Jullie jeugd

DRAAGTAS

Hoe mooi prijkt zij

tegen de wand

haar beige-rode kleur

heeft de blos van verlegenheid 

wat herbergt zij

liefdesbrieven uit jaren eerder

een muzikaal verlangen

voor vandaag

of mogelijk een verhaal

van eenzaamheid

even kijk ik achter  het  raam

en vind foto’s uit de oude doos

ik zong toen liedjes

voor mijn ouders.

Edith Oeyen

EEN TREURZANG

Een ongezongen lied

van nooit vergeten tranen

zingt diep in

mijn diepste zijn,

de klacht knaagt

en wil bevrijd worden

wanneer de tijd verglijdt

en de zang  verheldert

wordt dit ongezongen lied

Mijn leven.

Edith Oeyen

Ontmantel mijn gestalte
ontkleed mij van
mijn schuchterheid
ik wil jou
mijn liefde geven
mijn hart is onbewoond

raak me
streel me
proef mijn zoenen
neem mij
bewoon mijn lichaam
zo graag was ik
jouw schuilplaats geweest.


Edith Oeyen

Als de dood morgen aanklopt

mij vraagt om een laatste dans,

wees dan niet droef om dit heengaan

maar lach om blijde dagen die waren,

schrijf mijn naam in de lucht en zucht

opdat je adem verbonden wordt met de wind.

Als de dood morgen komt aankloppen

wees dan zo vrij mij te laten gaan.

herinner mijn bestaan, vertel bloemen

en dieren over liefde en trouw

en weet dat ik steeds blijven wou.

Als de dood morgen komt aankloppen

zal ik mijn ogen sluiten

en vrede wensen voor jou.

Edith Oeyen

In bad

bij een schilderij van M. Ariën

De dag heeft zijn vermoeidheid
om me heen geweven
als uitgeput strompel
ik naar het late uur


ik plukte fruit in de boomgaard
verzamelde bloemen op het beld
waste al wat zwart was wit,
wachtte op een verfrissend bad


en werd vlinder
die nectar uit de bloemen puurt


zalige overvloed van water
maakte van mij een nieuw mens.


Edith Oeyen

Het begin

Onder de korst van het niets
fluistert een beweging
over gespannenheid

een explosie,
als breekbaar glas
spat alles uit elkaar

onleesbaar duister
wordt met kleur overgoten
voelt de beweeglijkheid
van vleugels
wentelt zich naar morgen


vechtend tegen de nieuwe gloed
ontluiken bloemen en planten
zij kleden zich
om dit feestelijk gebeuren.

Edith Oeyen

 Vergiftigd zweet

kleeft aan haar gelaat

zij weet de waarheid te omzeilen,

haar jeugd is heengegaan.

Zij wil weer jong zijn

en herkauwt

de vruchten van haar eerste zonden,

jaarringen zijn reeds hard geworden,

zij wil tegenlicht en

verliest het verleden tot in de wortels.

In oude nerven

schrijft ze zich weer jong,

het is een zure appel

waarin ze bijt,

maar in haar schaduw

blijft haar zoon

zijn voetsporen planten,

verloochenen kan ze niet.

Ze is reeds veertig en

vrij zijn kan niet meer.

Edith Oeyen

Ontmantel mijn gestalte
ontkleed mij van
mijn schuchterheid
ik wil jou
mijn liefde geven
mijn hart is onbewoond

raak me
streel me
proef mijn zoenen
neem mij
bewoon mijn lichaam
zo graag was ik
jouw schuilplaats geweest.


Edith Oeyen

Het kleine meisje

                      (naar een vers van Mazim Hikmet)

Gegroeid
uit het verleden
zijn de bloemen,
reizen vogels
de wereld rond.

In een speeltuin
liggen poppen
roerloos,
naast een doos.

Ik ben as.

Ween niet
mijn reis begint
mijn hand tekent
snoepgoed,
het bekoort.


wordt mijn roep aanhoort?



Edith Oeyen

Wist je dat sterren verstenen van verdiet
dat zij verdwalen in hun eigen schaduw?

Reis met me mee door de dagen
luister naar het galmen van de misthoorn
aan de galg hangt naaktheid
te sterven

getroffen door bliksem
vond ik bloemende appelaars


laten wij in Gods aarde zaaien
de vruchtbaarheid van liefde
en voorjaarrozen planten
als herinnering aan wat komen zal.

Edith Oeyen

De nacht ontkleedt zich in het ochtenlicht
terwijl een nachtegaal zwijgt van heimwee

de dag is een doolhof waarin ik me bevind
geur van grasdauw opent mijn ogen
ik herinner nog je eerste vleugelslag
die dag toen je liefde werd


in de verte weergalmt geknetter
van brandhout, een laatste vonk
die nog bij gisteren hoort

onvatbaar ben jij in mijn domen
ik zoek een kompas dat
me uit het duister naar jou toe leidt.


Edith Oeyen

Laten we de duisternis ontkleden
de wind zacht slapen in zijn slaap
zo kan de geur
van wilde bloemen ons omhullen,
wij duizelen dan
vallen in een ravijn
dit samenzijn:
ons bloed wordt wild
na degen somberheid
want jij
jij bent de waterval
die aan mij
leven geeft.

Edith Oeyen