Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
Laat me
Laat me bedwelmen in geheimen,
wij zullen slapen
in duistere hulpeloosheid
de naaktheid van de dood
laat ons sidderend beven
als kantelende hoogte
leeftijd noemt
laat ons dan
de schemer van de bloemen vinden
zodat de betovering overslaat,
wij zullen dan slapen
met een bloedwarm hart.
Edith Oeyen
Laten weLaten we de duisternis ontkleden
de wind zacht slapen in zijn slaap
zo kan de geur
van wilde bloemen ons omhullen,
wij duizelen dan
vallen in een ravijn
dit samenzijn:
ons bloed wordt wild
na degen somberheid
want jij
jij bent de waterval
die aan mij
leven geeft.
Edith Oeyen
industrie
INDUSTRIE
Afschuwelijk hoe verval
groene bomen sterven laat,
hoe uitlaatpijpen rook
van grijze gifwolken
naar de lucht uitblazen.
Als bedelaars smeken wij
om weer het huis te ontbloten
en zijn broze ramen te ontsluiten
zodat de zon
zich glimlachend op de tafel legt
en een kind weer spelen kan
zonder angst om morgen.
Dolgijnen
DOLFIJNEN
Dit blauw water
laat droomgewassen leven
nu golven hun
hoogste lied zingen
deze klanken verheugen
de dolfijnen
zij springen op en duiken
met volle vreugde naar de diepte
vreemde geuren lokken
vanaf het eiland
toch zij dartelen koninklijk
in hun wonderbare wereld,
water geeft leven, geeft rust.
Edith Oeyen
Haar ogen
Haar ogen als verdwaalde kogel
kijken dwaas, scherp en heimelijk
boren gaten in vele harten
grillen bewonen haar
buien van woede
en agressie wisselen af
apathisch en leeg
als een fles zonder inhoud
zo voelt zij zich soms.
Leven met haar
is verblijven in de hel
het vuur van pijn
aan de hielen voelen
de kwelling en onzekerheid
maakt houden van onmogelijk
ooit zal zij inzien
dat verkeerde wegen bewandelen
zich wagen is op glas ijs
dat invloeden van buitenaf niet goed zijn.
Haar ogen als verdwaalde kogel
worden dof en doods
als ze haar zin niet krijgt.
Edith Oeyen
ZE BUIGTZe buigt zich een beetje stram
de winter heeft haar leden
stijf en koud gemaakt
toch blijft ze
hardnekkig geloven in zichzelf
verzet zich tegen natuurgrillen
en kijkt zacht
over mijn schouders heen
ze verwarmt me
en terwijl ik geniet
van haar gevoelligheid
vallen haar stralen
op de bevroren grond
een langverwachte zoen
ontdooit de kilte
na zoveel dagen wachten.
Edith Oeyen
mijn kind
MIJN KIND
Met je heldere ogen
heb jij de glans van de zon veroverd
het goud dat over je haren straalt is edel
en je hart is een kwetsbaar huis.
Maar in de verwondering van je zijn
lees ik de vreugde om je bestaan
je speelse blik steelt mijn liefde
en op je wang kleurt blijheid een blos
mijn kind
nu de dag sneller wordt
en ik in verlegenheid naar je kijk
hoor ik weer mijn eigen taal e
n lach om de jeugd die mij eens bewoonde
maar jij belooft duizend en zes dingen
aan morgen
en in je handen ligt een vragen de toekomst
hoe dan ook mijn kind
je leven is meer
dan duizend vragen
je leven is meer dan
duizend beloften
je leven is een geschenk
van de schepper
wees er zuinig mee.
Edith oeyen
De tijd heeft
DE TIJD HEEFT…
Aan W. N.
Traag ontwaakt de lente
zij strooit zonnestralen om je heen,
jij leeft intens en ademt
gedreven de stiptheid uit,
geluidloos beweeg jij je
in het letterland
met in je hand
de mildheid van een ochtend.
De tijd heeft met vlugge jaren gespeeld
en drijft nu op een late zomerwind.
Op vleugels van witte sluiers
leg ik mijn wensen voor jou
voor al de dagen die nog voor je liggen.
Edith Oeyen
Samen
SAMEN
Kijk, in dit rood
brandt de zon onzichtbaar
leed in vele leden
wij weten,
moordenaars hebben een zwarte ziel
mijn hart verteert van angst.
Ach, het rood
kleurt ook het bloed van vogels
één hoogstaand
één gebogen,
samen gaan ze op zoek naar bloesems
strooien tederheid in zoveel pijn
als zachte balsem voor latere dagen.
Edith Oeyen
Er is zoveel
Er is zoveel te zeggen
Hoe heeft het groen zich daar kunnen nestelen
hoog op de berg van ver gelegen,
ademt hij niet de zuurstof in
opdat de blauwe lucht zijn flanken kleurt
zichtbaar ontdaan
prijkt hij statig boven struiken
weet zich koning
en bij wijlen
een eenzaamheid op vrije hoogte.
Edith Oeyen
De kinesistDe kinesist
Aan G. Delamotte
Levendige ogen
vol pretlichtjes
begroeten haar als hij
de kamer binnenkomt.
