Archief

DAG Romain en Denise:

'T is nu wel de tijd om even stil te staan,
om even in gedachte weer bij julli te zijn.

Vrienden voor het leven,
die kan je niet vergeten, al duurde 't honderd jaar,

Altijd blijven jullie je ons vrienden,jammer dat wij
soms veel beloven en weinig stappen zetten
 voor al was't maar even,een kort bezoek.

Maar vandaag kon ik het nou niet laten
om je toch een mailken te sturen,
en als 't een beetje lukt jullie even te bezoeken.

In mijn dagboek staat geschreven:
dat Romain er 65 wordt op 18 juni,
dat denise 65 wordt op 29 juni ,
EN dat jullie 40 jaar getrouwd zijn op 2 juli 2006.

Dus aan ervaring in 't huwelijk zullen jullie ook
wel weten hoe de work aan de steel zit.

Bij ons ging dat z'o 
mijn vrouw is minister van finanties,
 mijn schoonmoeder was minister van oorlog,
mijn kinders vertegenwoordigen buitenlandse zaken,
en ik ben het volk dat de belastingen betaald.
Mooi gezien hé


Met deze wens ik je dan ook vele gelukwensen,
en nog een echt gelukkig leven samen en met je 
kinders en kleinkinders.
dat wensen je Roger Clement en Henriette Vercoutere uit Ruiselede.

 

Mijn huwelijk is een echte republiek.

Mijn vrouw denkt dat ze in 't ministerie van financién zit,
ze beheerd het geld.
Mijn schoonmoeder in t ministerie van oorlog,
Ze staat in voor de ruzie's.
Mijn dochter denkt dat 'z in buitenlandse zaken zit,
ze regeld de vakantie's.

En ik vertegenwoordige 't volk,
dat de belastingen betaald.

(Met de groetjes van ploef)

Dat dorp van mij , 't ligt tussen gent en brugge,
daar heb ik ooit mijn hart verloren.
Ik heb er mijn hart en mijn ziel aan verpand,
dat wondermooie dorp,met al zijn landerijen,
zijn kerk, zijn stadhuis en zijn straatjes.
De koeien in de wei en vele boerderijen.
De bossen en de heide, dat dorp van mij,
waar ik zoveel van hou,
waar ik  mij 't huisvoel bij de mensen.
Dat dorp van mij waar 'k mij gelukkig voel.

5met de groetjes van ploef)

Een roos voor jou.

Weet je dat er twee dagen zijn,
die je niet kunt wijzigen.

De ene is"gisteren,
en de andere is "morgen"

We kunnen enkel vandaag leven ?

Vandaag kunnen wij,
            
                      Liefhebben,
                                      dromen,
                                                  werken,
Maar vooral genieten van de dingen om ons geen.

(Ploef wenst je een fantastische dag, geniet er van)

Sorinnes, zes kilometer ten Oosten van Dinant,onderging al de gruwelijkheden der barbaarsche handelwijze.De pastoor Piette  verd onderworpen aan de laagste mishandelingen,alsmede verscheidene zijner parochianen.Van de 120 huizen bleven er nog slechts 5 recht. De kerk was in een treurige staat:het tabernakel werd opengebroken en de bandieten vulden het met vuiligheid. Spontin had veel te lijden.Meer dan 50 slachtoffers,de burgemeester aan het hoofd, vielen hier aan de barbaarscheid van de Duitschers ten offer.Een toneel van ongehoorde wreedheid had hierbij plaats. Een officier van 23 jaren onderscheidde zich hierbij. Hij sloeg, stampte, beleedigde de slachtoffers zooveel het in zijn macht was, hitste de soldaten aan,om de ongelukkigen zooveel zij konden te mishandelen. Hij beval deze laatsten zich plat op de grond uit te strekken,tierend:" Gij gaat allen met de bajonet afgemaakt worden?" Iederen stond dachten de slachtoffers den genadesteek te ontvangen.Maar de helsche Mof beval lachend: "Allen het hoofd omhoog? we zullen u maar den kogel geven?" De veroordeelden gehoorzaamden. Ze verkozen den dood door den kogel, liever dan door het koude staal te worden afgemaakt.Men zag hun lijkkleurig gelaat verheffen,den doodsangst in de oogen.Wanneer deze geraffineerde foltering lang genoeg heeft geduurd,zegt den bandiet steeds lachend en hoonend:" Zoo is 't goed? Zet u thans neder. We zullen er nog maar wat mee wachten?"Intusschen geeft hij een wenk aan zijn beulen, die de sukkelaars beginnen te schoppen en met de kolven der geweren te bewerken. De wreedheid der Duitscher heeft niets menselijks meer.'t Zijn echte helhonden, en men gruwt dij de lezing, hoe ongelukkig onze Waalse broeders er aan toe waren. Intusschen donderden van berg tot berg de kanonnen en hooren de bedroefden de kogels boven hun hoofd huilen. De Franschen moesten ook hier wijken en de Duitschers lieten Spontin in bloed en puin achter. In de nabijheid van Spontin ligt Evrehailles. Van den 15é Augustus doet het kanon alle huizen schudden. Den 16é worden de straten doorloopen door Franschen en uhlanen. Den 17é vallen de obussen in het dorp,maar,behoudens eene rechtmatigen schrik, komt men er nogal goedkoop van af. In den namiddag komen uhlanen verkennen"Wij hebben dezen morgen uw dorp beschoten,zeggen zij, uit wraakneming, omdat een vrijschutter een der onzen heeft neergelegd." Er was inderdaad een Duitscher gedood, maar door een Franschen kogel. Vervolg op 21 van 20

Met mijn handen streel ik door je haren als de wind,

met mijn handen verwarm ik u zoals de zon,

met mijn handen geef ik u mijn liefde,

met mijn handen streel ik jou de wangen,

met mijn handen werk ik om te geven,

met mijn handen wil ik met je mijn leven delen.

(Met de groetjes van ploef)

Als mijn hand kon schrijven,
wat mijn hart vertellen wil.

Dan zouden mensen weten,
hoeveel ik van je hou.

Als de geur van bloemen zeggen kon,
haar schoonheid  je kon geven.

Dan waren al de dagen van je leven,
met vroomheid en met liefde u gegeven.

(Met de groetjes van ploef)

In iemands ogen zie je 't licht,
het licht van goedheid en begrip.

je kunt er niet om lochenen,
dat mensen nog belangrijk zijn.

(Met de groetjes van ploef)

Het kan ons blij ,
maar ook zeer ongelukkig maken.

als wij die van elkaar nog houden,
al was het zonder het te weten.

elkander kwetsen diep in 't hart,
het is toch niet de moeite waard.

(Met de groetjes van ploef)

Waar je struikelt en je valt,
en niemand je weer optild.

Sta dan zachtjes op en kijkt,
waarover je gestruikeld bent.

Verwijder dan het opstakel,
zodat een ander veilig verder kan.

Een ding is dan nog zeker,
je zult er nimmer spijt van hebben,

(Met de groetjes van ploef)