Naar de inhoud

Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie

elke dag een gedicht
seniorennet.beseniorennet.be

Kind

In die lach zo helder
hoorde ik en wist
ook eens was ik onbekommerd.

Jij doet mijn jeugd herleven.


Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 16:35 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

MIJN LIEFDE













Mijn liefde heeft mij verloochend
mijn verdriet aan de sterren verkocht
mijn tederheid ontnomen
zo de vogels bezocht.

bloemen die voor mij bloeiden
werden met schaduw bedekt
tot jij mij
jouw liefde weer noemde
toen vormden ze een gebed.


Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 20:12 Reageer op dit bericht

Zingen is…

 

Nu al de bloemen zijn uitgebloeid

zoeken wij naar kleur in ons bestaan

 

We schilderen de lucht vol notenbalken

zetten elke muzieknoot in kleur

en zingen een lied  van vriendschap.

 

Wie zijn stem verheft tot een lied

opent zijn hart naar een ander

zingen is weemoed vleugels geven

zingen is de regenboog herkleuren

zingen is verbondenheid creëren.

 

We vieren feest,

laten onze stemmen weerklinken

tot  diep in de avond

we vieren feest,

zelfs doven voelen het trillen van onze stem

we vieren feest,

worden nachtegalen

met blijde klanken in ons bloed.

 

Zingen vervult de mens met wondere verhalen,

sluit angst en trots buiten

zingen is als het fluisteren van oeverriet

zingen is als het ruizen van de morgenwind

zingen is als het schitteren van sterren in de nacht

zingen is verglijden in de schaduw en opstaan in de zon

 

Luister naar dit zachte roepen

pluk rozen uit de sneeuw

rozen zo rood als ons bloed

dat zingt over dit  samenzijn.

 

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 15:49 Reageer op dit bericht

Kinderen








Kinderen slapen
dromen zich sprookjes
de nacht is avondmoe
drijft zichzelf verder
dan de tijd,
wanneer kinderogen
guitig lachen
en brabbelmondjes maken
met rondom hun hoofdje
blonde krullen.


Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 21:36 1 reactie Reageer op dit bericht

Geborgen




In jouw genegenheid
weet ik mij geborgen
hoe ontroerend heb jij mij
in jouw macht.

Trachtend naar rust
begroet jij mij
ik groet jou terug,
jij kleine zwaluw
weet
dat jij mijn geborgen zijn
wegvliegt
naar het warme Zuiden.



Edith Oeyen

uit: 'Neveldraden en morgendauw'

Geschreven door Edith Oeyen om 22:23 Reageer op dit bericht

Na het zwijgen


hanneke%2520in%2520stilte.jpg




Na het zwijgen van de lente
werd ook de voorzomer stil

die heiligheid biedt me
het denken
waar ik jou ontmoeten kan

een zoektocht van maanden
is pijn zonder wonden
is lopen zonder stap
is hopen op zon

in de nacht.


Edith Oeyen

uit: 'Op vleugels van verlegen schaamte'

Geschreven door Edith Oeyen om 10:08 Reageer op dit bericht

Kerstwensen

Dat het kerstlicht vrede brengt in je hart


E.O 

 

Als vrouw voelen wij de nood aan
lief te hebben en vreugde te delen.

 

 E.O

Wij vrouwen moeten
pijlers van liefde zijn in deze kersttijd.

 

 E.O

Wees ontvankelijk voor het kerstkind dat vrede brengt.

 

E.O 

Geen kerstfeest zonder blijheid om de eenvoud.

E.O 

 

Bewaar het kind zijn voor altijd,
dan alleen kun je vreugde zaaien.

 E.O

 

Laat het elke dag kerstmis zijn,
strooi blijheid met gulle hand

 E.O

 

Kijk door het open raam van de kerststal
en weet dat iedereen liefde nodig heeft.

 

E.O 

Laat ons onze handen warmen aan de kerstkaars en deze delen met anderen.

 

Op het spiegelglas schrijf ik voor jou
vredeswensen neer.

 E.O

Kerstwensen dansen
in de gloed van een winternacht een vredesdans.

E.O 

 

Engelenvleugels schitteren
tegen de blauwe lucht,
hun zucht spreekt over liefhebben.

 E.O.

Dieren leunen tegen elkaar bij koude,
mensen omarmen elkaar als ze liefhebben.

