Berichten van 1 november 2005 tot 30 november 2005

schuifelen naar gisteren



als voeten
enkel nog naar vroeger willen

gedachten gefilterd door de tijd
jonger worden dan het heden

dan weet je ...

dat tijd
nog slechts een lege ruimte is
gevuld met oud verlangen






Pp

vers geschreven sneeuw



een wit gedicht
viel zomaar
uit de lucht

ik greep ernaar
in volle vlucht
met open woorden

nu dwarrelen
kinderliedjes uit mijn hoofd
ze zijn nog niet genezen


van hun verloren droom

 

Mozart



Zij speelt
haar heimwee stuk
op Mozart

Eine kleine Nachtmusik
van groot verdriet

maar nu en dan
verlangt zij naar een minnaar zonder noten

een viriele dirigent met z'n orkest
van instrumenten en hun tedere geweld

eerst wat parlando
ma non troppo

als hij haar prelude speelt
prevelt zij piano, pianissimo

en dan crescendo ... forte tot zij zich verliest
in alle staten onder de maten van de partituur

ik hoor nu
een ingeslapen interludium
van wat vermoeide noten

morgen
speelt zij weer Mozart
in haar hart

Pp

Nobelprijs



Liefste, als een boek op de index
lig jij opengeslagen
op onbeslapen pagina's

wakker worden
met woorden
in je handen

en voelen
met vingers verlangen
om jou te lezen

twee blanke boeken
om te strelen

die zachte nobelprijzen
van jou

 

Les Vieux Amants


Et plus le temps nous fait cortège
Et plus le temps nous fait tourment
Mais n'est-ce pas le pire piège
Que vivre en paix pour des amants


Jacques Brel

Blauwe Gauloises


Hoe ik jouw zwijgen
uit de kamer filter
als rook van een opgebrande sigaret
gemorste as van verdwenen woorden

nog even zichtbaar omgezet
tot grijze restjes walm
van uitgedoofd verdriet
het zuigen aan een stukje niets

het pakje leven is verkreukeld leeg
niets van wat er overbleef
blijft aan mijn lippen plakken
hoevele sigaretten lang

verbrandde onze liefde



Pp

Ik tel met je mee




Ik luister naar de koelte
van de hoop in je hart
en schrijf gele narcissen
op het aanrecht van je huid

het regent in je ogen
en je vingers worden nat
je kookt verdriet
op het vuur van het verleden

de borden blijven leeg
gevuld met niets
onwennige handen scheiden
vertrouwen in trouw en ver

verdelen morgen en gisteren
van één tot twee
apart geleefde lichamen
ik tel met je mee