ONTROUW

ZE TELT


Ze telt de tijd
per seconde af
verbijt pijn
schudt rillingen uit
haar lijf
kijkt even naar
een bloemenvaas

 rozen vertellen
haar dat er langer doornen
zijn dan bloemblaadjes

kon ze maar dagelijks
het fluweel voelen
van de zachtheid die
soms het leven biedt.


Edith Oeyen

SOMS

Soms is één woord
dat de stilte doorbreekt

meer waard dan duizend bloemen,

soms is één woord

dat met liefde wordt gezegd

meer waard dan kasbons op de bank,

soms is één woord

voldoende om te laten voelen

dat anderen je waarderen

om je zijn,

om je kunnen:

Dank je wel voor zoveel

wat jij ooit deed zonder

een verlangen terug.

Edith Oeyen

Ik schrijf je afwezig deze dag
kijk binnenwaarts
vind storm die onrust zaait

ook dit huis hier is van jou
waar adem ruist en vragen reizen
waar angst beklijft en
vochtigheid mijn wangen streelt

hoe openbaren
dat ik geborgen wil zijn
als hoge tonen
me vertellen over tijd

welke onzekerheid bewoont mij
nu je niet meer teder schrijft

mogelijk ben ik een verschrikte vogel
die graag wil dat men zijn pluimen schikt

geen bruid meer voor mij
geen kind,
alleen liefde die
soms de dagen tooit
als zonlicht achter regenbogen

wanneer je weer aanwezig bent
schrijf dan even
zonneblijheid om me heen

zodat ik bewegen kan
en kijken naar de blauwe lucht


Edith Oeyen

Liefde

Ik hoor de stem van de regen

spiegel mij in de weelde van water

jubel om sterren in jouw haar

en droom van de nacht die komen gaat 

het lijkt een toverwereld vol geheimen

wij ontrafelen met

trage traagheid wat leven is

leggen ons zorgeloos te slapen

op een bed van rozen

liefde is zich bezeren

en wonden verzachten

is woorden horen als uit  kindermond

is alert zijn in onbezorgde uren

en weten dat vlinders vleugels dragen

om elkaar te ontmoeten.

Edith Oeyen

MUZIKAAL LANDSCHAP

Luister naar de klanken

hoe muziek speelt

door het heelal

op weg naar ergens

vinden wij een onderkomen

een huis waar wij ontmoeten kunnen.

Dampwolken hangen

als een blauwgrijs watergordijn,

vertederen de muziek

schoonheid ontstaat

in het hart van de mens.

Edith Oeyen

OP STAP

Hier begint hun reis

zij kijken de sterren na

met het morgenlicht in hun ogen,

hun blik is wijd en onbewogen

hun jassen geuren naar jeugd.

Over mistdauw stappen zij

de onbekende wereld in

hun houding spreekt

de taal van vragen

stilte beweegt in grijs

en geeft hun liefde voor alle dagen

samen zijn zij op stap

verkennen zo de toekomst

Edith Oeyen

Een wereld vol pijn

opent mijn ogen

onbewogen kijk ik

naar het zinloze geweld

schudt mijn hoofd

en ween om zoveel onrecht

kinderen dragen

littekens op hun ziel

en wenen om het niet begrijpen,

ik wil helpen

maar machteloosheid

slaat me om de oren,

hoeveel  onrecht

moet er nog geschieden

vooraleer machthebbers inzien

dat elk leven zinvol is,

ik bid voor elk kind

dat straks volwassen wordt

en hoop dat hun wonden genezen

zonder enige napijn.

Een wereld vol pijn opent mijn ogen

ik blijf geloven in liefde, 

langzaam ontwaakt weer

een vlam van eeuwigheid

zij weerspiegelt

de goedheid en de vrede van Eden.

Edith Oeyen

Nu de wind huilt als een weerwolf

en wild zijn adem uitblaast

schuilen wij ergens dicht bij elkaar,

niets kan ons deren,

want jouw adem is

een warmte die mij veiligheid geeft.

Edith Oeyen

Jullie jeugd

                        Aan mijn zonen

Jullie jeugd buigt zich

naar ouder worden

verbergt het kind met heimwee

straks ontdekken jullie

het toverfeest van het leven

soms griezel en engte

soms blijheid en

de lieve lach van ieder om je heen

jullie jeugd vervliegt snel voorbij
dan bouwen jullie herinneringen

en hangen jullie ze op

in de meidoornhaag

Het zonlicht zal

de blauwe tuin van

het jong zijn verlichten

en de nacht brengt sterren en romantiek

jullie volwassen weten

maakt me moederdroef

maar ik weet dat ook elke merel

zijn nest ooit verlaat.

Edith Oeyen

DRAAGTAS

Hoe mooi prijkt zij

tegen de wand

haar beige-rode kleur

heeft de blos van verlegenheid 

wat herbergt zij

liefdesbrieven uit jaren eerder

een muzikaal verlangen

voor vandaag

of mogelijk een verhaal

van eenzaamheid

even kijk ik achter  het  raam

en vind foto’s uit de oude doos

ik zong toen liedjes

voor mijn ouders.

Edith Oeyen