Hij is

Aphrodite die bovenal beminde
droeg de schoonheid
die in mij zingt


duif die ik ben
op zoek naar de roos
zonder doornen


de zee verbergt mijn geheimen
wanneer mijn bloedend hart
zich in haar stort


Apollo
behoed het schaap en de zee.


Edith Oeyen


uit: 'Op vleugels van verlegen schaamte'

Als reiziger
deel ik een geheim
stervelingen onwetend
noemen niet eens mijn naam

naakt voelde ik me thuis
omgeven door heldere vrieslucht

Rubens was onvondbaar
in de charme van de grote stad.


Edith Oeyen


uit: 'Op vleugels van verlegen schaamte'

Waarom ben ik zo verward
als al de dagen zwijgen

de bolero van Ravel
brengt romantiek
tranen wis ik weg

op de canapé ligt de kat
straks zal ze mijn voeten warmen
waar zijn nu je veilige armen
die ik om mijn schouders wens


de nacht is stil


zo stil...


Edith Oeyen


uit: Op vleugels van verlegen schaamte'

Elke ster in het heelal
vroeg hij naar de waarheid
op de klank van de stilte
zocht hij die andere schoonheid op.


Edith Oeyen

Op dennebomen hangen
twee zilveren ijsspegels
glans in ochtenlicht


Edith Oeyen

Schaapsherders wachten
geduldig op de kerstnacht
bij de oude stal.

Edith Oeyen

Als een verlaten kind liep ik
de nacht voorbij,
zoekend naar de laatste warmte
vanhet woord

roerloos staarde je de zeepbel na
de zon, de lotus en de wind
huiverig zette je je op de arduinen trap
en vroeg waarom de nacht
verdwaalt in bossen


als een verlaten kind
liep jij de nacht voorbij
zocht jouw zoen
naar mijn lippen

Edith Oeyen

Wie roept de naam
van de koekoek
als hij het zelf niet doet?

zijn chauvinisme is groter
dan het mijne
want hoor je mij reeds roepen

edith


edith




Edith Oeyen

Tussen gisteren en nu
tussen vinden en zoeken
tussen vragen en antoord
tussen leven en dood

ligt het eeuwig streven
zichzelf te zijn


boven hoge wolken
leeft verbondenheid
daar woont de vrede
die mijn hart bewoonde

daar wacht ik

op jou


Edith Oeyen

Ik wilde gewoon maar zeggen

dat de zee en het strand samen horen

dat de wind vochtig is bij regen

dat het jaar voorbij is

en een nieuw begint.

Ik wilde gewoon maar zeggen

dat elke nieuwe dag weer jubelen zal

als wij de zon verdragen

in elkanders ogen.

Ik wilde gewoon maar zeggen

dat vrede op drijvende wolken rust

en vreugde zeer nabij is.

Ik wilde gewoon zeggen

dat ik het allerbeste wens

voor jou.

Edith Oeyen

Ontwaak en dans

onder een wijde hemel,

in het doodstille blauw van de nacht

stuurt een zilvergrijze maan

een wens naar ons.

Onomkeerbaar de dagen

die wij doorliepen.

In het struikgewas

horen wij de stem van toverbloemen,

zij wenst ons vleugels

en de aanwezigheid van geliefden,

een jaar vol genegenheid

en dagen die geuren naar vrede.

Voor het raam zet ik een kaars

en zing mijn lied voor iedereen.

Edith Oeyen

Wij sluiten met zachte vingers

voorbije dagen af.

Begroeten de tijd die voor ons ligt,

die ademt in sneeuwwitte woorden.

Elke oogopslag is een lichtpuntje

in deze duistere tijd,

waar vogels treuren om zoveel leed.

Ik leg mijn handen in de jouwe

samen imiteren wij de vrede

die een paradijs van rust wordt

waar iedereen liefdevol leven kan.

Kerstmis,

het kind in ons viert zijn hergeboorte

verlangt naar het nieuwe jaar,

waar vreugde woont voor jou en mij.

Edith Oeyen

In die lach zo helder
hoorde ik en wist
ook eens was ik onbekommerd.

Jij doet mijn jeugd herleven.


Edith Oeyen

Elke Minuut


Dagen tellen
mijn leven
maanden,
jaren.

Het geluk herinnert mij
aan de kreet van
mijn eerste zoon.


Droefenis overstelpt mij
als ik naar mijn vader
tracht.

Toch de dag is vandaag
het leven elke minuut.


Edith Oeyen

Zingen is…

Nu al de bloemen zijn uitgebloeid

zoeken wij naar kleur in ons bestaan

We schilderen de lucht vol notenbalken

zetten elke muzieknoot in kleur

en zingen een lied  van vriendschap.

Wie zijn stem verheft tot een lied

opent zijn hart naar een ander

zingen is weemoed vleugels geven

zingen is de regenboog herkleuren

zingen is verbondenheid creëren.

We vieren feest,

laten onze stemmen weerklinken

tot  diep in de avond

we vieren feest,

zelfs doven voelen het trillen van onze stem

we vieren feest,

worden nachtegalen

met blijde klanken in ons bloed.

Zingen vervult de mens met wondere verhalen,

sluit angst en trots buiten

zingen is als het fluisteren van oeverriet

zingen is als het ruizen van de morgenwind

zingen is als het schitteren van sterren in de nacht

zingen is verglijden in de schaduw en opstaan in de zon

Luister naar dit zachte roepen

pluk rozen uit de sneeuw

rozen zo rood als ons bloed

dat zingt over dit  samenzijn.

Edith Oeyen