Het begin

 Vergiftigd zweet

kleeft aan haar gelaat

zij weet de waarheid te omzeilen,

haar jeugd is heengegaan.

Zij wil weer jong zijn

en herkauwt

de vruchten van haar eerste zonden,

jaarringen zijn reeds hard geworden,

zij wil tegenlicht en

verliest het verleden tot in de wortels.

In oude nerven

schrijft ze zich weer jong,

het is een zure appel

waarin ze bijt,

maar in haar schaduw

blijft haar zoon

zijn voetsporen planten,

verloochenen kan ze niet.

Ze is reeds veertig en

vrij zijn kan niet meer.

Edith Oeyen

Ontmantel mijn gestalte
ontkleed mij van
mijn schuchterheid
ik wil jou
mijn liefde geven
mijn hart is onbewoond

raak me
streel me
proef mijn zoenen
neem mij
bewoon mijn lichaam
zo graag was ik
jouw schuilplaats geweest.


Edith Oeyen

Het kleine meisje

                      (naar een vers van Mazim Hikmet)

Gegroeid
uit het verleden
zijn de bloemen,
reizen vogels
de wereld rond.

In een speeltuin
liggen poppen
roerloos,
naast een doos.

Ik ben as.

Ween niet
mijn reis begint
mijn hand tekent
snoepgoed,
het bekoort.


wordt mijn roep aanhoort?



Edith Oeyen

Wist je dat sterren verstenen van verdiet
dat zij verdwalen in hun eigen schaduw?

Reis met me mee door de dagen
luister naar het galmen van de misthoorn
aan de galg hangt naaktheid
te sterven

getroffen door bliksem
vond ik bloemende appelaars


laten wij in Gods aarde zaaien
de vruchtbaarheid van liefde
en voorjaarrozen planten
als herinnering aan wat komen zal.

Edith Oeyen

De nacht ontkleedt zich in het ochtenlicht
terwijl een nachtegaal zwijgt van heimwee

de dag is een doolhof waarin ik me bevind
geur van grasdauw opent mijn ogen
ik herinner nog je eerste vleugelslag
die dag toen je liefde werd


in de verte weergalmt geknetter
van brandhout, een laatste vonk
die nog bij gisteren hoort

onvatbaar ben jij in mijn domen
ik zoek een kompas dat
me uit het duister naar jou toe leidt.


Edith Oeyen

Laten we de duisternis ontkleden
de wind zacht slapen in zijn slaap
zo kan de geur
van wilde bloemen ons omhullen,
wij duizelen dan
vallen in een ravijn
dit samenzijn:
ons bloed wordt wild
na degen somberheid
want jij
jij bent de waterval
die aan mij
leven geeft.

Edith Oeyen

INDUSTRIE

Afschuwelijk hoe verval

groene bomen sterven laat,

hoe uitlaatpijpen rook

van grijze gifwolken

naar de lucht uitblazen.

Als bedelaars smeken wij

om weer het huis te ontbloten

en zijn broze ramen te ontsluiten

zodat de zon

zich glimlachend op de tafel legt

en een kind weer spelen kan

zonder angst om morgen.

Edith Oeyen

Ze buigt zich een beetje stram

de winter heeft haar leden

stijf en koud gemaakt

toch blijft ze

hardnekkig geloven in zichzelf

verzet zich tegen natuurgrillen

en kijkt zacht

over mijn schouders heen

ze verwarmt me

en terwijl ik geniet

van haar gevoelligheid

vallen haar stralen

op de bevroren grond

een langverwachte zoen

ontdooit de kilte

na zoveel dagen wachten.

Edith Oeyen

MIJN KIND

Met je heldere ogen

heb jij de glans van de zon veroverd

het goud dat over je haren straalt is edel

en je hart is een kwetsbaar huis.

Maar in de verwondering van je zijn

lees ik de vreugde om je bestaan

je speelse blik steelt mijn liefde

en op je wang kleurt blijheid een blos

mijn kind

nu de dag sneller wordt

en ik in verlegenheid naar je kijk

hoor ik weer mijn eigen taal e

n lach om de jeugd die mij eens bewoonde

maar jij belooft duizend en zes dingen

aan morgen

en in je handen ligt een vragen de toekomst

hoe dan ook mijn kind

je leven is meer

dan duizend vragen

je leven is meer dan

duizend beloften

je leven is een geschenk

van de schepper

wees er zuinig mee.

Edith oeyen

DE TIJD HEEFT…

            Aan W. N.

Traag ontwaakt de lente

zij strooit zonnestralen om je heen,

jij leeft intens en ademt

gedreven de stiptheid uit,

geluidloos beweeg jij je

in het letterland

met in je hand

de mildheid van een ochtend.

De tijd heeft met vlugge jaren gespeeld

en drijft nu op een late zomerwind.

Op vleugels van witte sluiers

leg ik mijn wensen voor jou

voor al de dagen die nog voor je liggen.

Edith Oeyen

SAMEN

Kijk, in dit rood

brandt de zon onzichtbaar

leed in vele leden

wij weten,

moordenaars hebben een zwarte ziel

mijn hart verteert van angst.

Ach, het rood

kleurt ook het bloed van vogels

één hoogstaand

één gebogen,

samen gaan ze op zoek naar bloesems

strooien tederheid in zoveel pijn

als zachte balsem voor latere dagen.

Edith Oeyen