Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
Ze rolde
Ze rolde zomaar uit mijn ogen
een traan van jong verdriet
toen de herfst aantrad
en jou mee vroeg naar elders
wind zette jou op zijn vleugels
bracht de rust waar jij naar trachtte
in mijn alleen zijn
praat ik met oneindigheid
aan woorden tot ik jouw stem weer hoor
de wenkende hand in de verte
is van hen
die jou voorafgingen.
Edith Oeyen
Met heimweeIk wil me behoeden
Ik wil me behoeden
tegen het vallen
slaap elke nacht
warmte in mijn huid
licht leeft in elke beweging
geeft inzicht in mezelf
ik vind weer jou
bij wie ik ademen wil
mijn huis kent vele deuren
ramen worden opengesteld
de stille kleur van het behang
wacht elke avond op je komst
©Edith Oeyen
DansenDansen van vrolijkheid
in boomgaarden waar dieren
uit fabels verdwaald zijn
rijpe druiven persen tot wijn
rinkelen met lege flessen
na avonden uitbundigheid
je belhamel voelen in de bloemenstad
waar kleuren een mozaïek
van schoonheid vormen
onze eenheid vedraagt geen droefheid
in dit prinsdom hoort men
enkel stemmen fluisteren
dansen van vrolijkheid
na avonden uitbundig te
hebben bemind.
Edith Oeyen
DIT ISNu de stilte
als wijding is neergestreken
zal ik me beschutten
tegen duisternis
en rusteloosheid
ook zwijgen
kent zijn grenzen
dit vreemd onthouden
is als uitzichtloze troost
als snijden in mijn eigenheid
maar hunker groeit
naar nieuwe hoop
geheel ontdaan van twijfel zijn
is werkelijkheid
rozen uit zomertuinen
laten mijn bloed
weer langzaam stromen.
Edith Oeyen
ZAL IK STERVEN
Zal ik sterven van verdriet
nu ik langzaam voel
hoe alles uit me stroomt
dagen gevuld met zorgen
drijven me als automaat
licht geeft geen kleur
en vreugde is een onbekendheid
ik zoek wat
niet te vinden is
ben jij het die
me leven laat?
Edith Oeyen
uit: Op vleugels van verlegen schaamte
REGENDRUPPELSHier voel je de vrolijkheid
goedheid en leven
wij openen het gordijn
ontdekken een landschap
waarin een vijver
dikkopjes dansen laat
of zijn het ballonen
van kinderen op een kermisplein
misschien wel regendruppels
of de blauwdruk
van een ongezongen lied
mogelijk blaasbellen
in een lentelucht
laat ons dit raadselachtig dolen
bezingen met de stem van engelen.
Edith Oeyen
WEES VOORZICHTIG
Wees voorzichtig
nu de stilte is verbroken
laat me geen winters
na de ontdekking
ondenkbare woorden fluisteren:
werkelijkheid of droom?
reeds in de verte
ontwaar ik één of anders tstad.
Edith Oeyen
Voor jou
Voor jou
wil ik mijn schuchterheid
verliezen
zweven als een
dronken bij
in je armen
zal je me verwarmen
als herders hoeden op het veld?
en mijn verlegen schaamte
ontwijken?
Edith Oeyen
Reeds dagen
Reeds dagen ben ik een zwerver
dolend in droefheid
wachtend op liefde
die omschreven wordt.
ach,
er is de tijd
hartstocht heeft me bewogen
en ingetogen beleef ik
de schoonheid van beminnen.
ik wil vluchten uit
de stilte
schooier zijn
en smeken om jouw aanwezigheid.
Edith Oeyen
Meditatieve Roos
MEDIDATIE ROOS
Bij werk van S. Dali
Boven de akkers
kleurt een lucht zich blauw
witte wolken
hebben
de dreiging van de nacht
te slapen gelegd
schoonheid weerspiegelt zich
als bloemblaadjes zich openen
zij stemmen tot nadenken
hun kleur is helder
is rood
zoals liefde
zoals bloed
een roos opent ruimte
in mijn gedachten
zij straalt goedheid uit
en symboliseert het leven.
Boven de akkers zweeft
een eenzame roos
zij geeft ons zoveel warmte.
Edith Oeyen
VOETSPOREN
Het strand in zijn verlatenheid
zoekt naar winterrust
nat zand verbergt heimwee
van zoveel zomer
en van ons samen
zoekend naar jou
zag ik voetsporen,
zij wijzen mij de weg
naar morgen
een schaduwbeeld in de verte:
ik hoop dat jij mij zoeken zal
als de lente weer aanwaait.
