Kind
In die lach zo helder
hoorde ik en wist
ook eens was ik onbekommerd.
Jij doet mijn jeugd herleven.
Edith Oeyen
Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie
KindIn die lach zo helder
hoorde ik en wist
ook eens was ik onbekommerd.
Jij doet mijn jeugd herleven.
Edith Oeyen
MIJN LIEFDE

Mijn liefde heeft mij verloochend
mijn verdriet aan de sterren verkocht
mijn tederheid ontnomen
zo de vogels bezocht.
bloemen die voor mij bloeiden
werden met schaduw bedekt
tot jij mij
jouw liefde weer noemde
toen vormden ze een gebed.
Edith Oeyen
Elke MinuutElke Minuut
Dagen tellen
mijn leven
maanden,
jaren.
Het geluk herinnert mij
aan de kreet van
mijn eerste zoon.
Droefenis overstelpt mij
als ik naar mijn vader
tracht.
Toch de dag is vandaag
het leven elke minuut.
Edith Oeyen

Zingen is…
Nu al de bloemen zijn uitgebloeid
zoeken wij naar kleur in ons bestaan
We schilderen de lucht vol notenbalken
zetten elke muzieknoot in kleur
en zingen een lied van vriendschap.
Wie zijn stem verheft tot een lied
opent zijn hart naar een ander
zingen is weemoed vleugels geven
zingen is de regenboog herkleuren
zingen is verbondenheid creëren.
We vieren feest,
laten onze stemmen weerklinken
tot diep in de avond
we vieren feest,
zelfs doven voelen het trillen van onze stem
we vieren feest,
worden nachtegalen
met blijde klanken in ons bloed.
Zingen vervult de mens met wondere verhalen,
sluit angst en trots buiten
zingen is als het fluisteren van oeverriet
zingen is als het ruizen van de morgenwind
zingen is als het schitteren van sterren in de nacht
zingen is verglijden in de schaduw en opstaan in de zon
Luister naar dit zachte roepen
pluk rozen uit de sneeuw
rozen zo rood als ons bloed
dat zingt over dit samenzijn.
Edith Oeyen
Kinderen
Geborgen

In jouw genegenheid
weet ik mij geborgen
hoe ontroerend heb jij mij
in jouw macht.
Trachtend naar rust
begroet jij mij
ik groet jou terug,
jij kleine zwaluw
weet
dat jij mijn geborgen zijn
wegvliegt
naar het warme Zuiden.
Edith Oeyen
uit: 'Neveldraden en morgendauw'
Na het zwijgen

Na het zwijgen van de lente
werd ook de voorzomer stil
die heiligheid biedt me
het denken
waar ik jou ontmoeten kan
een zoektocht van maanden
is pijn zonder wonden
is lopen zonder stap
is hopen op zon
in de nacht.
Edith Oeyen
uit: 'Op vleugels van verlegen schaamte'
IN JE OGEN In je ogen
zag ik leven
zelfs je zwijgen was
kwetsbaarheid
momenten verstrooiing
mijn denken dwaalde naar later
ik offerde mijn laatste kracht
je aanwezig weten
was balsem op de wonde.
Edith Oeyen
KerstwensenDat het kerstlicht vrede brengt in je hart
E.O
Als vrouw voelen wij de nood aan
lief te hebben en vreugde te delen.
E.O
Wij vrouwen moeten
pijlers van liefde zijn in deze kersttijd.
E.O
Wees ontvankelijk voor het kerstkind dat vrede brengt.
E.O
Geen kerstfeest zonder blijheid om de eenvoud.
E.O
Bewaar het kind zijn voor altijd,
dan alleen kun je vreugde zaaien.
E.O
Laat het elke dag kerstmis zijn,
strooi blijheid met gulle hand
E.O
Kijk door het open raam van de kerststal
en weet dat iedereen liefde nodig heeft.
E.O
Laat ons onze handen warmen aan de kerstkaars en deze delen met anderen.
Op het spiegelglas schrijf ik voor jou
vredeswensen neer.
E.O
Kerstwensen dansen
in de gloed van een winternacht een vredesdans.
E.O
Engelenvleugels schitteren
tegen de blauwe lucht,
hun zucht spreekt over liefhebben.
E.O.
Dieren leunen tegen elkaar bij koude,
mensen omarmen elkaar als ze liefhebben.
E.O.
Op slapende dauw ligt één sneeuwwit woord: vrede.
E.O.
Jouw glimlach maakt kerstmis zoveel mooier.
Edith Oeyen
ZelfmoordZelfmoord
Woorden noteren
tot je barst
en koud wordt
Edith Oeyen
In dit

In dit ontembaar hart ruist steeds
de wilde zee, wind splitst het schreeuwen
van meeuwen op een laat nachtelijk uur
onontwijkbaar wenken je gedachten
ik betreed het oude huis
waarin ik rusten wil,
om later aan te spoelen op het strand,
waar onweerstaanbaar de liefde vraagt
naar eeuwen samen.
Edith Oeyen
VoorspellenZe ging koffiedik kijken en wachten
schimmel vormde een grijze laag
steeds zag ze minder en minder
en vroeg aan de sterren
of zij konden voorspellen
zij pinkten,
en nu maanden, jaren later
kent zij haar toekomst nog niet
koffiedik en sterren gaven geen antwoord
nu wacht zij de tijd af
ze weet niet of hij ooit komen zal.
Edith Oeyen
Op de drempel

OnrustOnrust haalt me uit mijn slaap
wind raast om het huis,
de wind huilt
gaat wild tekeer
mijn hartslag wil niet bedaren
bij het naar buiten kijken
ontdek ik een eekhoorntje
op een boomtak
zijn pluimstaart beweegt
in alle vrolijkheid.
Edith Oeyen
NU DE STILTE

Nu de stilte uit de winter breekt
geluidloosheid zich roert,
sprankelt in de ogen van een kind
het vuur van lenteleven
aan de einder een blauwe stip
de eeuwigheid van altijd duren
daarin wentel ik mij
zoek naar de hartstochtelijke mildheid
naar een reden van bestaan
jij herlegt de grenzen die
zich weerspiegelen in kristal
bloedrood zijn ogen van winterslaap
in alle opwinding vind ik
een paternoster
en bid ik om geluk
Edith Oeyen


DE DOODSTRIJDDE DOODSTRIJD
bij werk van Felix De Boeck
Duister omkleedt de laatste uren,
gebroken ogen
hopen nog op kracht,
maar in filterlicht
is verlichting opgeborgen
de dood
heeft reeds een masker op jou gelegd
rimpels tekenden jouw lijden
als vreemde vogels in mijn ogen
avondkruid en altijd duren
hebben een verbond getekend
straks als het licht
in jouw ogen dooft
ontvangt jouw ziel
de blauwe rust
en vindt zij de stilte
van geliefden doden
Edith Oeyen
Te weinig
Kinderen
KINDEREN
Kinderen slapen
dromen zich sprookjes,
de nacht is avondmoe
drijft zichzelf verder
dan de tijd
wanneer kinderogen
guitig lachen
en brabbelmondjes maken,
met rondom hun hoofdje
blonde krullen.
Edith Oeyen
DE GEUR VAN...

DE GEUR VAN
Laat ons nu geduldig luisteren
naar de blauwe beken van stilte
zij zingen een sneeuwwit lied
van vreugde en vrede
zij bewaren het wonder van nieuw licht
dat door de dagen breekt
voorbij de grenzen van haat
verwelkomen wij een kind
sluiten duistere dagen af
en kijken uit naar
de geur van wat komende is.
Edith Oeyen