

Fijne feestdagen aan allen die dit lezen
Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie



Fijne feestdagen aan allen die dit lezen



Ik wens dat iedereen de vrede en de vreugde
mag vinden waar hij naar tracht,
dat iedereen de blijheid
mag ontdekken van het leven
en dat Kerst aan ieder van ons
de wijsheid geeft
om in te zien dat ruzie en geweld zinloos zijn.
Edith



Hij isHIJ IS EEN BLINDE
Dit ontwijken heeft geen naam
Hoog verbergt de lucht zich
achter de vleugels van mijn schaduw
die zich schaamteloos uitspreidt over het land
Het land dat sterft in eenzaamheid
als straks de sneeuw regen wordt
en de zon wit van onrust
koestert de nachtegaal het jonge groen
dat ontsproten onder een blauwe hemel
stikt in grauwheid
Adembenemend stijgt de angst
en gejaagd weergalmt de echo van de dag
in harmonie speelt ergens de zomerzon
met het brandende zand
dat bij het vallen van de avond
grenzeloos wordt weggejaagd
Wanneer dan een kind
de jasmijn plukt
n tintelingen voelt in zijn bloed
weet het niet eens meer
hoe vederlicht de lente was
Hij is een blinde
in dit landschap
zonder seizoenen.
Edith Oeyen
Het begin

Onder de korst van het niets
fluistert een beweging
over gespannenheid
een explosie,
als breekbaar glas
spat alles uit elkaar
onleesbaar duister
wordt met kleur overgoten,
voelt de beweeglijkheid
van vleugels
wentelt zich naar morgen
vechtend tegen de nieuwe gloed
ontluiken bloemen en planten
zij kleden zich
om dit feestelijk gebeuren.
Edith Oeyen
AphroditeAphrodite die bovenal beminde
droeg de schoonheid
die in mij zingt
duif die ik ben
op zoek naar de roos
zonder doornen
de zee verbergt mijn geheimen
wanneer mijn bloedend hart
zich in haar stort
Apollo
behoed het schaap en de zee.
Edith Oeyen
uit: 'Op vleugels van verlegen schaamte'
ALSAls reiziger
deel ik een geheim
stervelingen onwetend
noemen niet eens mijn naam
naakt voelde ik me thuis
omgeven door heldere vrieslucht
Rubens was onvondbaar
in de charme van de grote stad.
Edith Oeyen
uit: 'Op vleugels van verlegen schaamte'
KON IK

Kon ik maar vliegen
naar daar waar ik liefde vind
mijn vleugelslag is traag
de lucht te hoog
met nagels in handpalmen geklemd
tanden knarsend op elkaar
voel ik me reddeloos verloren
het is een verward gevoel
gedwongen sprakeloosheid vult de avond
verborgen verdriet drukt mijn borst
van pijn tot pijnlijker
nauwelijks kan ik kwetsbaarheid ontwijken
wanneer ik wakend ben
en schimmen zie die jou doen leven
je liefkozen in deze kilte
laat me weer ademen
sporen zoekend blijf ik hier
wachtend
en
alleen
Edith Oeyen
WAAROMWaarom ben ik zo verward
als al de dagen zwijgen
de bolero van Ravel
brengt romantiek
tranen wis ik weg
op de canapé ligt de kat
straks zal ze mijn voeten warmen
waar zijn nu je veilige armen
die ik om mijn schouders wens
de nacht is stil
zo stil...
Edith Oeyen
uit: Op vleugels van verlegen schaamte'
ElkeElke ster in het heelal
vroeg hij naar de waarheid
op de klank van de stilte
zocht hij die andere schoonheid op.
Edith Oeyen
OpOp dennebomen hangen
twee zilveren ijsspegels
glans in ochtenlicht
Edith Oeyen
Schaapsherders wachten
geduldig op de kerstnacht
bij de oude stal.
Edith Oeyen