Naar de inhoud

Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie

elke dag een gedicht
akke.beakke.be

Berichten van 18 december 2006 tot 24 december 2006

1.jpg





Ik wens dat iedereen de vrede en de vreugde
mag vinden waar hij naar tracht,
dat iedereen de blijheid
mag ontdekken van het leven
en dat Kerst aan ieder van ons
de wijsheid geeft
om in te zien dat ruzie en geweld zinloos zijn.


Edith

Geschreven door Edith Oeyen om 10:36 Reageer op dit bericht

Hij is

HIJ IS EEN BLINDE

 

 

Dit ontwijken heeft geen naam

 

Hoog verbergt de lucht zich

achter de vleugels van mijn schaduw

die zich schaamteloos uitspreidt over het land

 

Het land dat sterft in eenzaamheid 

 

als straks de sneeuw regen wordt

en de zon wit van onrust

koestert de nachtegaal het jonge groen

dat ontsproten onder een blauwe hemel

stikt in grauwheid

 

Adembenemend stijgt de angst

en gejaagd weergalmt de echo van de dag 

in harmonie speelt ergens de zomerzon

met het brandende zand

dat bij het vallen van de avond

grenzeloos wordt weggejaagd

 

 

Wanneer dan een kind

de jasmijn plukt

n tintelingen voelt in zijn bloed

weet het niet eens meer

hoe vederlicht de lente was

 

 

Hij is een blinde

in dit landschap

zonder seizoenen.

 

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 13:28 Reageer op dit bericht

Het begin






Onder de korst van het niets
fluistert een beweging
over gespannenheid

een explosie,
als breekbaar glas
spat alles uit elkaar


onleesbaar duister
wordt met kleur overgoten,
voelt de beweeglijkheid
van vleugels
wentelt zich naar morgen


vechtend tegen de nieuwe gloed
ontluiken bloemen en planten
zij kleden zich
om dit feestelijk gebeuren.


Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 01:41 Reageer op dit bericht

Aphrodite

Aphrodite die bovenal beminde
droeg de schoonheid
die in mij zingt


duif die ik ben
op zoek naar de roos
zonder doornen


de zee verbergt mijn geheimen
wanneer mijn bloedend hart
zich in haar stort


Apollo
behoed het schaap en de zee.


Edith Oeyen


uit: 'Op vleugels van verlegen schaamte'

Geschreven door Edith Oeyen om 14:25 Reageer op dit bericht

KON IK







Kon ik maar vliegen
naar daar waar ik liefde vind

mijn vleugelslag is traag
de lucht te hoog

met nagels in handpalmen geklemd
tanden knarsend op elkaar
voel ik me reddeloos verloren


het is een verward gevoel
gedwongen sprakeloosheid vult de avond
verborgen verdriet drukt mijn borst
van pijn tot pijnlijker

nauwelijks kan ik kwetsbaarheid ontwijken
wanneer ik wakend ben
en schimmen zie die jou doen leven


je liefkozen in deze kilte
laat me weer ademen
sporen zoekend blijf ik hier
wachtend
en
 alleen

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 10:01 Reageer op dit bericht

WAAROM

Waarom ben ik zo verward
als al de dagen zwijgen

de bolero van Ravel
brengt romantiek
tranen wis ik weg

op de canapé ligt de kat
straks zal ze mijn voeten warmen
waar zijn nu je veilige armen
die ik om mijn schouders wens


de nacht is stil


zo stil...


Edith Oeyen


uit: Op vleugels van verlegen schaamte'

Geschreven door Edith Oeyen om 08:43 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie

↑ Terug naar de berichten