Maar als ze

Het ontwaken

Een helse pijn schuurt door haar lijf

ze vloekt en verbijt de pijn,

ze kan haar tranen niet bedwingen

dan als haar ogen zich verder openen

vloeit al dat traanvocht verloren,

maakt wegeltjes op haar wangen

Ze beeft over al haar leden

een verschrikte stem vraagt om hulp:

de pijn is onnoembaar,

tien handen staan plots rond haar bed

gedoe en veelal

en zij in machteloosheid gehuld

omstaanders bieden hulp

ondanks alles blijft ze lijden

een epuderale,

een pijnpomp

niets baat

dan met  trage  traagheid

ebt alles uit haar leden,

ze blijft verdoofd en verslagen achter

niemand die haar vraagt

hoe de ervaring was,

was het risico groot 

wachten er andere patiënten

of had schrik een weg gebaand door de gangen

Nooit zal ze het weten

Edith Oeyen

Arrogantie

           Over dr. Stefan Cl.

 

Met klikkende hakken

komt arrogantie dichterbij

priemt zijn ogen vast op ons

zijn stem snijdt op onze huid

waarom we er zijn

en wanneer we weggaan

hardheid woont in zijn vragen

zijn antwoord is grof en cru

Met klikkende hakken

gaat arrogantie weer buiten

maar in ons hoofd

spookt hij verder

hij draagt geen zachtheid mee

laat staan begrip

misschien is hij uit zijn slaap gehaald

en laat hij morgen mildheid wonen

in zijn woorden.

Edith Oeyen

Dansers

Zie hoe de dansers bewegen
in de tuin van zaligheid

net alsof zij ontwaken
uit een roes van kleuren
rood,
blauw
en groen


wat zullen zij doen
bij het vinden van een roos
die vreugde strooit

zij zullen dansen
en geheel ontkleed
zoeken zij
naar verbondenheid tussen

allen.

Edith Oeyen

De griep

Onverwacht kwam ze op bezoek

meestal krijg ik graag een belletje vooraf

maar nee, daar was ze

onaangekondigd

bij het ontwaken voelde ik haar komst

spieren stijf en stram

hoofd zwaar en log

en koorts genoeg om

een huis mee te verwarmen

ze nam mij in haar armen

ik rilde door haar

en wilde haar uit huis weg

maar zij was hardnekkig en

beloofde mij een week te blijven

toen schudde ik het dekbed op

en zei tot haar

kom we kruipen samen onder de wol.

Ze knikte.

Edith Oeyen

Deze legende is een jong verhaal
van onze gevoelens

zwervende vogels slaken kreten
hoog boven de grens van ver gelegen
er breken stormen aan


zichtbaar is de lucht
die ik bewaken zal
roerloos de relikwie
op onze handen

een veld papavers toont
de zomer weer in volle actie
wij plukken dan korenbloemen

blauw.


Edith Oeyen

Onzichtbaar als een vleermuis
is mijn verlangen aangespoeld
op het strand

rillend om mijn naaktheid
voelde ik de oorsprong van pijn
liefhebben is alles geven

wil ik nu thuis zijn
of hier aan zee
waar regen en storm
mij harden?

onbewogen lig ik elke nacht
te hunkeren naar jou
onbewogen blijft het duister
duister


als een vis ontglip je mij

hoe weet ik je te bekoren.

Edith Oeyen

Bij ochtend tuimel ik in tuinen
waar verdorde bomen wenken
ongelovig zie ik
de wenteling van tegenlicht

er wervelt storm in mij

in schoonheid prijkt een watervijver
weerspiegeld vleugels vol gedachten

vergetelheid doet mij huiveren
tot beminnen mij tegen
jouw borst aandrukt.


