IN DEZE DOODSTILLE NACHT

HIJ IS EEN BLINDE

Dit ontwijken heeft geen naam

Hoog verbergt de lucht zich

achter de vleugels van mijn schaduw

die zich schaamteloos uitspreidt

over het land

het land dat sterft in eenzaamheid

als straks de sneeuw regen wordt

en de zon wit van onrust

koestert de nachtegaal

het jonge groen,

dat ontsproten onder een blauwe hemel

stikt in grauwheid

adembenemend stijgt dan de angst

en gejaagd weergalmt de echo door de dag

In harmonie speelt ergens de zomerzon

met het brandende zand

dat hij het breken van de avond

grenzeloos wordt weggejaagd

Wanneer dan een kind de jasmijn plukt

en tintelingen voelt in zijn bloed

weet het niet eens meer

hoe vederlicht de lente was

hij is een blinde

in dit landschap

zonder seizoenen.

Edith Oeyen

LATER

Als een zonderling waad ik

een weg op je strand

sterven wil ik

als jij doodgaat.

vaag verdriet streelt mijn tranen

terwijl ik

naar de eeuwigheid

van de wind tast.

een lucht die blauwe linten weeft

laat zich beminnen om

haar schoonheid.

In onvruchtbaar zand schrijf ik

een afscheidsbrief in oneindigheid aan woorden.

later

veel later,

herinner jij mijn wandelgang

als de stilte zichtbaar wordt.

Edith Oeyen

Ze rolde zomaar uit mijn ogen
een traan van jong verdriet
toen de herfst aantrad
en jou mee vroeg naar elders

wind zette jou op zijn vleugels
bracht de rust waar jij naar trachtte

in mijn alleen zijn
praat ik met oneindigheid
aan woorden tot ik jouw stem weer hoor

de wenkende hand in de verte
is van hen
die jou voorafgingen.


Edith Oeyen

Dansen van vrolijkheid
in boomgaarden waar dieren
uit fabels verdwaald zijn

rijpe druiven persen tot wijn
rinkelen met lege flessen
na avonden uitbundigheid

je belhamel voelen in de bloemenstad
waar kleuren een mozaïek
van schoonheid vormen

onze eenheid vedraagt geen droefheid
in dit prinsdom hoort men
enkel stemmen fluisteren

dansen van vrolijkheid
na avonden uitbundig te
hebben bemind.


Edith Oeyen

Nu de stilte
als wijding is neergestreken
zal ik me beschutten
tegen duisternis
en rusteloosheid


ook zwijgen
kent zijn grenzen


dit vreemd onthouden
is als uitzichtloze troost
als snijden in mijn eigenheid


maar hunker groeit
naar nieuwe hoop

geheel ontdaan van twijfel zijn
is werkelijkheid


rozen uit zomertuinen
laten mijn bloed
weer langzaam stromen.


Edith Oeyen

Zal ik sterven van verdriet
nu ik langzaam voel
hoe alles uit me stroomt

dagen gevuld met zorgen
drijven me als automaat

licht geeft geen kleur
en vreugde is een onbekendheid

ik zoek wat
niet te vinden is


ben jij het die
me leven laat?



Edith Oeyen

uit: Op vleugels van verlegen schaamte

Hier voel je de vrolijkheid
goedheid en leven

wij openen het gordijn
ontdekken een landschap
waarin een vijver
dikkopjes dansen laat

of zijn het ballonen
van kinderen op een kermisplein


misschien wel regendruppels
of de blauwdruk
van een ongezongen lied

mogelijk blaasbellen
in een lentelucht


laat ons dit raadselachtig dolen
bezingen  met de stem van engelen.


Edith Oeyen

VOETSPOREN

Het strand in zijn verlatenheid

zoekt naar winterrust

nat zand verbergt heimwee

van zoveel zomer

en van ons samen

zoekend naar jou

zag ik voetsporen,

zij wijzen mij de weg

naar morgen

een schaduwbeeld in de verte:

ik hoop dat jij mij zoeken zal

als de lente weer aanwaait.

Edith Oeyen

In hun groene kleur hangen

de huizen als steun tegen elkaar

hun mimiek is aantrekkelijk

ze lijken een decor voor een toneelstuk

even laat ik mijn verbeelding los

en vind achter gesloten ramen

moeders die zorgen

vaders die werken

veel liefde,

veel leed

maar ook geborgenheid

en warmte

de rook uit de schoorsteen

lijkt op adem die de lucht verwarmt

bij het sluiten van de luiken

knipoog ik een glimlach

naar de avond.

Edith Oeyen

ZE TELT


Ze telt de tijd
per seconde af
verbijt pijn
schudt rillingen uit
haar lijf
kijkt even naar
een bloemenvaas

 rozen vertellen
haar dat er langer doornen
zijn dan bloemblaadjes

kon ze maar dagelijks
het fluweel voelen
van de zachtheid die
soms het leven biedt.


Edith Oeyen