Naar de inhoud

Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie

elke dag een gedicht
akke.beakke.be

Berichten van 4 september 2006 tot 10 september 2006

Mistige blik

MISTIGE BLIK

 

 

Zijn verblinde blik zoekt naar vreugde

hij kijkt naar jouw mond

en weet dat sprakeloosheid

een woning rondom hem bouwde

 

bij het ontdekken van winterbloemen

ontspringt blijheid en licht

dan bidt hij met stille stem:

 

neem toch die kille vlammen

uit mijn ogen, opdat ik weer

kan luisteren naar het zingen

van de populieren in het blauwe dal

 

en rozen kan ontwaren

in de tuin tussen de notelaars

 

dan zal ik dansen

om de pijn die me kwelt

te ontvluchten.

 

 

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 17:15 1 reactie Reageer op dit bericht

Ingetogen verdriet

Ingetogen verdriet

 

            Bij een foto van François Mommen

 

Zij zit vertwijfeld in zichzelf gekeerd

gebogen rug en hoofd

haar gladde huid

is jong van jaren,

 

haar hart met heimweepijn gevuld

roept om begrip

en vraagt om liefde

 

vermoeid is zij van wenen,

zij weet haar tranen

vermengt met regendruppels

uiteengespat tegen de wand

 

straks breekt zij uit

en wil zij eeuwig slapen

 

of wenst zij soms

 

dat bloemen weer voor haar ontluiken

en zij haar glimlach tonen kan

in het zonlicht

 

dat haar verwarmt.

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 00:00 Reageer op dit bericht

DE PIJL NAAR NIRWANA

PIJL NAAR NIRWANA

 

 

 

Luister naar het zoekende water,

naar de psalm van de landman.

 

Het toverbos vol

jonge vogels schrikt,

als ik me prik

aan de christusdoorn.

 

Vreugde,

als de zomer zijn dagen openzet,

als een koningskind onstuimig speelt,

bij de pijl naar nirwana.

 

 

Hoeveel onschuld

verbergt het rood?

 

 

Edith OEYEN

Geschreven door Edith Oeyen om 23:40 Reageer op dit bericht

toverlicht

 

TOVERLICHT

 

bij werk van Claire Vanden Abeele

 

Op de schommel van onzekerheid

groeit twijfel. In de schaduw van vogels

zweef ik naar het onbekende

 

mijn huid schrompelt van pijn

bij het zien van zoveel onrecht

 

geuren verdampen rondom bloemen

als de zon de dag tooit

 

wie is genezer van onbegrip?

wie is heler bij ontroering?

 

strooi met gulle hand bloesems

in de lente, zodat elke bruidegom

zijn bruid welkom heet in innige

omhelzing en wij onze breekbaarheid

kunnen verbergen onder een tover van licht.

 

 

 

Edith OEYEN

 

 

 

 

 

 

 

Geschreven door Edith Oeyen om 23:40 Reageer op dit bericht

Dit landschap draagt






DIT LANDSCHAP DRAAGT

 

                        Bij werk van Jos Vanden Eynde

 

Dit landschap draagt tekens van pijn

bomen buigen als schaduw valt

 

het zijn eenzame bossen

zonder wandelaars,

zij roepen op zuurstof

dragen vergankelijkheid in zich

 

wij zoeken koortsig naar verbondenheid

ontdekken ijsvelden van onbegrip

bedelen om mildheid in ons bestaan

 

als opgejaagd wild

klemmen wij onze klauwen

in wat nog rest

 

en hopen op stilte 

 

want stilte is de slaap van sneeuw.

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 23:35 2 reacties Reageer op dit bericht

Bos vruchten

Bosvruchten

 

Ze staan zo weelderig te wachten op zon

verscholen tussen groen mos en

kreupelhout zoeken zij naar warmte van zomer

 

een blauwe bosanemoon vertelt over de bosbessen

zo paars als het kleed van de dood

bramen rood als lippen willen smelten in mijn mond

en op een hoge eikenboom hangt

een eikel verlangend naar de wind

kastanjes schudden zich onder een dreigende lucht

 

en ik die alles gadesla

ben verwonderd om zoveel natuur

 

elke maand toont weer wat anders

 

 

Edith Oeyen

 

Geschreven door Edith Oeyen om 23:24 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie

↑ Terug naar de berichten