Edith Oeyen

Even sprakeloos
in vervoering als een drenkeling
aan zee

het verhaal
mijn zwerver
werd plots omringd door
dansers tussen bloemen


in schaduwbeeld jij
die vrolijkheid zaaide
een stem die ik eeuwig herkennen zou


even sprakeloos
lagen  wij op het strand


Edith Oeyen

Achter welke schaduw zal ik schuilen
nu een blinde mij drinken laat
uit fijngeslepen glazen

met wijsheid wil ik zuinig zijn
momenten vleugels dragen
om te slapen achter hoge zuilen
waar oevers rijpen om de werkelijkheid


achter welke schim vind ik
hem die mij beroert
zodat we uit fijngeslepen glazen
kunnen drinken
dronken worden van elkaar.

Edith Oeyen

Over de drempel van het oude jaar

betreden wij schoorvoetend het nieuwe

onzeker over wat komen gaat

maar ook hoopvol kijkend naar

wij horen geknal in de verte

en weten dat iedereen feest

met vermoeid hoofd

begroeten wij weer

voor de zoveelste maal elkaar

en wensen, wensen zijn er in overvloed.

Op de drempel van het nieuwe jaar

lijkt alle positief en iedereen gelukkig.

Edith Oeyen

Onder de wijde hemel
geruis van vlindervleugels
zwijgen wordt zichtbaar spreken
schaduw wil ik breken


halfduister luistert naar eenvoud
slaap vlucht in de avond
tot de morgen aangeschoven komt


onder de wijde hemel
glinstert de zon in een waterplas.

Edith Oeyen


uit: Woeste golven slaan hoog op uit zee

Zondagmiddag

en weeral is de eenzaamheid

hier gehuisvestigt

het vuur staat rood gloeiend

een pan zingt een beetje

voor het vlees dat braad

de wind loeit om de gevels

en vraagt zich af

waarom jij niet hier bent

geheel vrijblijvend zet ik de tv aan

kijk naar beelden zonder te weten wat ik zie

pijn doorboort mijn lijf

en een vloek ontsnapt mijn mond

waarom moet een mens lijden

de tijd is toch al kort

zondagmiddag

ik verlang weer naar het kleine geluk

van jonge kinderen op het gras

van voortdurend luisteren

hoe de voetbalploeg scoorde

ik zet de tv uit

leg me op de canapé

en droom me weer jaren jonger

geluid in de verte haalt me uit een roes

kleinkinderen juichen

samen met mijn hart

Edith Oeyen

DE DICHTER

Elke ademhaling laat de dichter leven

zijn woorden zijn als stromend bloed

zijn aderen zijn rivieren

maar als groot verdriet

zijn hart overspoelt

is de dichter een kleine mus

die pluimen verliest

en kaal de waarheid

onder ogen ziet

elke ademhaling geeft de dichter

hoop op leven,

laat woorden bewegen

in zijn stromend bloed.

Edith Oeyen

In het wentelen van de tijd

wordt stilstaand water brak

moeizaam kronkelen kikkers

tussen het kroos

verlaten in trage traagheid

wuivende halmen

De bloementuin spreekt vol hartstocht

vele kleuren openen de dag

en als ontheemde kinderen

sluipen wij door de stilste stilte

De ochtend heeft

weer de wijzers verplaatst.

Edith Oeyen

DE DOODSSTRIJD

Bij werk van Felix De Boeck

Duister omkleedt de laatste uren
gebroken ogen
hopen nog op kracht,
maar in filterlicht
is verlichting opgeborgen

de dood
heeft reeds een masker op jouw gelegd,
rimpels tekenden jouw lijden
als vreemde vogels in jouw ogen

avondkruid en altijd duren
hebben een verbond getekend

straks als het licht
in jouw ogen dooft
ontvangt jouw ziel
de blauwe rust
en vindt zij de stilte

van geliefde doden.


Edith Oeyen

De tijd lijkt verloren
het winterhof een rust
koude grond
nodigt de sneeuw uit
een deken te zijn

ik huiver bij het zien
van de tuinman
hij veegt het pad schoon
traag zoals zijn leeftijd is


zachtjes sluiten gordijnen
als in een film
zie ik bomen rillen.

Edith Oeyen