Zerk voor een herinnering

 

 

La tourneuse de pages

 

In mijn hoofd groeit een vrouw.
Zes zomers lang en nog altijd meisje.
Ze lacht als een bakvis
en weent als een waterval.

Ze legt woorden in mijn mond.
Draait de bladen van m'n leven om.
Op haar strand, mag ik spelen. Heel even.
Want we stelen van de tijd. Tastbare uren.

Verboden lichamen. Een lawine
van ondergesneeuwd gemis.
Het lot laat ons minnen. Nu. Niet later.
Winter wikkelt zich rond onze jaren.

 

Pp

 

 

Een matineuze lezer

Geen zaliger dageraad
dan te luisteren naar de stilte.
Van papier.

Amper geritsel
van blauwzieke woorden.
In mijn handen
rust een bundel ochtendstilte.

Mijn mond prevelt een lus van letters
rond geluk.
Ik kus de lippen van de blauwe dauw.

Zo te leven, zo te sterven...
als een lezer van papier.

 

 

Pp

.

 

Een matineuze vlinder .

 

Geen zaliger dageraad
dan te luisteren naar de stilte.
Van papier.

Amper geritsel
van blauwzieke woorden.
In mijn handen
rust een bundel ochtendstilte.

Mijn mond prevelt een lus van letters
rond geluk.
Ik kus de lippen van de ochtend.

Zo te leven, zo te sterven...
als een vlinder van papier.

Pp

 

 

 

You only live twice.

Van leven gestorven.
Reïncarnatie in Gedicht.
Tweede maal geboren.

In lezer. Duizendmaal gelogen.
Schrijvers verrijzen.
Uit hun dromen. In woorden.

Pp

 

Bleu comme toi

Als
zij er niet meer is
verzamel ik

stukjes vrouw
in woorden
om te troosten

een blauwziek bundel
helpt haar vinden
tussen lijnen

zie ik
ze verschijnen
wit van gemis

maar
o, zo blauw
als bleu en blue

uvi

.

 

Zij

Als
zij er niet meer is
dan verzamel ik haar

stukjes vrouw
in woorden
om me te troosten

een bundel
helpt haar dromen
tussen de lijnen

zie ik
haar verschijnen
wit van gemis

maar, o zo blauw

Pp

 

Schrijversverdriet

Ik schrijf je neer
maximaal mooier
dan je bent

je grijze ogen
vul ik
met het blauw van zee

en voor je benen
leen ik
Griekse zuilen

je borsten
laat ik één, neen twee
majeure maatjes zwellen

en jouw silhouette
schilder ik
uit jonge abrikozen

voilà, nu ben je een
goddelijke Penelope
van kop tot teen

o, wreedaardig lot,
wat moest nu deze schone
met een Cyrano de Bergérac

had ik maar nooit zo'n dom idee gehad
nu ligt ze naakt en zielsverliefd
te dromen in de armen van een schilder

.

Oud odeur

Twee juffen, levenslange zussen , zuchten
in een herenhuis met hemelhoge luchters.
Voor kleine mensjes met een groot verleden. Belegen bourgeoisie.
Nu en dan valt onverwacht een woord tussen de stilte.

Een pendule sleurt het lome ritme door de dag.
Traag en versleten. De tijd is rimpelloos verrimpeld.
En het behang nog altijd bang voor kamerrevolutie.
Het stof rust vredig. Naast verslenste vrouwentongen.

Oud odeur slentert door open deuren
naar de theatrale trappenhal
waar grandeur nog sluimert in de ruimte.
En de navenante beelden uitgestald.

Op het bureau van pa een opgedroogd sousmain
waarop in spiegelschrift verloren,
zinnen in sourdine. Zijn laatste woorden
die het decorum van de dood bewonen.

Het souterrain telt al lang geen diensters meer.
De cuisinière culinair verkommerd naast de micro-oven.
Madame n'est plus servie. Son mari al evenmin.
Hier feesten slechts nog souvenirs van savoir-vivre.

