Naar de inhoud

Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie

elke dag een gedicht
seniorennet.beseniorennet.be

Archief

Wiebel

Wiebel wabbel wiebellicht

luister eens naar een gedicht

want het is gedichtendag

zie de kinderen met hun lach

hoe de zenuwen door hun gieren

zou de uitslag hen plezieren

 

of moeten ze weer een jaartje wachten

dan naar een prijsje trachten

zullen we maar vlug beginnen

want ze zijn nu allen binnen

ik houd de spanning er niet langer in

vertel de uitslag met heel veel zin.

Edith Oeyen

geschreven als inleiding bij de uitreiking van de poëzieprijs van de jeugd op 28/01/2011

Geschreven door Edith Oeyen om 23:53 Reageer op dit bericht

Felix de Boeck en de pioniers van de abstracte kunst

FELIX DE BOECK  en de pioniers van de abstracte kunst.

                                                    Door Raoul Maria de Puydt

Wat is abstracte kunst, vragen sommigen zich af. Een definitie ervan is niet zo evident, alsof kunstcritici vrezen voor het keurslijf dat een definitie onvermijdelijk met zich meebrengt. Het zou volgens Albert Van Wiemeersch een ‘Verzamelnaam zijn voor alle non-figuratieve beeldmiddelen rond 1910 in Frankrijk, Rusland, Duitsland, Italië en Nederland, dit schreef hij in zijn Nieuw Internationaal Lexicon beeldende kunsten van de 20ste eeuw.

In abstracte kunst wordt er geëxperimenteerd met lijnen, kleuren en vormen, er is geen afbeelding te zien, de kijker moet zijn verbeelding laten werken.

Er zijn verschillende kunstenaars die zich aan deze abstracte  kunst begeven hebben. Wassili Kandinsky zou de grondlegger zijn, zijn werk is opvallend van kleur en vorm, het spreekt velen aan. Hij heeft een innerlijk schilderij op doek gebracht en zijn compositie mag zeker geslaagd worden genoemd. Volgens hem kan het oog ook geprikkeld worden door de kleur en de vorm en kan het de toeschouwer een vreugdig genot geven. Hij zorgde ervoor dat de abstracte kunst als wereldomvattend gebeuren haar bestaansrecht niet meer ontzegd kan worden.

Ook Felix De Boeck, bij ons zeer gekend, waagde zich aan de abstractie. Zijn werk is adembenemend. Op samenkomsten, in kringen van modernistische schilders, in menig atelier zie je doeken die door zijn werk werden beïnvloed,en wordt zijn naam genoemd. Felix De Boeck  is een schilder en werkt in stilte verder. Iedereen werd door zijn trillende kleuren getroffen en het licht in zijn werk is opvallend aanwezig. Toch werd hem niet de erkenning toebedeeld hem waardig. Maar hij schilderde verder, toonde zijn ziel en zijn leven, tot hij de natuur ontdekte. Ook de drama’s en de emoties die hij te verwerken kreeg zette hij op doek. Vanaf dan ademt zijn werk rust en sereniteit uit. 

Felix De Boeck heeft zich in stilte teruggetrokken op zijn hoeve te Drogenbos, maar bleef alleen abstract schilderen. Al de anderen die verhuisd waren naar Frankrijk bleven in de aandacht. De andere pioniers van de abstracte kunst werden vergeten, voor jaren en jaren.

Gelukkig laat dit boek, dit essay, deze pioniers weer tot leven komen. Wij denken aan: Alkema, Delannay, Husza, Kandinsky, Kupka, Malevitch, Moholy-Magy, Mondriaan, Servranckx, Van Doesburg en natuurlijk Felix De Boeck. Wie werk van hem wil bewonderen kan naar het Felix De Boeckmuseum te Drogenbos en zal perplex staan bij zijn werk, de kleuren en figuren hebben een bijzondere uitstraling. En wie graag meer leest over al deze pioniers kan het rijk geïllustreerd boek bestellen bij: Uitgeverij Snoeck, ISBN: 9789053497869, 40.00 euro op rekeningnummer: BE33 3100 1175 2446, vermelden Abstractie.

 

Edith Oeyen

 MENS IN ABSTRACT LANDSCHAP

 

Voorzichtig is de ochtend bij het ontwaken

de taal van de rozelaar spreekt roze

onstuimig jubelen wolken

als een wakende moeder haar kind sust

 

samen luisteren ze

naar de adem van de vogels

ontwaren dieren in vredige verbondenheid

 

in dit landschap doorkruist met duizend lijnen

fluistert de wind zachte woorden

 

verscholen achter wolken

Thor met rode blos.

