Zelfmoord

Ze ging koffiedik kijken en wachten

schimmel vormde een grijze laag

steeds zag ze minder en minder

en vroeg aan de sterren

of zij konden voorspellen

zij pinkten,

en nu maanden, jaren later

kent zij haar toekomst nog niet

koffiedik en sterren gaven geen antwoord

nu wacht zij de tijd af

ze weet niet of hij ooit komen zal.

Edith Oeyen

Onrust haalt me uit mijn slaap

wind raast om het huis,

de wind huilt

gaat wild tekeer

mijn hartslag wil niet bedaren

bij het naar buiten kijken

ontdek ik een eekhoorntje

op een boomtak

zijn pluimstaart beweegt

in alle vrolijkheid.

Edith Oeyen

Onder de linde

omringt door zonnestralen

rust de eenzaamheid.

Edith Oeyen

DE DOODSTRIJD

bij werk van Felix De Boeck

Duister omkleedt de laatste uren,
gebroken ogen
hopen nog op kracht,
maar in filterlicht
is verlichting opgeborgen


de dood
heeft reeds een masker op jou gelegd
rimpels tekenden jouw lijden
als vreemde vogels in mijn ogen


avondkruid en altijd duren
hebben een verbond getekend


straks als het licht
in jouw ogen dooft
ontvangt jouw ziel
de blauwe rust
en vindt zij de stilte

van geliefden doden


Edith Oeyen

DE GEUR VAN

Laat ons nu geduldig luisteren
naar de blauwe beken van stilte

zij zingen een sneeuwwit lied
van vreugde en vrede
zij bewaren het wonder van nieuw licht
dat door de dagen breekt


voorbij de grenzen van haat
verwelkomen wij een kind
sluiten duistere dagen af
en kijken uit naar
de geur van wat komende is.


Edith Oeyen

In deze doodstille nacht

klinkt een vurig lied van vrede,

ook sterren drijven

verder op dit ritme,

langs heuvels waar duister woont

heeft vlokkenwit

een tapijt van onschuld gelegd.

Het speelse ochtendlicht

maakt zijn doortocht,

angst,
tranen,

verdriet en
verbittering

liggen op zijn weg

wintervleugels beschermen

ons  tegen donkere tijden

want kerstvreugde is als een struik

gegroeid uit het zuiverste groen.

Edith Oeyen

HIJ IS EEN BLINDE

Dit ontwijken heeft geen naam

Hoog verbergt de lucht zich

achter de vleugels van mijn schaduw

die zich schaamteloos uitspreidt

over het land

het land dat sterft in eenzaamheid

als straks de sneeuw regen wordt

en de zon wit van onrust

koestert de nachtegaal

het jonge groen,

dat ontsproten onder een blauwe hemel

stikt in grauwheid

adembenemend stijgt dan de angst

en gejaagd weergalmt de echo door de dag

In harmonie speelt ergens de zomerzon

met het brandende zand

dat hij het breken van de avond

grenzeloos wordt weggejaagd

Wanneer dan een kind de jasmijn plukt

en tintelingen voelt in zijn bloed

weet het niet eens meer

hoe vederlicht de lente was

hij is een blinde

in dit landschap

zonder seizoenen.

Edith Oeyen

LATER

Als een zonderling waad ik

een weg op je strand

sterven wil ik

als jij doodgaat.

vaag verdriet streelt mijn tranen

terwijl ik

naar de eeuwigheid

van de wind tast.

een lucht die blauwe linten weeft

laat zich beminnen om

haar schoonheid.

In onvruchtbaar zand schrijf ik

een afscheidsbrief in oneindigheid aan woorden.

later

veel later,

herinner jij mijn wandelgang

als de stilte zichtbaar wordt.

Edith Oeyen

Ze rolde zomaar uit mijn ogen
een traan van jong verdriet
toen de herfst aantrad
en jou mee vroeg naar elders

wind zette jou op zijn vleugels
bracht de rust waar jij naar trachtte

in mijn alleen zijn
praat ik met oneindigheid
aan woorden tot ik jouw stem weer hoor

de wenkende hand in de verte
is van hen
die jou voorafgingen.


Edith Oeyen

Dansen van vrolijkheid
in boomgaarden waar dieren
uit fabels verdwaald zijn

rijpe druiven persen tot wijn
rinkelen met lege flessen
na avonden uitbundigheid

je belhamel voelen in de bloemenstad
waar kleuren een mozaïek
van schoonheid vormen

onze eenheid vedraagt geen droefheid
in dit prinsdom hoort men
enkel stemmen fluisteren

dansen van vrolijkheid
na avonden uitbundig te
hebben bemind.


Edith Oeyen