Archief

NABERPASSAGE

Wanneer ik slenter

langs de straten van de stad

breekt het zingen van de vogels

want door hun lied van sneeuw

klinkt droefheid

smalle stegen herbergen heimwee

in hun schaduwval herken ik één

de Naberpassage

eens dansten er argeloze meisjes

maar hun vlugge voeten

werden door de jaren getekend

nu zoek ik naar een blauwe hoek

waar ooit iemand de liefde vond

ik luister verder

hoor niets dan de stilte

en droefheid in zijn voegen.

Edith Oeyen

Zie hoe blauw het wit overstijgt

hoe de lucht drijft boven het water

hoe golven deinen op en neer

hoe een boot vaart in de verte

hoe zijn mast wappert in de wind

het geeft me rust en vrede

ik leg me neer op het strand

het zand is mijn bed tot de zee

haar vloed mij verjagen zal.

Edith Oeyen

Als dit de dag is dat ik sterven moet

 geef me dan nog wat zonnelicht

 geef me dan even het geluid van de stilte

geef me dan nog een kinderlach

of een stem die me bekend in de oren klinkt

geef me dan nog wat warmte van je hart

maar laat me niet eenzaam gaan

op de dag dat ik sterven moet.

Edith Oeyen

Aan mijn overleden vader

Na jaren grijpen we weer naar herinneringen

aan het land waarop jij liep

aan de nachten waarin jij sliep

ook de zachte weemoed

om dit heengaan

zal in ons denken blijven bestaan

maar denken we weer aan jouw lach

of aan jouw jubelende stem

er zegt iets in mij:
wij hielden zo van hem.

Edith Oeyen

Als angst je beklemd

eenzaamheid je mantel wordt

weer die woorden 

zich herhalen in je hoofd

verwarring brengen

en je hulpeloos maken

zoek dan naar dat streepje zon

het geeft je warmte

een goed gevoel

misschien weer moed om verder te gaan

in stilte te leven met hetgeen je kwelt

tot je dat streepje zon voelt in je hart  

vlinder wordt en

 weer vrij kan bewegen.

Edith Oeyen

PUKKELPOP 2

En dan 

werd het een zwarte dag

regen raasde razendsnel

hagel

bliksem

donder

storm zaaide paniek

angst vergrootte vele ogen

als anderen renden voor de dood

zo zwaar als lood hun benen

een aanslag op het grote feest

dat opgewekt moest zijn

nu vreet de pijn in hart en ziel

om hen die het leven lieten

gewonden huilden

werden afgevoerd

er was onrust in vaders moeders hart

verstomd stonden anderen te kijken

en dan de realiteit was hard

tenten werden neergegooid

bomen omgewaaid

een ravage hier als reinste moord

geen woord wordt nog gesproken

sirenes loeien overal

hulp komt snel op gang

solidariteit in omgang groot

brengt mensen bij elkaar

maar als de ontnuchtering valt 

is het zonnegordijn gevallen

twijfel of het nog komen zal

het grote zomerfeest

waar blijheid zegeviert

ach waarom treft men hier de jeugd

wat heeft zij toch misdaan

ondanks de vragen is er nog hoop

wij moeten verder gaan

al was het een zwarte dag

morgen lacht weer een lach.

Edith Oeyen

PUKKELPOP 1

Van vreugde genieten jong zijn

zingen

dansen

en onbezorgd de dagen tellen

zo was alles voorzien

tot onverwacht de weergoden

hun zwarte gedachten

over de weide stuurden

regen

storm

hagel

wind

niet te tornen

een ravage aangericht in zo weinig tijd

het onheil was geschied

jonge mensen diep in rouw

pijn

twijfel

verdriet  en angst

bewonen hun hart

zoveel vrienden zijn niet meer

anderen lijden de pijn

zal er ooit nog een pukkelpop zijn

zonder zwarte herinneringen

wij voelen mee en schudden het hoofd

om zoveel onbegrip

bidden om sterkte

voor degenen die vertwijfeld

staan te kijken.

Edith Oeyen

STILTE 1

Stilte is de vrede zoeken in jezelf

verbonden zijn met de kosmos

waarde geven aan kleine dingen

weerklank vinden bij een zielsgenoot

stilte is baden in het zeewater  

de golven omarmen en kussen

wit zand strelen in een verhaal

schuchter kijken van op  een bank

stilte is op een platte tegel staan

de pijn in je lijf verbijten

bidden om het palmriet dat buigt

reisleider zijn naar je eigen ziel

stilte is een tafelgast zijn

die de stilte als hoogste erfgoed

weet te waarderen.

Edith oeyen

Ze zijn er weer

Ze zijn er weer

de kleine beestjes die sluipen

ongemerkt

niets helpt dan

 geen plaquenil

of dafalgan

geen mobic

of gambaran

steeds weer kruipen ze

van boven naar onder

net of ze kunnen niet zonder

ik vraag me af waarom ze het doen

kennen ze geen fatsoen

hebben ze de pest aan mijn lijf

eten ze daarom hun buikje stijf

plagen ze me daarom zo

niets helpt dan

 geen mobic

of geen dafalgan.

Edith Oeyen

Tussen avond en morgen

ligt de stilte van de nacht

wij slapen dan de schuld

en onschuld naar verleden tijd

hopen dat de duistere uren

onze schouders verlichten 

opdat wij het ochtendlicht

tegemoet kunnen zien

met grote blauwe ogen.

Edith Oeyen