Naar de inhoud

Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie

elke dag een gedicht
seniorennet.beseniorennet.be

OCHTEND








OCHTEND

 

In een onweerstaanbare blauwe lucht,

trekt rode gloed een lijn van vrede

zij begroet de dag

die haar eerste stappen waagt,

 

met verwonderde blik

en ingehouden emoties

denk ik weer aan toen,

de jaren uit mijn jeugd,

 

september was de maand

dat Sint Niklaas de ovens stookte

hij bakte blij gezind speculaas

voor duizenden kinderen

 

nu bakt de bakker speculaas

 

een gans jaar door.

 

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 00:00 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

soms

SOMS

Soms is één woord
dat de stilte doorbreekt

meer waard dan duizend bloemen,

 

soms is één woord

dat met liefde wordt gezegd

meer waard dan kasbons op de bank,

 

soms is één woord

voldoende om te laten voelen

dat anderen je waarderen

om je zijn,

om je kunnen:

 

Dank je wel voor zoveel

wat jij ooit deed zonder

een verlangen terug.

 

 

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 12:10 2 reacties Reageer op dit bericht

IK SCHRIJF

Ik schrijf je afwezig deze dag
kijk binnenwaarts
vind storm die onrust zaait

ook dit huis hier is van jou
waar adem ruist en vragen reizen
waar angst beklijft en
vochtigheid mijn wangen streelt

hoe openbaren
dat ik geborgen wil zijn
als hoge tonen
me vertellen over tijd

welke onzekerheid bewoont mij
nu je niet meer teder schrijft

mogelijk ben ik een verschrikte vogel
die graag wil dat men zijn pluimen schikt

geen bruid meer voor mij
geen kind,
alleen liefde die
soms de dagen tooit
als zonlicht achter regenbogen

wanneer je weer aanwezig bent
schrijf dan even
zonneblijheid om me heen

zodat ik bewegen kan
en kijken naar de blauwe lucht


Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 19:56 1 reactie Reageer op dit bericht

Een huis voor iedereen






Een huis voor iedereen

aan de bewoners van Corsala (rusthuis)

In dit huis mag je
geen vreemde zijn
niet huiveren van angst
rood bloed vloeit door alle aderen

laat ons samen schrijden
door de kamers
zoeken naar eeuwige verbondenheid
verdriet op vleugels zetten


wij zullen dan
stenen van haat verpulveren
liefde een naam geven
en zwijgend kijken door het raam
naar de kerselaar die de lente maakt


dit huis voor iedereen
beschremt ons
voor alle gevaren.


Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 09:25 Reageer op dit bericht

liefde

Liefde

 

Ik hoor de stem van de regen

spiegel mij in de weelde van water

jubel om sterren in jouw haar

en droom van de nacht die komen gaat 

het lijkt een toverwereld vol geheimen

wij ontrafelen met

trage traagheid wat leven is

leggen ons zorgeloos te slapen

op een bed van rozen

liefde is zich bezeren

en wonden verzachten

is woorden horen als uit  kindermond

is alert zijn in onbezorgde uren

en weten dat vlinders vleugels dragen

om elkaar te ontmoeten.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 04:36 1 reactie Reageer op dit bericht

LIJNEN

 






LIJNEN

 

In een oneindige ruimte

trekken verticale lijnen

onze aandacht

 

ligt er achter dit tafereel

een verborgen geheim

of

staan zij naast elkaar

als concurrenten

of

is broederlijkheid

hier het woord

 

talrijke kleuren openen

een perspectief voor vele ogen.

 

 

 

Edith Oeyen

 

 

Geschreven door Edith Oeyen om 04:17 Reageer op dit bericht

Hoe ik







Hoe ik


Ze bevelen mij
trekken aan touwtjes
rukken de vezels uit mijn lijf
verbuiken al mijn energie

en straks als ik sterf
hebben anderen
mijn leven geleefd.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 10:17 Reageer op dit bericht

Ik hoor






Ik hoor de stem van de regen

spiegel mij in de weelde van water

jubel om sterren in jouw haar

en droom van de nacht die komen gaat 

 

het lijkt een toverwereld vol geheimen

wij ontrafelen met

trage traagheid wat leven is

leggen ons zorgeloos te slapen

op een bed van rozen

 

liefde is zich bezeren

en wonden verzachten

is woorden horen als uit een kindermond

is alert zijn in onbezorgde uren

en weten dat vlinders vleugels dragen

 

om elkaar te ontmoeten.

 

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 15:13 Reageer op dit bericht








Een vreemde siddering vaart door mij heen
als ik de dingen aanraak die gij hebt bemind.



Pieter Geert Buckinx



Geschreven door Edith Oeyen om 09:34 Reageer op dit bericht

Muzikaal landscahp

 

MUZIKAAL LANDSCHAP

 

 

Luister naar de klanken

hoe muziek speelt

door het heelal

 

op weg naar ergens

vinden wij een onderkomen

een huis waar wij ontmoeten kunnen.

 

Dampwolken hangen

als een blauwgrijs watergordijn,

vertederen de muziek

 

schoonheid ontstaat

in het hart van de mens.

 

 

 

Edith Oeyen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geschreven door Edith Oeyen om 09:38 1 reactie Reageer op dit bericht

op stap

OP STAP

 

Hier begint hun reis

zij kijken de sterren na

met het morgenlicht in hun ogen,

hun blik is wijd en onbewogen

hun jassen geuren naar jeugd.