Pp

.

Impasse

Zoals in een verlaten kerk
de stilte wordt vertrappeld
door stappen van toeristen.
En God verjaagt uit mijn gedachten.

Zo kwets ik jou. Met zwijgen.
Verdwijn ik uit je. Door te blijven.
Harder dan hout. Killer dan koud.
Zal ik spreken om niets te hoeven zeggen?

Pp

 

. Grand Café Lamote nu de hitte de dag heeft leeg gelikt lig jij als een lolly tussen de koelte van m'n lippen schaduw hang ik te drogen onder het lover van zon bedampte woorden jij vlekt de stilte wit ik kan ze amper horen avond zoekt nacht ik leg me graag verloren tussen de lakens van je dromen hoor ik het ruisen van de zee ik zie haar golven in je ogen uvi

Aquarel van een mooie dag.
Dankjewel, liefste.

Ispahaan



Hij tovert tijd
uit de traagheid
van z'n dagen

Een volle baard
grijs door wijsheid
van uitgelezen jaren

Genereert gelaten
het aanvaarden
van al wat kwam

Cadeau gekregen
van het leven
zonder te vragen

Vrienden ze gingen heen
zonder retour
hadden ze ooit écht bestaan

Ach, in de verte
ziet hij er nog eentje
staan te wenken

Hij haast zich niet
die wacht wel,
denkt m'n vader.



Pp

En dan weer open ...





Ochtendstemming


Als
de ochtend waait
koelte
zich verkleedt in schaduw

dan
weet ik weer
dat deze vroege uren
van goud zijn

ze zwijgen nog
voor de dag
van zilver wordt.

Het luisteren
stiller dan gefluister
ruist

over de trage dageraad
nog voor de dag
zijn ogen openslaat

en de tijd
zich bevrijdt
van de klok.

In de verte tik jij weg
op de vlucht voor het leven
van elke zelfde dag

nog even
en de avond
neemt ons in zijn armen

zoals
zon en horizon
zich rood verdrinken.

Pp

Hoewel gesloten toch even het gordijntje weggetrokken.

Leeslint van verlangen

Als een wilde rozelaar
zou ik me willen ranken
rondom het blauwe raam
van je bedauwde ogen.

Letters zou ik bloeien
als vingers aan je handen
en woorden om te stoeien
in de takken van je haren.

Maan en nacht, bewakers van begeerte,
zou ik kronkelend verleiden
om mij met hun bleke stralen
langoureus op jouw bed te spreiden.

 

Pp

Gesloten

wegens gebrek

aan lezers.




Noch bloemen, noch kransen.

Huize Avondrood



De verveling
ligt windstil te dobberen
in haar verlaten ogen

een krant
paginagroot ongelezen
vergeten op haar schoot

haar jeugd
gisteren nog jong
als wuivend koren

vandaag
een triest behang
van nooit geleefde dromen

handen borduren
bloemetjesmotief
van pure nostalgie

in de verte
ziet zij de dood
al ongeduldig wenken.




Pp

Nouvelle cuisine




Ik schrijf
je ogen vol
met woorden

mijn inkt is blauw
want rijmt
zo magistraal op jou

jij leest de letters
één na één
en proeft ze op je tong

mijn komma
zoekt zich krom
achter jouw speelse spatie

jij bent
de cordon-bleu
en ik
le plat de résistance



Pp

Ontastbaar dichtbij



Hoe graveer ik in papier
het tasten naar haar golvend haar
dat silhouet van jonge abrikozen
verdronken in mijn vingers.

Hoe blijft de zomer blinken in haar ogen
terwijl haar zacht gezonken geur
al slaapt in ¨t gele glooien van een herfst
verloren rimpels in de huid van hoge bomen.

Ze is er niet. Ik zie haar wel.
Ik luister diep en hoor ze praten.
Zonder ogen. Zonder oren.

Zij danst roerloos door mijn leven.
In de stilte van de dagen.
Ik wil haar verder dragen dan de horizon.




Pp