Berichten van 28 juni 2010 tot 4 juli 2010

Hier heerst een zeldzame stilte

hebben bloesem zich uitgestrekt

in de wijde wijdste voor onze ogen

karsporen tonen de weg

verschrikte spindraden breken

bij ons passeren

hier spreekt de pijn

uit oude bomen

verdriet sijpelt uit hun bast

maar als de lente komt

ontdoen zij zich van winterheimwee

reiken hun takken

met veel verlangen naar het blauw

ademen ze zuurstof vol zuiverheid

wij lopen gearmd

onder hun goedkeurend oog

en ze beamen onze liefde.

Edith Oeyen

JIJ PARADIJSELIJK LANDSCHAP

Hier te zijn is genieten

van een kleine gelukservaring

het is leven in de dans van de tijd

dit achtergronddecor

is in stilte gehuld

terwijl het dorp in de verte

lachend wenkt

jij paradijselijk landschap

jij bent het symbool van lente

jij geeft ons zuurstof en helderheid

het is een geestelijk feest hier te zijn

deze confrontatie

tussen winter en zomer

brengt ons in een sfeer

van innerlijke vreugde

geef ons de wijsheid

onze dichterlijke ziel te bewaren

in harmonie met de natuur.

Edith Oeyen

1)      Bij een schilderij van Jan Vanstraelen

Haar grote zeeblauwe ogen
kijken vol onzekerheid

of is het weemoed die te lezen staat

zij droomt van mildheid in het leven

de liefde die op haar lippen brandt

wil zij delen met jou

als zij dan ontwaakt uit haar droom

en realiteit haar omringt

vindt men zoveel gratie
in haar houding

wind speelt met haar rode lokken

geeft vleugels aan haar jong zijn

zilverwit is het aangezicht

als maanlicht stralen werpt 

haar hals geaccentueerd
door warme kleuren

doen zelfs slapende bloemen ontwaken.

Edith Oeyen

Ze schreef een woord
een aanmoediging

zoals ik van haar gewoon was

correct en in een stijl

van beleefdheid

 ze was steeds een voorbeeld

een vrouw met klasse

die onverwachts uit de hoek komt

haar zachte stem doet wonderen

zalft en heelt

haar kinderen weten hun

rijkdom groot door haar

haar man is een geluksvogel

 en zij is de dochter van haar vader.

Edith Oeyen

Nu de zon schijnt in felle glorie
wil elk kind badwater in zijn tuin
schouders worden langzaam bruin en
alles krijgt een ander kleur

ook de geur van bloemen wijzigt
maar als de avond valt
geniet ik van wat frisse wind
want ook ik ben een kind
dat spelen wil en leven
al is het elke dag maar even

Edith Oeyen

BERINGEN 1

Rond slenterend door de straten, zal ik

niet ontkennen dat ik van je hou

met de jaren vergroeid en steeds meer beleefd

met stadsgenoten zoek ik soms de rust op

gedreven door de passie voor het mijnverleden

grasduin ik vaak rond in het museum van toen

denk terug aan de eerste dagen van hier te

wonen of hoe lang geleden toch dichtbij is 

mijn kinderen groot verzeil ik wel eens alleen

in het grote bos achter mijn huis daar vind ik dan

de heimwee van het dorp in de stad en weet dat

elke dag die nog zal komen een welkom geschenk is 

rond slenterend door de stad proef ik de verschillende

culturen en weet Beringen een woonplaats voor velen.

Edith Oeyen