In hun groene kleur

Ontrouw

Ze hoopt op hem

maar hij laat haar

de eenzame dagen,

de kilte en de pijn

hij zweeft van links naar rechts

houdt van het leven
en wil steeds proeven van de tijd

Ondanks haar houden van

kan hij zich niet binden,

de wereld is te groot

om aan een touw te lopen,

maar liefde is trouw

en steeds wederkeren naar die ander,

het is geen vrijheid die men neemt

maar een extra dat men krijgt

Ze hoopt op hem

en weet dat haar hoop

op illusies rust

dus sluit ze de ogen

en weent om zoveel ontrouw.

Edith Oeyen

OCHTEND

In een onweerstaanbare blauwe lucht,

trekt rode gloed een lijn van vrede

zij begroet de dag

die haar eerste stappen waagt,

met verwonderde blik

en ingehouden emoties

denk ik weer aan toen,

de jaren uit mijn jeugd,

september was de maand

dat Sint Niklaas de ovens stookte

hij bakte blij gezind speculaas

voor duizenden kinderen

nu bakt de bakker speculaas

een gans jaar door.

Edith Oeyen

Een huis voor iedereen

aan de bewoners van Corsala (rusthuis)

In dit huis mag je
geen vreemde zijn
niet huiveren van angst
rood bloed vloeit door alle aderen

laat ons samen schrijden
door de kamers
zoeken naar eeuwige verbondenheid
verdriet op vleugels zetten


wij zullen dan
stenen van haat verpulveren
liefde een naam geven
en zwijgend kijken door het raam
naar de kerselaar die de lente maakt


dit huis voor iedereen
beschremt ons
voor alle gevaren.


Edith Oeyen

LIJNEN

In een oneindige ruimte

trekken verticale lijnen

onze aandacht

ligt er achter dit tafereel

een verborgen geheim

of

staan zij naast elkaar

als concurrenten

of

is broederlijkheid

hier het woord

talrijke kleuren openen

een perspectief voor vele ogen.

Edith Oeyen

Hoe ik


Ze bevelen mij
trekken aan touwtjes
rukken de vezels uit mijn lijf
verbuiken al mijn energie

en straks als ik sterf
hebben anderen
mijn leven geleefd.

Edith Oeyen

Ik hoor de stem van de regen

spiegel mij in de weelde van water

jubel om sterren in jouw haar

en droom van de nacht die komen gaat 

het lijkt een toverwereld vol geheimen

wij ontrafelen met

trage traagheid wat leven is

leggen ons zorgeloos te slapen

op een bed van rozen

liefde is zich bezeren

en wonden verzachten

is woorden horen als uit een kindermond

is alert zijn in onbezorgde uren

en weten dat vlinders vleugels dragen

om elkaar te ontmoeten.

Edith Oeyen

Herfst II

Ik voel de eerste wind die koude brengt,

zie donkerrode bladeren op het wegdek

hoor een late vogel sjilpen met hese stem,

zie een eekhoorntje vlug de takken opklimmen

en weet dit is herfst.

Vol heimwee dwalen

mijn  gedachten naar warme dagen,

naar zee en strand

met in mijn hand

de wensen van een kind,

glimlach bij het verpozen

van deze droom

en zonder schroom waan ik me weer

piep als toen ik zandkastelen bouwde.

Ik kijk vooruit en vind

de witte kilte van winter om me heen

ijspegel die het raam versieren

dan hoop ik weer op de eerste koude wind,

want ik besef

dat de herfst me jonger

laat wezen dan de winter,

ouder dan de zomer,

maar dat de bloedwarme kleuren

mij een gelukzalig gevoel geven

vol genegenheid en liefde
die ik delen wil met jou.

Edith Oeyen

Beneveld gras geurt naar ochtend

boomgeritsel herbergt late vogels

nu de herfst begint,

het is troostend te weten

dat de middagzon nog warmte brengt

haar mildheid stemt mij blij

ademloos is mijn zwijgen

onbewogen de kijkers

van een kind,

mijn hart krijgt vleugels

wil vliegen naar jou

om zo het blauw

 van je ogen ontmoeten,

de kleur van zee en lucht

ik zucht en weet

dat de stilte van mijn liefde

nooit doven zal.

Beneveld gras geurt

naar onze herinneringen.

Edith Oeyen

Zij kon als de zon zijn

als het felste middaglicht

zij kon als de maan zijn

als de stilste stilte

zij kon als een ster zijn

als een lantaarn in de straat

zij kon één en al lach zijn

als klaterend water

zij kon als een traan zijn

en beken bevloeien

zij kon een luisterend oor zijn

een vraag zonder antwoord

zij kon toch zoveel zijn

dat wij met domheid geslagen ons afvragen:

Waarom?

Edith Oeyen