Na het zwijgen van de lente
werd ook de voorzomer stil

die heiligheid biedt me
het denken
waar ik jou ontmoeten kan

een zoektocht van maanden
is pijn zonder wonden
is lopen zonder stap
is hopen op zon

in de nacht.


Edith Oeyen

uit: 'Op vleugels van verlegen schaamte'

 In je ogen
zag ik leven

zelfs je zwijgen was
kwetsbaarheid


momenten verstrooiing
mijn denken dwaalde naar later

ik offerde mijn laatste kracht


je aanwezig weten
was balsem op de wonde.

Edith Oeyen

Dat het kerstlicht vrede brengt in je hart

E.O 

Als vrouw voelen wij de nood aan
lief te hebben en vreugde te delen.

 E.O

Wij vrouwen moeten
pijlers van liefde zijn in deze kersttijd.

 E.O

Wees ontvankelijk voor het kerstkind dat vrede brengt.

E.O 

Geen kerstfeest zonder blijheid om de eenvoud.

E.O 

Bewaar het kind zijn voor altijd,
dan alleen kun je vreugde zaaien.

 E.O

Laat het elke dag kerstmis zijn,
strooi blijheid met gulle hand

 E.O

Kijk door het open raam van de kerststal
en weet dat iedereen liefde nodig heeft.

E.O 

Laat ons onze handen warmen aan de kerstkaars en deze delen met anderen.

Op het spiegelglas schrijf ik voor jou
vredeswensen neer.

 E.O

Kerstwensen dansen
in de gloed van een winternacht een vredesdans.

E.O 

Engelenvleugels schitteren
tegen de blauwe lucht,
hun zucht spreekt over liefhebben.

 E.O.

Dieren leunen tegen elkaar bij koude,
mensen omarmen elkaar als ze liefhebben.

 E.O.

Op slapende dauw ligt één sneeuwwit woord: vrede.

 E.O.

Jouw glimlach maakt kerstmis zoveel mooier.

Edith Oeyen

Zelfmoord


Woorden noteren
tot je barst
en koud wordt



Edith Oeyen

Ze ging koffiedik kijken en wachten

schimmel vormde een grijze laag

steeds zag ze minder en minder

en vroeg aan de sterren

of zij konden voorspellen

zij pinkten,

en nu maanden, jaren later

kent zij haar toekomst nog niet

koffiedik en sterren gaven geen antwoord

nu wacht zij de tijd af

ze weet niet of hij ooit komen zal.

Edith Oeyen

Onrust haalt me uit mijn slaap

wind raast om het huis,

de wind huilt

gaat wild tekeer

mijn hartslag wil niet bedaren

bij het naar buiten kijken

ontdek ik een eekhoorntje

op een boomtak

zijn pluimstaart beweegt

in alle vrolijkheid.

Edith Oeyen

Onder de linde

omringt door zonnestralen

rust de eenzaamheid.

Edith Oeyen

DE DOODSTRIJD

bij werk van Felix De Boeck

Duister omkleedt de laatste uren,
gebroken ogen
hopen nog op kracht,
maar in filterlicht
is verlichting opgeborgen


de dood
heeft reeds een masker op jou gelegd
rimpels tekenden jouw lijden
als vreemde vogels in mijn ogen


avondkruid en altijd duren
hebben een verbond getekend


straks als het licht
in jouw ogen dooft
ontvangt jouw ziel
de blauwe rust
en vindt zij de stilte

van geliefden doden


Edith Oeyen

DE GEUR VAN

Laat ons nu geduldig luisteren
naar de blauwe beken van stilte

zij zingen een sneeuwwit lied
van vreugde en vrede
zij bewaren het wonder van nieuw licht
dat door de dagen breekt


voorbij de grenzen van haat
verwelkomen wij een kind
sluiten duistere dagen af
en kijken uit naar
de geur van wat komende is.


Edith Oeyen

In deze doodstille nacht

klinkt een vurig lied van vrede,

ook sterren drijven

verder op dit ritme,

langs heuvels waar duister woont

heeft vlokkenwit

een tapijt van onschuld gelegd.

Het speelse ochtendlicht

maakt zijn doortocht,

angst,
tranen,

verdriet en
verbittering

liggen op zijn weg

wintervleugels beschermen

ons  tegen donkere tijden

want kerstvreugde is als een struik

gegroeid uit het zuiverste groen.

Edith Oeyen

HIJ IS EEN BLINDE

Dit ontwijken heeft geen naam

Hoog verbergt de lucht zich

achter de vleugels van mijn schaduw

die zich schaamteloos uitspreidt

over het land

het land dat sterft in eenzaamheid

als straks de sneeuw regen wordt

en de zon wit van onrust

koestert de nachtegaal

het jonge groen,

dat ontsproten onder een blauwe hemel

stikt in grauwheid

adembenemend stijgt dan de angst

en gejaagd weergalmt de echo door de dag

In harmonie speelt ergens de zomerzon

met het brandende zand

dat hij het breken van de avond

grenzeloos wordt weggejaagd

Wanneer dan een kind de jasmijn plukt

en tintelingen voelt in zijn bloed

weet het niet eens meer

hoe vederlicht de lente was

hij is een blinde

in dit landschap

zonder seizoenen.

Edith Oeyen