Archief

De bron

            Bij werk van Norbert De Clercq

In herinneringen zie ik

het vloeien van weemoed

mijn denken  kent pijn

als groene hoop verdwaalt

in de stilte van wezen

bij het ontwaken

heeft mist alles grijs gemaakt

de oorsprong ontdekt

en gejubeld

om een sluier tederheid

die zich om mijn lenden wond

slapen wil ik

vluchten uit de dag

het teken ontwaren

en schreeuwen van angst

ik wil vrij zijn

in de bron van dit  bestaan.

Edith Oeyen

PIJL NAAR NIRWANA

Bij werk van  Clair Vanden Abeele

Luister naar het zoekende water

naar de psalm van de landman

het toverbos vol vermoeide vogels

schrikt als ik me prik

aan een christusdoorn

vreugde als de zomer

zijn dagen openzet

als een koningskind onstuimig speelt

bij de pijl van Nirwana

Hoeveel onschuld verbergt het rood.

Edith Oeyen

Het ontstaan

Alles was stilte

alles was beweegloosheid

naamloze dagen dwaalden verbonden

in een tijdloos bestaan

zon en aarde verenigd als broer en zus

er kwam beweging

lucht steeg naar de ruimte

zocht naar leven

als een laaiend vuur steeds hoger

klommen zon

maan en sterren

drassig moeras scheidde zich

langzaam van de zeeën

verhard onder invloed

van brandende zonnestralen

werd modder aarde

gistte hoge temperaturen op

waaruit bellen de ontsnapping vonden 

in zich droegen zij zaad van leven

baarden plant en dier

vogels gedragen door de warmtekracht

vlogen hoog naar het blauw

zwaartekracht en kilte

toverden reptielen uit het niets

water werd leven voor vissen

er was een nieuw tijdperk ontstaan 

grassen en planten waren manna

alles nog ontembaar

verwekte moeilijkheden tot leven

grotten als veiligheid

tegen dreigend gevaar

warmte en wind verharde de aardkorst

vechtend om zijn bestaan

werd de Homo Sapiens

met ruwe tijden bedacht

vond voedsel in de smaak van bessen

groeperen was zich veilig stellen

geen stem bij hen

tekens werden taal

regen vruchtbaarheid

de oerknal uit de eerste tijd

werd het rijk van al wat leeft.

Edith Oeyen

Het plein draagt kinderen

op zijn vlak

joelend

juichend

blijheid en zon

dra likt de wereld

zijn wonden om wat was

als zij de waarheid ontkrachten

hoeveel onschuld

werd er reeds vermoord.

Edith Oeyen 

Op zoek naar verborgen talent

vind ik de donkere nacht

die een diepe zucht laat ontsnappen

in ons samen

wij beklimmen het hoogtepunt

 als jonge geliefden

versmelten op het ritme

van  dravende paarden.

Edith Oeyen

Het was een wrak

 zoals hij door de tijd liep

getekend door het verlies

beide ouders jong gestorven

en hij op de dool

drank als toevlucht hielp hem niet

en goede raad blies hij in de wind

zo jong als kind

een wees te zijn

doet meer dan pijn

ooit sprak ik met hem in nuchtere bui

hij weende en was vol goede wil

alleen zei hij jij weet niet wat het is

een ransel te dragen van wel duizend kilo

verdriet om

verlang naar

en heimwee over

toen  heb ik begrip voor hem getoond.

Edith Oeyen

Eenzaamheid ik heb mijn handen vol

zo zijn de dagen voorbij met leegte

sinds die dag dat jij niet meer weet waar ik ben

jij die de hemel beloofde

en al het blauw uit de lucht

de zee met haar golven

en de eindeloze  eindert

eenzaamheid duwt mijn schouders

loodzwaar naar beneden  

doet mijn adem stokken in mijn keel

mijn tranen stollen in mijn ogen

maar ook doet eenzaamheid

me nadenken over het leven

over de dood

over de dagen die nog komen

en deze die zijn geweest

eenzaamheid is een kwelling

sinds jij er mijn handen mee gevuld hebt.

Edith Oeyen

Nu

ben je verleden tijd

alles wat was is voorbij

zelfs je adem voel ik niet meer

hoe vlug reist de tijd langs ons heen

vergeten wij dat leven

leven moet zijn  

de stoel

de tafel

het bed

alles blijft

enkel wij gaan in stilte heen

 ik denk aan je

nu je verleden bent.

Edith Oeyen

Ze sprak en sprak

en wij maar luisteren

 moe van aanhoren

knikten ons hoofd

 terwijl haar taal door de ruimte vloog

over het weder

over haar broer

over haar kind

over de zomer

over haar klederen

over alle onderwerpen

die haar te binnen schoten

ze sprak en sprak

en ’s nacht hoorde ik nog haar taal

nog net alsof ze naast me lag in bed

gelukkig was de morgen rustig.

Edith Oeyen

Blauw is de bril die ze draagt

haar ogen en de lucht

blauw is het zeewater

dat klotst tegen de dijk

waarop mensen wandelen

blauw is ook de vergeet me niet

die weelderig bloeit in de lente

de korenbloem in de zomer

blauw is de kleur van pijn

blauw is ook de kleur

van de trampoline waarop jij springt

tot je in mijn armen valt

en er blauwe plekken aan overhoud.

Edith Oeyen