 

Over mistdauw stappen zij

de onbekende wereld in

hun houding spreekt

de taal van vragen

 

stilte beweegt in grijs

en geeft hun liefde voor alle dagen

samen zijn zij op stap

verkennen zo de toekomst

 

 

 

Edith Oeyen

 
Geschreven door Edith Oeyen om 09:25 Reageer op dit bericht

HERFST II








Herfst II

 

 

Ik voel de eerste wind die koude brengt,

zie donkerrode bladeren op het wegdek

hoor een late vogel sjilpen met hese stem,

zie een eekhoorntje vlug de takken opklimmen

en weet dit is herfst.

 

Vol heimwee dwalen

mijn  gedachten naar warme dagen,

naar zee en strand

met in mijn hand

de wensen van een kind,

glimlach bij het verpozen

van deze droom

en zonder schroom waan ik me weer

piep als toen ik zandkastelen bouwde.

 

Ik kijk vooruit en vind

de witte kilte van winter om me heen

ijspegel die het raam versieren

dan hoop ik weer op de eerste koude wind,

want ik besef

dat de herfst me jonger

laat wezen dan de winter,

ouder dan de zomer,

 

maar dat de bloedwarme kleuren

mij een gelukzalig gevoel geven

vol genegenheid en liefde
d
ie ik delen wil met jou.

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 14:56 Reageer op dit bericht

EEN WERELD VOL PIJN

Een wereld vol pijn

opent mijn ogen

 

onbewogen kijk ik

naar het zinloze geweld

schudt mijn hoofd

en ween om zoveel onrecht

 

kinderen dragen

littekens op hun ziel

en wenen om het niet begrijpen,

 

ik wil helpen

maar machteloosheid

slaat me om de oren,

 

hoeveel  onrecht

moet er nog geschieden

vooraleer machthebbers inzien

dat elk leven zinvol is,

 

ik bid voor elk kind

dat straks volwassen wordt

en hoop dat hun wonden genezen

zonder enige napijn.

 

Een wereld vol pijn opent mijn ogen

ik blijf geloven in liefde, 

langzaam ontwaakt weer

een vlam van eeuwigheid

zij weerspiegelt

de goedheid en de vrede van Eden.

 

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 08:54 1 reactie Reageer op dit bericht

Beneveld gras






Beneveld gras geurt naar ochtend

boomgeritsel herbergt late vogels

nu de herfst begint,

 

het is troostend te weten

dat de middagzon nog warmte brengt

haar mildheid stemt mij blij

 

ademloos is mijn zwijgen

onbewogen de kijkers

van een kind,

mijn hart krijgt vleugels

wil vliegen naar jou

om zo het blauw

 van je ogen ontmoeten,

 

de kleur van zee en lucht

ik zucht en weet

dat de stilte van mijn liefde

nooit doven zal.

 

Beneveld gras geurt

naar onze herinneringen.

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 07:55 Reageer op dit bericht

Zij kon






Zij kon als de zon zijn

als het felste middaglicht

zij kon als de maan zijn

als de stilste stilte

zij kon als een ster zijn

als een lantaarn in de straat

zij kon één en al lach zijn

als klaterend water

zij kon als een traan zijn

en beken bevloeien

zij kon een luisterend oor zijn

een vraag zonder antwoord

zij kon toch zoveel zijn

dat wij met domheid geslagen ons afvragen:

Waarom?

 

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 10:14 Reageer op dit bericht

Jullie jeugd

Jullie jeugd

 

                        Aan mijn zonen

 

Jullie jeugd buigt zich

naar ouder worden

verbergt het kind met heimwee

straks ontdekken jullie

het toverfeest van het leven

 

soms griezel en engte

soms blijheid en

de lieve lach van ieder om je heen

 

jullie jeugd vervliegt snel voorbij
dan bouwen jullie herinneringen

en hangen jullie ze op

in de meidoornhaag

 

Het zonlicht zal

de blauwe tuin van

het jong zijn verlichten

en de nacht brengt sterren en romantiek

 

jullie volwassen weten

maakt me moederdroef

maar ik weet dat ook elke merel

zijn nest ooit verlaat.

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

draagtas

DRAAGTAS

 

Hoe mooi prijkt zij

tegen de wand

haar beige-rode kleur

heeft de blos van verlegenheid 

 

wat herbergt zij

liefdesbrieven uit jaren eerder

een muzikaal verlangen

voor vandaag

of mogelijk een verhaal

van eenzaamheid

 

even kijk ik achter  het  raam

en vind foto’s uit de oude doos

ik zong toen liedjes

voor mijn ouders.

 

 

Edith Oeyen

 

 

Geschreven door Edith Oeyen om 14:42 Reageer op dit bericht

Walmen smog






WALMEN SMOG

 

Hier leeft somberheid

deze vlakte getekend in grijs-wit

laat ons mediteren

en zoeken naar heldere horizonten 

 

wit stof drijft blauw uit de wolken,

walmen rook ontstijgen

de schoorsteenpijpen

smog beneemt ons de adem

 

wij hebben vrees voor onze longen

voor duisternis en het mortuarium 

 

laat ons vluchten

uit deze cirkel van grijs

want in de verte geven autolampen

weer licht.

 

Edith Oeyen

 

Geschreven door Edith Oeyen om 09:32 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie

↑ Terug naar de berichten