Edith Oeyen
In hun groene kleurIn hun groene kleur hangen
de huizen als steun tegen elkaar
hun mimiek is aantrekkelijk
ze lijken een decor voor een toneelstuk
even laat ik mijn verbeelding los
en vind achter gesloten ramen
moeders die zorgen
vaders die werken
veel liefde,
veel leed
maar ook geborgenheid
en warmte
de rook uit de schoorsteen
lijkt op adem die de lucht verwarmt
bij het sluiten van de luiken
knipoog ik een glimlach
naar de avond.
Edith Oeyen
ONTROUW
Ontrouw
Ze hoopt op hem
maar hij laat haar
de eenzame dagen,
de kilte en de pijn
hij zweeft van links naar rechts
houdt van het leven
en wil steeds proeven van de tijd
Ondanks haar houden van
kan hij zich niet binden,
de wereld is te groot
om aan een touw te lopen,
maar liefde is trouw
en steeds wederkeren naar die ander,
het is geen vrijheid die men neemt
maar een extra dat men krijgt
Ze hoopt op hem
en weet dat haar hoop
op illusies rust
dus sluit ze de ogen
en weent om zoveel ontrouw.
Edith Oeyen
ZE TELTZE TELT
Ze telt de tijd
per seconde af
verbijt pijn
schudt rillingen uit
haar lijf
kijkt even naar
een bloemenvaas
rozen vertellen
haar dat er langer doornen
zijn dan bloemblaadjes
kon ze maar dagelijks
het fluweel voelen
van de zachtheid die
soms het leven biedt.
Edith Oeyen
OCHTEND
OCHTEND
In een onweerstaanbare blauwe lucht,
trekt rode gloed een lijn van vrede
zij begroet de dag
die haar eerste stappen waagt,
met verwonderde blik
en ingehouden emoties
denk ik weer aan toen,
de jaren uit mijn jeugd,
september was de maand
dat Sint Niklaas de ovens stookte
hij bakte blij gezind speculaas
voor duizenden kinderen
nu bakt de bakker speculaas
een gans jaar door.
Edith Oeyen
somsSOMS
Soms is één woord
dat de stilte doorbreekt
meer waard dan duizend bloemen,
soms is één woord
dat met liefde wordt gezegd
meer waard dan kasbons op de bank,
soms is één woord
voldoende om te laten voelen
dat anderen je waarderen
om je zijn,
om je kunnen:
Dank je wel voor zoveel
wat jij ooit deed zonder
een verlangen terug.
Edith Oeyen
IK SCHRIJFIk schrijf je afwezig deze dag
kijk binnenwaarts
vind storm die onrust zaait
ook dit huis hier is van jou
waar adem ruist en vragen reizen
waar angst beklijft en
vochtigheid mijn wangen streelt
hoe openbaren
dat ik geborgen wil zijn
als hoge tonen
me vertellen over tijd
welke onzekerheid bewoont mij
nu je niet meer teder schrijft
mogelijk ben ik een verschrikte vogel
die graag wil dat men zijn pluimen schikt
geen bruid meer voor mij
geen kind,
alleen liefde die
soms de dagen tooit
als zonlicht achter regenbogen
wanneer je weer aanwezig bent
schrijf dan even
zonneblijheid om me heen
zodat ik bewegen kan
en kijken naar de blauwe lucht
Edith Oeyen
Een huis voor iedereen
Een huis voor iedereen
aan de bewoners van Corsala (rusthuis)
In dit huis mag je
geen vreemde zijn
niet huiveren van angst
rood bloed vloeit door alle aderen
laat ons samen schrijden
door de kamers
zoeken naar eeuwige verbondenheid
verdriet op vleugels zetten
wij zullen dan
stenen van haat verpulveren
liefde een naam geven
en zwijgend kijken door het raam
naar de kerselaar die de lente maakt
dit huis voor iedereen
beschremt ons
voor alle gevaren.
Edith Oeyen
liefdeLiefde
Ik hoor de stem van de regen
spiegel mij in de weelde van water
jubel om sterren in jouw haar
en droom van de nacht die komen gaat
het lijkt een toverwereld vol geheimen
wij ontrafelen met
trage traagheid wat leven is
leggen ons zorgeloos te slapen
op een bed van rozen
liefde is zich bezeren
en wonden verzachten
is woorden horen als uit kindermond
is alert zijn in onbezorgde uren
en weten dat vlinders vleugels dragen
om elkaar te ontmoeten.
Edith Oeyen