon die hier – blijkbaar met onverholen 'contentement' – voor de foto poseert is Eric Claeys. Hij is van het verre Leuven naar het provinciestadje afgezakt en niet voor niets…

Na een 'paternoster' verbazing zette hij zich op een derde van de tocht aan tafel. Het zou teveel geweest zijn om nog wat er boven staat en wat er in de loods staat meteen te schouwen.

Onze inspanningen worden beloond. We hebben een twintigtal commissieleden kunnen over de meet halen en de vrouwen en mannen van de cerafoundation hebben ons unaniem uitverkozen als begunstigden.

Het was al een tijdje dat we alle heiligen mobiliseerden om een deeltje van ons ruimteprobleem te neutraliseren. In de tijd hadden we de koning en koningin, minister Vandelanotte en de Nationale Loterij bij de mouw genomen. Daar plukten we de vruchten van onder de subsidiering van onze folder en een pronkstuk van een vitrinekast (2002). Waar ons erfgoed ook naartoe gaat deze duurzame schenking zal genaamtekend blijven.

Maar nu een beetje een late Sint Maarten kunnen we ons infotainment nog wat – zij het in eerste instantie partieel– beter onderbouwen. Een podiumzaal konden we sowieso niet krijgen. Trouwens onze sector zal altijd met minder tevreden zijn..

We kregen van de charmante heer te horen dat we voor de ontsluiting van onze medailles een klein netwerk zullen kunnen installeren. Ze komen voor 5/6 tussen in de kosten. Je zou voor minder door te knieën gaan. We hebben bij wijze van spreken compleet assortie met onze omgeving  het geschenk uit de hemel 'bejubeld'. Onzen Heertje, dank!

De vzw moet het nog altijd doen met de werkmanswoning waar vijf onbezoldigde full-timers bijna niets anders te doen hebben dan te zoeken waar ze dat nu weer zullen plaatsen om een beetje presentabel te organiseren. Maar we prijzen ons zonder ophouden gelukkig om de vele gulle mensen die ons iedere keer weer verrassen met schenkingen. Deze schenking zal dan ook dubbel aangenaam zijn: én als compensatie voor de verweesde locale situatie én als uiterst welkome remedie voor het plaatsgebrek.

We plannen om op de erfgoeddag van volgend jaar op PC de unieke verzameling medailles – vergroot – te kunnen tonen. Aanvankelijk wilden we dat in onze 'doening' … opdat iedereen zou zien waarom we zo naar een grotere ruimte verlangen… maar het zal wellicht echt niet kunnen. We voorzien dat we weer asiel zullen moeten vragen in de Onze Vrouwe kerk.

Op de foto zie je op voorgrond onze Chinese medaille. Vrouwen en mannen van de cera foundation, merci.

Op de foto ook de afbeelding van onze chinese "medaille". De verzameling bevat 1500 verschillende 'penningen'. O, ja niet alle 'penningen' zijn "medailles".