 

Edith Oeyen

 
DE DOODSSTRIJD

Duister omkleedt de laatste uren

gebroken ogen hopen nog op kracht

maar in filterlicht is verlichting opgeborgen

de dood heeft reeds een masker op jou gelegd

 rimpels tekenden jouw lijden

als  een vreemde vogel in mijn ogen

 

avondkruid en altijd duren

hebben een verbond getekend

 

straks als het licht in jouw ogen dooft

ontvangt jouw ziel de blauwe rust

en vindt zij

de stilte van geliefde doden.

 

Edith Oeyen

 

Geschreven door Edith Oeyen om 09:05 Reageer op dit bericht

DE LAATSTE RUSTPLAATS

 

 

Hier heeft de vredige rust

een woonplaats van stilte gebouwd

daalt de zon elke avond neer

zij die heengingen naar het wolkenhuis

zijn de zwijgzame boodschappers

van de wind

fluisteren minzaam hoe

vleugels vluchten voor geluiden

 

wat blijft zijn herinneringen

zij vervullen zonderlinge geheimen

tussen wolken en zon 

schitteren in dit dal

zweven naar het licht

als een woordeloos gebed

dat zich neervlijt

om de kilte van de nacht te verdrijven

 

 hier heeft de vredige rust

een woonplaats van stilte gebouwd.

 

 

Edith Oeyen



Gedicht geschreven voor het ossuarium  te Heppen en Leopoldsburg
waar een monument werd geplaatst door Fabian Saeren op vraag van de gemeente.

Geschreven door Edith Oeyen om 09:10 1 reactie Reageer op dit bericht

LEERGIERIG

Aan leerlingen te Lommel (Sint Jozefscollege)

 

Leergierig stelde ze zich op

gewapend met vele vragen

antwoorden was de taak

 

ik schrijf over vele dingen

maar liefde draagt mijn voorkeur

hoewel kinderen bekoren mij ook

 

maar vandaag is het gedichtendag

en schrijf ik een gedicht voor jou

ik dicht een gedicht

een gedacht

en gedachten gedicht

 

daarin kun jij lezen

dat jouw ogen glinsteren

 

en ik met blijheid voor jou

deze woorden neerpen

want elke jongeren is een stukje poëzie

 

 

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 09:39 Reageer op dit bericht

Vredesduif II

VREDESDUIF II

 

Haar wijde vleugels

vliegen om bevrijding

het aanvangslicht aangeraakt

elk geheim bewaard

 

Ze vlucht in stugheid

schikt bitter haar veren

tot vleugels

biddend smeken om

eenheid te bewaren

 

de aarde lijkt driftig

als water

rouw en vernieling toont

 

haar vlucht twijfelt

strooit langzaam hoop.

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrdesduid II

VREDESDUIF II

 

Haar wijde vleugels

vliegen om bevrijding

het aanvangslicht aangeraakt

elk geheim bewaard

 

Ze vlucht in stugheid

schikt bitter haar veren

tot vleugels

biddend smeken om

eenheid te bewaren

 

de aarde lijkt driftig

als water

rouw en vernieling toont

 

haar vlucht twijfelt

strooit langzaam hoop.

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 09:28 Reageer op dit bericht

In hun wereld

IN HUN BEVENDE WERELD

 

            Bij onregelmatigheden te Zaïre

 

Hun ogen zijn ijsvelden van angst

waarin vertrouwen bevroren ligt

zij kijken

zien hun vrees vergroten

in eigen schaduw

ooit zongen zij

ooit dansten zij

ooit hoorden zij

de donkere roep van het woud

 

In het schemerlicht van de dood

wensen zij te breken met weerloosheid

 

als schuld een naam krijgt

als het zwaard opgeborgen wordt

als kogels niet meer fluiten

zal het stilzwijgen van bloed

rust brengen in de ochtend 

 

zij zwerven in bevende werelden

van niets tot niets

 

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 09:28 Reageer op dit bericht

Mijn kleinzoon

Dit is het niet zegt hij

grijpt naar mijn hand

het witte zand dat in potjes troont

is ijscreme is alle kleuren

 

vanille

pistache

chocolade en citroen

wat zal hij doen

denk ik even

 

voel mijn gedachten zweven

de pop

de bal en ook het bos

daar liet ik al mijn dromen los

ik lach en weet geluk herleven

 

het witte zand  korrelt in mijn hand

glipt door mijn vingers heen

 

wat is het groot dat kind naast mij

allen de zon verpinkt heel even.

 

Edith Oeyen

Geschreven door Edith Oeyen om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten: Edith Oeyen, poëzie is mijn passie

↑ Terug naar de berichten