Hij bekijkt de patiënt
en glimlacht:
- er is nog werk
verduidelijkt hij -
schuift de tafel vrij
en zegt haar
daarop plaats te nemen
ze luistert als lamgeslagen
trotseert de bewegingen
die hij doet
soms klinkt
een geluid van onmacht
uit haar mond
hij tracht haar te helpen
en zij beseft dat hardheid hier
zijn plaats heeft.
Straks kan ze er wellicht om lachen
dan heeft zij pretlichtjes in haar ogen.
Edith Oeyen
Verpleegster VIIIVerpleegster VIII
Hoe zij de doodservaring had beleefd
waren woorden van angst
die uit haar braken,
haar adem nog kort en
zweet op het voorhoofd.
Ze had gestreden,
tot tweemaal toe
ze had gewonnen
en de overwinning was haar gegund.
Nog steeds draagt ze
herinneringen van blauw
op haar lijf,
ze herademt als ze vertelt
hoe kort de poort van de dood
bij haar stond,
hoe zij ontglipte aan
de man in zwart.
Zij prijst haar man
en weet zich gelukkig
nu ze weer haar dagtaak aankan.
Zij lijkt van steen
maar het merg
is van het zachtste zacht.
Edith Oeyen
VERPLEEGSTER V
Verpleegster V
Zorgzaam wast ze haar handen
kijkt even de kamer rond
en wist de haren
uit haar gezicht ze glimlacht
de tijd naar morgen toe,
dan is ze weer paraat
en zweeft zij
als een witte vlinder
van deur naar deur.
Niemand die haar zorgen kent,
niemand die weet
hoe vreugde of leed
haar hart vervullen,
zorgzaam als een witte vlinder
draait ze zich om
met de nacht voor zich
en de rust die wacht.
Edith Oeyen
Walman smogWALMEN SMOG
Hier leeft somberheid
deze vlakte getekend in grijs-wit
laat ons mediteren
en zoeken naar heldere horizonten
wit stof drijft blauw uit de wolken,
walmen rook ontstijgen
de schoorsteenpijpen
smog beneemt ons de adem
wij hebben vrees voor onze longen
voor duisternis en het mortuarium
laat ons vluchten
uit deze cirkel van grijs
want in de verte geven autolampen
weer licht.
Edith Oeyen
Hij belt me
Hij belt me
het wenen van zijn stem
snijdt door mijn hart,
ik luister naar het verhaal
kanker is een erge ziekte,
de pest gelijk
hij praat de woorden na elkaar
steeds weer en weer
zijn schoonzus
heeft nog enkele dagen
soms zij weet niet meer
waar ze woont
zij wil nog blijven
maar de cellen
hebben haar lijf vernield
ze hebben een woning gebouwd in haar
en zij vecht gelaten tegen de tijd
als moedeloos skelet wacht ze.
Hij belt me
en vraagt om begrip
ik weet dat de dood
een zwarte mantel draagt,
hij rouwt reeds dagen voordien.
Edith Oeyen
Brug aan de SeineBRUG AAN DE SEINE
Hoe blauw en kleur hier samenvloeien,
hoe water beweegt en levend wordt
dit beeld op het netvlies getekend
is als een schaduw van huizen
die ontwaken onder de rode daken
over de brug lopen dichters
en schilders hand in hand
bekijken het water
als dunne wijn ,
dat vloeit van hier naar elders
een kind prevelt met zachte stem:
spoel jij het water over elke nacht
en geef de dag nieuw leven
want hier is blauw en kleur
een samenspel van zoveel dingen
zuurstof laat mijn bloed weer stromen.
Edith Oeyen
TIJD
Om zoveel tijd te doden moet je fit zijn
zwemmen kun je dan,
fietsen en lopen
maar om de tijd te doden dat je
op heling wacht moet je
geduld hebben
niet te veel vragen stellen
en hopen dat je ergens de kracht vindt
om positief te blijven
zoveel tijd nu en niets
wat boeien kan
was ik maar weer zoals voorheen.
Edith Oeyen
najaarszon
Met zoveel zon
kan het najaar niet leven
of toch denken we dan
we proeven de warmte nog even
vooraleer de grote koude
ons weer rillen laat
het raam weerkaatst nog een laatste maal
de gouden stralen die
ik missen zal
en waar ik naar vraag
elke dag weer
tot de zomer zijn poorten opent
dan zal ik zingen op het groene gras
en weten de winter is voorbij.
edith oeyen
Verpleegster II
Alsof ze de macht
in de hand had
werpt ze een blik op mij
als onderdaan,
ik ben ondergeschikt
lig machteloos op mijn bed.
Met één zwaai
zet ze het dienblad neer,
stoot een glas water om in mijn bed,
ik schrik als ze zegt
‘Het is maar water,
straks ververzen we het laken’.
Een uur voorbij
en op mijn vraag
keert ze in gezelschap weer
een arrogante stem zegt tot mij
‘Hier is zij uit de keuken’
ze triomfeert even,
toch weet ik dat zij
nooit een tafelgast van mij zal zijn.
Edith Oeyen
Ze telt de tijd
per seconde af
verbijt de pijn
schudt rillingen uit haar lijf
kijkt naar de bloemenvaas
witte rozen
vertellen haar
dat er langer doornen zijn
dan bloemblaadjes
kon ze maar dagelijks
het fluweel voelen
van de zachtheid
die soms het leven biedt.
Edith Oeyen