Een huis voor iedereen

Liefde

Ik hoor de stem van de regen

spiegel mij in de weelde van water

jubel om sterren in jouw haar

en droom van de nacht die komen gaat 

het lijkt een toverwereld vol geheimen

wij ontrafelen met

trage traagheid wat leven is

leggen ons zorgeloos te slapen

op een bed van rozen

liefde is zich bezeren

en wonden verzachten

is woorden horen als uit  kindermond

is alert zijn in onbezorgde uren

en weten dat vlinders vleugels dragen

om elkaar te ontmoeten.

Edith Oeyen

MUZIKAAL LANDSCHAP

Luister naar de klanken

hoe muziek speelt

door het heelal

op weg naar ergens

vinden wij een onderkomen

een huis waar wij ontmoeten kunnen.

Dampwolken hangen

als een blauwgrijs watergordijn,

vertederen de muziek

schoonheid ontstaat

in het hart van de mens.

Edith Oeyen

OP STAP

Hier begint hun reis

zij kijken de sterren na

met het morgenlicht in hun ogen,

hun blik is wijd en onbewogen

hun jassen geuren naar jeugd.

Over mistdauw stappen zij

de onbekende wereld in

hun houding spreekt

de taal van vragen

stilte beweegt in grijs

en geeft hun liefde voor alle dagen

samen zijn zij op stap

verkennen zo de toekomst

Edith Oeyen

Een wereld vol pijn

opent mijn ogen

onbewogen kijk ik

naar het zinloze geweld

schudt mijn hoofd

en ween om zoveel onrecht

kinderen dragen

littekens op hun ziel

en wenen om het niet begrijpen,

ik wil helpen

maar machteloosheid

slaat me om de oren,

hoeveel  onrecht

moet er nog geschieden

vooraleer machthebbers inzien

dat elk leven zinvol is,

ik bid voor elk kind

dat straks volwassen wordt

en hoop dat hun wonden genezen

zonder enige napijn.

Een wereld vol pijn opent mijn ogen

ik blijf geloven in liefde, 

langzaam ontwaakt weer

een vlam van eeuwigheid

zij weerspiegelt

de goedheid en de vrede van Eden.

Edith Oeyen

Nu de wind huilt als een weerwolf

en wild zijn adem uitblaast

schuilen wij ergens dicht bij elkaar,

niets kan ons deren,

want jouw adem is

een warmte die mij veiligheid geeft.

Edith Oeyen

Jullie jeugd

                        Aan mijn zonen

Jullie jeugd buigt zich

naar ouder worden

verbergt het kind met heimwee

straks ontdekken jullie

het toverfeest van het leven

soms griezel en engte

soms blijheid en

de lieve lach van ieder om je heen

jullie jeugd vervliegt snel voorbij
dan bouwen jullie herinneringen

en hangen jullie ze op

in de meidoornhaag

Het zonlicht zal

de blauwe tuin van

het jong zijn verlichten

en de nacht brengt sterren en romantiek

jullie volwassen weten

maakt me moederdroef

maar ik weet dat ook elke merel

zijn nest ooit verlaat.

Edith Oeyen

DRAAGTAS

Hoe mooi prijkt zij

tegen de wand

haar beige-rode kleur

heeft de blos van verlegenheid 

wat herbergt zij

liefdesbrieven uit jaren eerder

een muzikaal verlangen

voor vandaag

of mogelijk een verhaal

van eenzaamheid

even kijk ik achter  het  raam

en vind foto’s uit de oude doos

ik zong toen liedjes

voor mijn ouders.

Edith Oeyen

EEN TREURZANG

Een ongezongen lied

van nooit vergeten tranen

zingt diep in

mijn diepste zijn,

de klacht knaagt

en wil bevrijd worden

wanneer de tijd verglijdt

en de zang  verheldert

wordt dit ongezongen lied

Mijn leven.

Edith Oeyen

Ontmantel mijn gestalte
ontkleed mij van
mijn schuchterheid
ik wil jou
mijn liefde geven
mijn hart is onbewoond

raak me
streel me
proef mijn zoenen
neem mij
bewoon mijn lichaam
zo graag was ik
jouw schuilplaats geweest.


Edith Oeyen

Als de dood morgen aanklopt

mij vraagt om een laatste dans,

wees dan niet droef om dit heengaan

maar lach om blijde dagen die waren,

schrijf mijn naam in de lucht en zucht

opdat je adem verbonden wordt met de wind.

Als de dood morgen komt aankloppen

wees dan zo vrij mij te laten gaan.

herinner mijn bestaan, vertel bloemen

en dieren over liefde en trouw

en weet dat ik steeds blijven wou.

Als de dood morgen komt aankloppen

zal ik mijn ogen sluiten

en vrede wensen voor jou.

Edith Oeyen

In bad

bij een schilderij van M. Ariën

De dag heeft zijn vermoeidheid
om me heen geweven
als uitgeput strompel
ik naar het late uur


ik plukte fruit in de boomgaard
verzamelde bloemen op het beld
waste al wat zwart was wit,
wachtte op een verfrissend bad


en werd vlinder
die nectar uit de bloemen puurt


zalige overvloed van water
maakte van mij een nieuw mens.


Edith Oeyen