Blauwwit

 

Als was zij ooit de wind ...

 

Licht als een duif
die landt op de nok van een dak.
Plant zij haar vlag
voluptueus op mijn labiele land.

Laat mij jou lezen,
schrijft haar adem in mijn oor.
Ik hoor de zomer
en voel haar golvend koren.

Zij vult de vijvers van m'n leven.
Dobbert naar de kant
van mijn verlangen.
Als was zij ooit de wind.

Pp

 

Nooit klokvast

De dag staat al te dralen voor het raam.
Oefent opstaan. Maar de ochtend twijfelt.
Dimt het gloren in een sprei van mist.

Septemberlicht valt spaarzaam door de blad'ren.
Schildert trage schaduw op de straten.
Om die later van de daken op te rapen.

Dag werkt. Aan het ritme van de uren.
Mannen, vrouwen kneden tijd tot brood.
Een huis, een haven. Leven tot dood.

Avond treuzelt langs de horizon.
Hij legt de dag te slapen.

 

Ergo sum


Mijn ochtendritueel verslaapt zich.
In de eerste plooien van het licht.
Het sacrale water wacht op zijn ontwaken.
Ik wil de ochtend voor mij alleen bewaren.

Angstvallig vertaal ik ieder geluid.
In de stilte teel ik dichters.
Op papier. Het geritsel van letters.
Ze herleven onder de streling van zachte ogen.

Boven wacht de dag onder zijn lakens.
Ze slapen beiden nog. Onder een sprei van dromen.




Pp

 

 

Zo dichtbij als een kind

 

hier ligt lapland
onder mijn hand
zo groot

en ginder
door het open venster
reizen sterren

zo dichtbij
is het heelal
voor hem en mij

Pp

 

 

Laat alle deuren op een kier.

Behoedzaam maar behendig
draag ik zijn leven in mijn handen.
Een lichte last van woorden.

Een dikke dichter. Nolens . 877 pagina's groot.
De ochtend wacht nu op berijmde bomen.
En bevroren bloemen op het behang.

En met voorzichtige vingers
blader ik dan door zijn dagen.
Geletterd en geschreven. In sourdine.

Laat het raam maar op een kier.
Zo sijpelt 't licht naar binnen.
Ik drink me dronken aan zijn zinnen.

Ze nipten aan z'n lippen.
Toen hij sabbelend op het leven
woorden prevelde op wit papier.

Maar, o zo blauw van binnen.

Pp

 

 

Alleen en van geen god gestoord

 

Loom
ligt het licht
te talmen

onder
wierook
van bewogen wolken

lucht
filtert geluid
uit leven

even
wijkt de wereld
voor de lichtheid

van duiven op een dak
kinderen die huilen
het brommen van een vlieg

oorlog
verschuilt zich
in Irak

hier
schuilen mensen
voor elkaar

straks
haalt duister
de avond binnen

Pp

 

Ouverture tot overspel

 

Ik meet haar blik.
Dit duurt al jaren.
Kan de aanblik niet hertalen.

Soms merk ik wanhoop.
In soorten verdriet. Seizoensgebonden.
Zoals de mode.

Maar dan van een eindeloze couture.
Zo diep.
Gesneden als een decolleté uit haar leven.

Waarin het masker
dat haar behaagt, haar sluiert,
desnoods als maagd.

Straks, kom ik, lieveling,
oreert ze, terwijl ze
haar overspelig huis betreedt.



Pp

 

 

La tourneuse de pages

 

In mijn hoofd groeit een vrouw.
Zes zomers lang en nog altijd meisje.
Ze lacht als een bakvis
en weent als een waterval.

Ze legt woorden in mijn mond.
Draait de bladen van m'n leven om.
Op haar strand, mag ik spelen. Heel even.
Want we stelen van de tijd. Tastbare uren.

Verboden lichamen. Een lawine
van ondergesneeuwd gemis.
Het lot laat ons minnen. Nu. Niet later.
Winter wikkelt zich rond onze jaren.

 

Pp

 

 

Een matineuze lezer

Geen zaliger dageraad
dan te luisteren naar de stilte.
Van papier.