 E.O.

 

Op slapende dauw ligt één sneeuwwit woord: vrede.

 E.O.

Jouw glimlach maakt kerstmis zoveel mooier.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 17:55 1 reactie Reageer op dit bericht

In dit








In dit ontembaar hart ruist steeds
de wilde zee, wind splitst het schreeuwen
van meeuwen op een laat nachtelijk uur

onontwijkbaar wenken je gedachten

ik betreed het oude huis
waarin ik rusten wil,
om later aan te spoelen op het strand,
waar onweerstaanbaar de liefde vraagt
naar eeuwen samen.

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 03:22 Reageer op dit bericht

Voorspellen

Ze ging koffiedik kijken en wachten

schimmel vormde een grijze laag

steeds zag ze minder en minder

en vroeg aan de sterren

of zij konden voorspellen

zij pinkten,

 

en nu maanden, jaren later

kent zij haar toekomst nog niet

 

koffiedik en sterren gaven geen antwoord

nu wacht zij de tijd af

ze weet niet of hij ooit komen zal.

 

 

Edith Oeyen

 

Geschreven door Edith Oeyen om 03:18 Reageer op dit bericht

Op de drempel











Op de drempel van december
gaan mijn gedachten naar
de tijd van kind zijn
sneeuwlaarzen aan de voeten
wollen muts op het hoofd
en stappen in centimeters hoge sneeuw
 
lang voorbij nu
en toch
roept het heimwee  op,
nog meer nu ik mijn kleinkinderen zie
en weet dat er niet zoveel
lange winters meer wachten op mij.
 
Ik zet me neer
op de drempel van mijn huis
schud de kilte uit mijn denken
en lach even bij een middagzon
 
alles lijkt weer mooier.
Vriendelijke groeten,
 
Edith Oeyen
Geschreven door Edith Oeyen om 10:43 1 reactie Reageer op dit bericht

Onrust

Onrust haalt me uit mijn slaap

wind raast om het huis,

de wind huilt

gaat wild tekeer

 

mijn hartslag wil niet bedaren

 

bij het naar buiten kijken

ontdek ik een eekhoorntje

op een boomtak

zijn pluimstaart beweegt

in alle vrolijkheid.

 

 

 

Edith Oeyen

 

Geschreven door Edith Oeyen om 10:38 1 reactie Reageer op dit bericht

NU DE STILTE











Nu de stilte uit de winter breekt
geluidloosheid zich roert,
sprankelt in de ogen van een kind
het vuur van lenteleven


aan de einder een blauwe stip
de eeuwigheid van altijd duren
daarin wentel ik mij
zoek naar de hartstochtelijke mildheid
naar een reden van bestaan

jij herlegt de grenzen die
zich weerspiegelen in kristal
bloedrood zijn ogen van winterslaap

in alle opwinding vind ik
een paternoster
en bid ik om geluk



Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 14:05 1 reactie Reageer op dit bericht

DE DOODSTRIJD

DE DOODSTRIJD

bij werk van Felix De Boeck

Duister omkleedt de laatste uren,
gebroken ogen
hopen nog op kracht,
maar in filterlicht
is verlichting opgeborgen


de dood
heeft reeds een masker op jou gelegd
rimpels tekenden jouw lijden
als vreemde vogels in mijn ogen


avondkruid en altijd duren
hebben een verbond getekend


straks als het licht
in jouw ogen dooft
ontvangt jouw ziel
de blauwe rust
en vindt zij de stilte

van geliefden doden


Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 08:32 Reageer op dit bericht

Kinderen





KINDEREN

 

Kinderen slapen
dromen zich sprookjes,
de nacht is avondmoe
drijft zichzelf verder
dan de tijd
wanneer kinderogen
guitig lachen
en brabbelmondjes maken,
met rondom hun hoofdje
blonde krullen.


Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 05:14 Reageer op dit bericht

DE GEUR VAN...

lage_zon.jpg



DE GEUR VAN

Laat ons nu geduldig luisteren
naar de blauwe beken van stilte

zij zingen een sneeuwwit lied
van vreugde en vrede
zij bewaren het wonder van nieuw licht
dat door de dagen breekt


voorbij de grenzen van haat
verwelkomen wij een kind
sluiten duistere dagen af
en kijken uit naar
de geur van wat komende is.


Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 05:09 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie

↑ Terug naar de berichten