Met heimwee

Dansen van vrolijkheid
in boomgaarden waar dieren
uit fabels verdwaald zijn

rijpe druiven persen tot wijn
rinkelen met lege flessen
na avonden uitbundigheid

je belhamel voelen in de bloemenstad
waar kleuren een mozaïek
van schoonheid vormen

onze eenheid vedraagt geen droefheid
in dit prinsdom hoort men
enkel stemmen fluisteren

dansen van vrolijkheid
na avonden uitbundig te
hebben bemind.


Edith Oeyen

Nu de stilte
als wijding is neergestreken
zal ik me beschutten
tegen duisternis
en rusteloosheid


ook zwijgen
kent zijn grenzen


dit vreemd onthouden
is als uitzichtloze troost
als snijden in mijn eigenheid


maar hunker groeit
naar nieuwe hoop

geheel ontdaan van twijfel zijn
is werkelijkheid


rozen uit zomertuinen
laten mijn bloed
weer langzaam stromen.


Edith Oeyen

Zal ik sterven van verdriet
nu ik langzaam voel
hoe alles uit me stroomt

dagen gevuld met zorgen
drijven me als automaat

licht geeft geen kleur
en vreugde is een onbekendheid

ik zoek wat
niet te vinden is


ben jij het die
me leven laat?



Edith Oeyen

uit: Op vleugels van verlegen schaamte

Hier voel je de vrolijkheid
goedheid en leven

wij openen het gordijn
ontdekken een landschap
waarin een vijver
dikkopjes dansen laat

of zijn het ballonen
van kinderen op een kermisplein


misschien wel regendruppels
of de blauwdruk
van een ongezongen lied

mogelijk blaasbellen
in een lentelucht


laat ons dit raadselachtig dolen
bezingen  met de stem van engelen.


Edith Oeyen

VOETSPOREN

Het strand in zijn verlatenheid

zoekt naar winterrust

nat zand verbergt heimwee

van zoveel zomer

en van ons samen

zoekend naar jou

zag ik voetsporen,

zij wijzen mij de weg

naar morgen

een schaduwbeeld in de verte:

ik hoop dat jij mij zoeken zal

als de lente weer aanwaait.

Edith Oeyen

In hun groene kleur hangen

de huizen als steun tegen elkaar

hun mimiek is aantrekkelijk

ze lijken een decor voor een toneelstuk

even laat ik mijn verbeelding los

en vind achter gesloten ramen

moeders die zorgen

vaders die werken

veel liefde,

veel leed

maar ook geborgenheid

en warmte

de rook uit de schoorsteen

lijkt op adem die de lucht verwarmt

bij het sluiten van de luiken

knipoog ik een glimlach

naar de avond.

Edith Oeyen

ZE TELT


Ze telt de tijd
per seconde af
verbijt pijn
schudt rillingen uit
haar lijf
kijkt even naar
een bloemenvaas

 rozen vertellen
haar dat er langer doornen
zijn dan bloemblaadjes

kon ze maar dagelijks
het fluweel voelen
van de zachtheid die
soms het leven biedt.


Edith Oeyen

SOMS

Soms is één woord
dat de stilte doorbreekt

meer waard dan duizend bloemen,

soms is één woord

dat met liefde wordt gezegd

meer waard dan kasbons op de bank,

soms is één woord

voldoende om te laten voelen

dat anderen je waarderen

om je zijn,

om je kunnen:

Dank je wel voor zoveel

wat jij ooit deed zonder

een verlangen terug.

Edith Oeyen

Ik schrijf je afwezig deze dag
kijk binnenwaarts
vind storm die onrust zaait

ook dit huis hier is van jou
waar adem ruist en vragen reizen
waar angst beklijft en
vochtigheid mijn wangen streelt

hoe openbaren
dat ik geborgen wil zijn
als hoge tonen
me vertellen over tijd

welke onzekerheid bewoont mij
nu je niet meer teder schrijft

mogelijk ben ik een verschrikte vogel
die graag wil dat men zijn pluimen schikt

geen bruid meer voor mij
geen kind,
alleen liefde die
soms de dagen tooit
als zonlicht achter regenbogen

wanneer je weer aanwezig bent
schrijf dan even
zonneblijheid om me heen

zodat ik bewegen kan
en kijken naar de blauwe lucht


Edith Oeyen

Liefde

Ik hoor de stem van de regen

spiegel mij in de weelde van water

jubel om sterren in jouw haar

en droom van de nacht die komen gaat 

het lijkt een toverwereld vol geheimen

wij ontrafelen met

trage traagheid wat leven is

leggen ons zorgeloos te slapen

op een bed van rozen

liefde is zich bezeren

en wonden verzachten

is woorden horen als uit  kindermond

is alert zijn in onbezorgde uren

en weten dat vlinders vleugels dragen

om elkaar te ontmoeten.

Edith Oeyen