Amper geritsel
van blauwzieke woorden.
In mijn handen
rust een bundel ochtendstilte.

Mijn mond prevelt een lus van letters
rond geluk.
Ik kus de lippen van de blauwe dauw.

Zo te leven, zo te sterven...
als een lezer van papier.

 

 

Pp

.

 

Een matineuze vlinder .

 

Geen zaliger dageraad
dan te luisteren naar de stilte.
Van papier.

Amper geritsel
van blauwzieke woorden.
In mijn handen
rust een bundel ochtendstilte.

Mijn mond prevelt een lus van letters
rond geluk.
Ik kus de lippen van de ochtend.

Zo te leven, zo te sterven...
als een vlinder van papier.

Pp

 

 

 

You only live twice.

Van leven gestorven.
Reïncarnatie in Gedicht.
Tweede maal geboren.

In lezer. Duizendmaal gelogen.
Schrijvers verrijzen.
Uit hun dromen. In woorden.

Pp

 

Bleu comme toi

Als
zij er niet meer is
verzamel ik

stukjes vrouw
in woorden
om te troosten

een blauwziek bundel
helpt haar vinden
tussen lijnen

zie ik
ze verschijnen
wit van gemis

maar
o, zo blauw
als bleu en blue

uvi

.

 

Zij

Als
zij er niet meer is
dan verzamel ik haar

stukjes vrouw
in woorden
om me te troosten

een bundel
helpt haar dromen
tussen de lijnen

zie ik
haar verschijnen
wit van gemis

maar, o zo blauw

Pp

 

Schrijversverdriet

Ik schrijf je neer
maximaal mooier
dan je bent

je grijze ogen
vul ik
met het blauw van zee

en voor je benen
leen ik
Griekse zuilen

je borsten
laat ik één, neen twee
majeure maatjes zwellen

en jouw silhouette
schilder ik
uit jonge abrikozen

voilà, nu ben je een
goddelijke Penelope
van kop tot teen

o, wreedaardig lot,
wat moest nu deze schone
met een Cyrano de Bergérac

had ik maar nooit zo'n dom idee gehad
nu ligt ze naakt en zielsverliefd
te dromen in de armen van een schilder

.

Oud odeur

Twee juffen, levenslange zussen , zuchten
in een herenhuis met hemelhoge luchters.
Voor kleine mensjes met een groot verleden. Belegen bourgeoisie.
Nu en dan valt onverwacht een woord tussen de stilte.

Een pendule sleurt het lome ritme door de dag.
Traag en versleten. De tijd is rimpelloos verrimpeld.
En het behang nog altijd bang voor kamerrevolutie.
Het stof rust vredig. Naast verslenste vrouwentongen.

Oud odeur slentert door open deuren
naar de theatrale trappenhal
waar grandeur nog sluimert in de ruimte.
En de navenante beelden uitgestald.

Op het bureau van pa een opgedroogd sousmain
waarop in spiegelschrift verloren,
zinnen in sourdine. Zijn laatste woorden
die het decorum van de dood bewonen.

Het souterrain telt al lang geen diensters meer.
De cuisinière culinair verkommerd naast de micro-oven.
Madame n'est plus servie. Son mari al evenmin.
Hier feesten slechts nog souvenirs van savoir-vivre.

Pp

.

Impasse

Zoals in een verlaten kerk
de stilte wordt vertrappeld
door stappen van toeristen.
En God verjaagt uit mijn gedachten.

Zo kwets ik jou. Met zwijgen.
Verdwijn ik uit je. Door te blijven.
Harder dan hout. Killer dan koud.
Zal ik spreken om niets te hoeven zeggen?

Pp

 

. Grand Café Lamote nu de hitte de dag heeft leeg gelikt lig jij als een lolly tussen de koelte van m'n lippen schaduw hang ik te drogen onder het lover van zon bedampte woorden jij vlekt de stilte wit ik kan ze amper horen avond zoekt nacht ik leg me graag verloren tussen de lakens van je dromen hoor ik het ruisen van de zee ik zie haar golven in je ogen uvi

Aquarel van een mooie dag.
Dankjewel, liefste.