Berichten van 1 september 2006 tot 30 september 2006

 

 

Oogappel

jij plukt mijn woorden
appels aan een rijpe boom
en kraakt de noten
van m'n stille winter

met ontelbaar tere handen
leg jij de klanken van m'n pijn
te rusten op je zoete lippen
en kust de wonden van het zijn



Pp

 

Golfbreker


Ik lees zee in haar ogen
hoor de wind in haar haren
een stem vlijt zich lokkend neer
tussen aanbeeld en hamer

borsten deinen als rustige baren
en handen golven over felle flanken
op haar strand vlechten
we ebbe en vloed in elkaar

o, kon ik maar de maan vertalen
in rozen en kleuren
haar lichaam van getaande verhalen
bewaren in de haven van vandaag

nu jij terug mijn dagen streelt
de eelt van mijn ziel zoent
zie ik de ochtend weer klaren
spaar ik zon in m'n woorden voor jou

dag liefste, tel vanavond vallende sterren
en in de ochtend de druppels vol dauw
voeg ze voorzichtig breekbaar samen
en reken uit hoevele vele malen ...



Pp

 

Bang... bang...

Ik ben in de war.
Verdwaal in mijn hoofd. Op de vlucht.
Voor mezelf en m'n angst.

Bang. Voor morgen.
Woorden zijn niet langer een nest.
Gedachten zijn granaten.

Hoe kom ik hier levend uit?
Of is het de dood
waar ik naar verlang?

 

 

Blauwwit

mijn ziel
is van papier

m'n bloed
vloeit koningsblauw

schrijf jij
m'n bladwit vol

met leven

Pp

 

Als was zij ooit de wind ...

 

Licht als een duif
die landt op de nok van een dak.
Plant zij haar vlag
voluptueus op mijn labiele land.

Laat mij jou lezen,
schrijft haar adem in mijn oor.
Ik hoor de zomer
en voel haar golvend koren.

Zij vult de vijvers van m'n leven.
Dobbert naar de kant
van mijn verlangen.
Als was zij ooit de wind.

Pp

 

Nooit klokvast

De dag staat al te dralen voor het raam.
Oefent opstaan. Maar de ochtend twijfelt.
Dimt het gloren in een sprei van mist.

Septemberlicht valt spaarzaam door de blad'ren.
Schildert trage schaduw op de straten.
Om die later van de daken op te rapen.

Dag werkt. Aan het ritme van de uren.
Mannen, vrouwen kneden tijd tot brood.
Een huis, een haven. Leven tot dood.

Avond treuzelt langs de horizon.
Hij legt de dag te slapen.

 

Ergo sum


Mijn ochtendritueel verslaapt zich.
In de eerste plooien van het licht.
Het sacrale water wacht op zijn ontwaken.
Ik wil de ochtend voor mij alleen bewaren.

Angstvallig vertaal ik ieder geluid.
In de stilte teel ik dichters.
Op papier. Het geritsel van letters.
Ze herleven onder de streling van zachte ogen.

Boven wacht de dag onder zijn lakens.
Ze slapen beiden nog. Onder een sprei van dromen.




Pp

 

 

Zo dichtbij als een kind

 

hier ligt lapland
onder mijn hand
zo groot

en ginder
door het open venster
reizen sterren

zo dichtbij
is het heelal
voor hem en mij

Pp