DIT IS

Wees voorzichtig
nu de stilte is verbroken

laat me geen winters
na de ontdekking

ondenkbare woorden fluisteren:
werkelijkheid of droom?


reeds in de verte
ontwaar ik één of anders tstad.


Edith Oeyen

Voor jou
wil ik mijn schuchterheid
verliezen

zweven als een
dronken bij
in je armen


zal je me verwarmen
als herders hoeden op het veld?

en mijn verlegen schaamte
ontwijken?


Edith Oeyen

Reeds dagen ben ik een zwerver
dolend in droefheid
wachtend op liefde
die omschreven wordt.

ach,
er is de tijd

hartstocht heeft me bewogen
en ingetogen beleef ik
de schoonheid van beminnen.

ik wil vluchten uit
de stilte

schooier zijn
en smeken om jouw aanwezigheid.


Edith Oeyen

MEDIDATIE ROOS

Bij werk van S. Dali

Boven de akkers

kleurt een lucht zich blauw

witte wolken

hebben

de dreiging van de nacht

te slapen gelegd

schoonheid weerspiegelt zich

als bloemblaadjes zich openen

zij stemmen tot nadenken

hun kleur is helder

is rood

zoals liefde

zoals bloed

een roos opent ruimte

in mijn gedachten

zij straalt goedheid uit

en symboliseert het leven.

Boven de akkers zweeft

een eenzame roos

zij geeft ons zoveel warmte.

Edith Oeyen

Ontrouw

Ze hoopt op hem

maar hij laat haar

de eenzame dagen,

de kilte en de pijn

hij zweeft van links naar rechts

houdt van het leven
en wil steeds proeven van de tijd

Ondanks haar houden van

kan hij zich niet binden,

de wereld is te groot

om aan een touw te lopen,

maar liefde is trouw

en steeds wederkeren naar die ander,

het is geen vrijheid die men neemt

maar een extra dat men krijgt

Ze hoopt op hem

en weet dat haar hoop

op illusies rust

dus sluit ze de ogen

en weent om zoveel ontrouw.

Edith Oeyen

OCHTEND

In een onweerstaanbare blauwe lucht,

trekt rode gloed een lijn van vrede

zij begroet de dag

die haar eerste stappen waagt,

met verwonderde blik

en ingehouden emoties

denk ik weer aan toen,

de jaren uit mijn jeugd,

september was de maand

dat Sint Niklaas de ovens stookte

hij bakte blij gezind speculaas

voor duizenden kinderen

nu bakt de bakker speculaas

een gans jaar door.

Edith Oeyen

Een huis voor iedereen

aan de bewoners van Corsala (rusthuis)

In dit huis mag je
geen vreemde zijn
niet huiveren van angst
rood bloed vloeit door alle aderen

laat ons samen schrijden
door de kamers
zoeken naar eeuwige verbondenheid
verdriet op vleugels zetten


wij zullen dan
stenen van haat verpulveren
liefde een naam geven
en zwijgend kijken door het raam
naar de kerselaar die de lente maakt


dit huis voor iedereen
beschremt ons
voor alle gevaren.


Edith Oeyen

LIJNEN

In een oneindige ruimte

trekken verticale lijnen

onze aandacht

ligt er achter dit tafereel

een verborgen geheim

of

staan zij naast elkaar

als concurrenten

of

is broederlijkheid

hier het woord

talrijke kleuren openen

een perspectief voor vele ogen.

Edith Oeyen

Hoe ik


Ze bevelen mij
trekken aan touwtjes
rukken de vezels uit mijn lijf
verbuiken al mijn energie

en straks als ik sterf
hebben anderen
mijn leven geleefd.

Edith Oeyen

Ik hoor de stem van de regen

spiegel mij in de weelde van water

jubel om sterren in jouw haar

en droom van de nacht die komen gaat 

het lijkt een toverwereld vol geheimen

wij ontrafelen met

trage traagheid wat leven is

leggen ons zorgeloos te slapen

op een bed van rozen

liefde is zich bezeren

en wonden verzachten

is woorden horen als uit een kindermond

is alert zijn in onbezorgde uren

en weten dat vlinders vleugels dragen

om elkaar te ontmoeten.

Edith Oeyen