Ik kan niet schrijven zoals jij leest ...
Architectuur van vertwijfeling| Architectuur van vertwijfeling | |
Huizen hebben meer tijd dan mensen. Maar minder dan kerken om gelukkig te worden. Het leven nestelt zich in stenen van eeuwen. De mens mag even wonen binnen de voegen van vergetelheid. Het gefluister van afgestorven schreeuwen. Echo van herinnering. Meeuwen van verleden tijd. Pp | |
Huize Avondrood
Huize Avondrood
De verveling
ligt windstil te dobberen
in haar verlaten ogen
een krant
paginagroot ongelezen
vergeten op haar schoot
haar jeugd
gisteren nog jong
als wuivend koren
vandaag
een triest behang
van nooit geleefde dromen
handen borduren
bloemetjesmotief
van pure nostalgie
in de verte
ziet zij de dood
al ongeduldig wenken.
Pp
Nouvelle cuisine
Nouvelle cuisine
Ik schrijf
je ogen vol
met woorden
mijn inkt is blauw
want rijmt
zo magistraal op jou
jij leest de letters
één na één
en proeft ze op je tong
mijn komma
zoekt zich krom
achter jouw speelse spatie
jij bent
de cordon-bleu
en ik
le plat de résistance
Pp
Ontastbaar dichtbij
Ontastbaar dichtbij
Hoe graveer ik in papier
het tasten naar haar golvend haar
dat silhouet van jonge abrikozen
verdronken in mijn vingers.
Hoe blijft de zomer blinken in haar ogen
terwijl haar zacht gezonken geur
al slaapt in ¨t gele glooien van een herfst
verloren rimpels in de huid van hoge bomen.
Ze is er niet. Ik zie haar wel.
Ik luister diep en hoor ze praten.
Zonder ogen. Zonder oren.
Zij danst roerloos door mijn leven.
In de stilte van de dagen.
Ik wil haar verder dragen dan de horizon.
Pp