Lectuur van een lichaam

Tot aan de horizon ...




Laat je letters
mijn lippen zijn
en
mijn woorden
jouw mond

Mijn vingers
jouw voelen
en
jouw voeten
mijn grond

Ik denk
het hoofd
en
jij klopt
het hart

Samen
dragen we mekaar
jij en ik
tot waar lichaam en ziel
samenvloeien in elkaar




Pp

Een letter verschil ...



Soms,
heel soms
wordt het avonduur
een avontuur.

Als de letters dansen
zoals muggen na een zomerdag.
En de nacht nog wacht
om te gaan slapen.

Dan,
soms, heel soms
schrijft een al te late merel
zijn lied op het zwijgen van de avond.

En luistert een dichter
of hij in de verte tot aan de horizon
of heel dichtbij misschien wel onder tafel
het gefluister van de Muze hoort.

Het is goed te zwijgen
als de stilte zwanger is van woorden.
Nu weet ik
waarom jij zo lang hebt gewacht ...




Pp

schuifelen naar gisteren



als voeten
enkel nog naar vroeger willen

gedachten gefilterd door de tijd
jonger worden dan het heden

dan weet je ...

dat tijd
nog slechts een lege ruimte is
gevuld met oud verlangen






Pp

vers geschreven sneeuw



een wit gedicht
viel zomaar
uit de lucht

ik greep ernaar
in volle vlucht
met open woorden

nu dwarrelen
kinderliedjes uit mijn hoofd
ze zijn nog niet genezen


van hun verloren droom

 

Mozart



Zij speelt
haar heimwee stuk
op Mozart

Eine kleine Nachtmusik
van groot verdriet

maar nu en dan
verlangt zij naar een minnaar zonder noten

een viriele dirigent met z'n orkest
van instrumenten en hun tedere geweld

eerst wat parlando
ma non troppo

als hij haar prelude speelt
prevelt zij piano, pianissimo

en dan crescendo ... forte tot zij zich verliest
in alle staten onder de maten van de partituur

ik hoor nu
een ingeslapen interludium
van wat vermoeide noten

morgen
speelt zij weer Mozart
in haar hart

Pp

Nobelprijs



Liefste, als een boek op de index
lig jij opengeslagen
op onbeslapen pagina's

wakker worden
met woorden
in je handen

en voelen
met vingers verlangen
om jou te lezen

twee blanke boeken
om te strelen

die zachte nobelprijzen
van jou

 

Les Vieux Amants


Et plus le temps nous fait cortège
Et plus le temps nous fait tourment
Mais n'est-ce pas le pire piège
Que vivre en paix pour des amants


Jacques Brel

Blauwe Gauloises


Hoe ik jouw zwijgen
uit de kamer filter
als rook van een opgebrande sigaret
gemorste as van verdwenen woorden

nog even zichtbaar omgezet
tot grijze restjes walm
van uitgedoofd verdriet
het zuigen aan een stukje niets

het pakje leven is verkreukeld leeg
niets van wat er overbleef
blijft aan mijn lippen plakken
hoevele sigaretten lang

verbrandde onze liefde



Pp

Ik tel met je mee




Ik luister naar de koelte
van de hoop in je hart
en schrijf gele narcissen
op het aanrecht van je huid

het regent in je ogen
en je vingers worden nat
je kookt verdriet
op het vuur van het verleden

de borden blijven leeg
gevuld met niets
onwennige handen scheiden
vertrouwen in trouw en ver

verdelen morgen en gisteren
van één tot twee
apart geleefde lichamen
ik tel met je mee

Gebeiteld en geschreven

zelfs een steen
verlaat z'n groeve
uit liefde voor de beitel

gedichten verdwijnen
met de snelheid
van een lezer

de dichter daarentegen
wordt gekruisigd op z'n woorden
z' n stigma's bloeden blauw

12.03.05

Pp
 

De biografe


Zij praat
met mij bedaard
over m'n vroegbejaarde dromen
het is nog ochtend in m'n mond

notuleert
met vigilante schroom
bijna boekhoudkundig
zelfs de verst vergeelde sporen

registreert
de rimpels neergestreken
op m'n leven
dat nest van doordeweekse dagen

zij hoort
de koekoek in m'n woorden
leugens die zich in m'n zinnen
schuilen

ik schreef
slechts plagiaat van letters
sierlijk schrift
in virtuele taal

zij concludeert
dat schrijvers slechts verhalen
wat ze in het leven
niet vermogen te vertalen


zij legt de boeken neer





Pp

Dag wit blad,



Zoals een ochtend. Toegedekt met sneeuw.
Egaal wit. Luisterzacht.
Ongerept. Nog onbesmet door woorden.
Geluidsarm. Stilterijk.

Zo stel ik me een wit blad voor.
Van het noorden naar het zuiden.
Van oost naar west. Een leeg nest.
Het niet zijn. Voor het zijn.

Alles kan nog.
Ieder ongeschreven woord kan nog veranderd worden.
Het is nog niet onderweg naar een lezer. Geen reiziger van betekenis.
Nog vol van niets. Nog niet gekleurd. Nog niet gekreukt.

Zonder handen. Zonder pen. Al wel losgelaten.
Maar zo vrij als wit. Nog niet betast door ogen.
Nog niet verraden door een lezer.
Onveranderd. Zoals gedacht. Il incipio. Het begin.

Het neerschrijven is reeds verraad.
Aan de gedachte. Niet begrensd door letters of lectuur.
Het is de witte stilte stelen van een machteloos blad.
Wit wordt zwart. Met restjes niets tussen de lijnen.

Dag, wit blad. Ik bied je mijn verontschuldigingen aan.
Want ik ontnam je jouw onschuld.
Ik maak je medeplichtig. Aan onbegrip.
Aan lelijkheid. Zonder mij was je nu nog een vrij blad.

Wit van stilte.




Pp